Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 973/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. Nr [...], zaś wydanym w dniu 11 czerwca 2007 r. postanowieniem przyznał mu prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego.
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1738/07 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną wniesioną od w/w wyroku przez wyznaczonego dla skarżącego i umocowanego przez niego radcę prawnego A. M., który następnie wnioskiem z dnia 6 marca 2009 r. (data złożenia w Sądzie) zwrócił się o zwrot – według norm przepisanych - kosztów postępowania związanych z wniesieniem tej skargi.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), które w § 15 (rozdział 5) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Abstrahując od wysokości kosztów udzielonej przez pełnomocnika pomocy prawnej związanej z wniesieniem skargi kasacyjnej, należy zwrócić uwagę na treść § 16 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Jak wynika z powyższego, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające.
Wg stanowiska Sądu Najwyższego niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku (postanowienie z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98).
Z tego powodu nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (tak S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316).
Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05 według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające.
Skoro zatem wniosek pełnomocnika nie zawiera wymaganego oświadczenia, nie został spełniony niezbędny warunek do przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej. Brak jest zatem podstaw do jego uwzględnienia.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.