Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zmienił pkt II zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 września 2017 r. i przyznał skarżącemu J. R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. jako pełnomocnika dla strony wyznaczyła radcę prawnego Ł. Z. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. R. Na rozprawie poprzedzającej wydanie tego orzeczenia pełnomocnik substytucyjny adwokat W. P. wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części.
Odpis powyższego wyroku doręczony został pełnomocnikowi J. R. dnia 28 marca 2018 r.
W dniu 11 kwietnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła sporządzona przez radcę prawnego Ł. Z. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą sędzia sprawozdawca uznał za sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności. W końcowej części przedmiotowej opinii pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie związanych z powyższą pomocą prawną kosztów, które nie zostały opłacone tak w całości, jak i w części.
Złożone przez radcę prawnego Ł. Z. wnioski o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J. R. podlegają uwzględnieniu, a to w związku z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Według tego przepisu, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych. Aktualnie przepisami tymi są unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Wedle § 2 pkt 1 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Przy czym, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje – zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z uwzględnieniem nakładu pracy radcy prawnego, jego wkładu w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy. Podkreślenia wymaga też, że opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W rozdziale 4 rozporządzenia zawarty jest § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, wedle którego opłatą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", a więc takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej decyzji lub postanowienia Urzędu Patentowego jest kwota 240 zł. Natomiast za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje opłata w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Biorą wszystko powyższe pod uwagę przyznano radcy prawnemu Ł. Z. opłatę wynoszącą 240 zł – zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia za udział w postępowaniu w pierwszej instancji, zakończonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 26 lutego 2018 r., którą następnie podwyższono o kwotę podatku VAT tj. 55,20 zł (23% z 240 zł). Z kolei za sporządzenie przez wymienionego pełnomocnika opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku przyznano pełnomocnikowi kwotę 147,60 zł, na którą składa się opłata ustalona zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia oraz kwota podatku VAT [23% ze 120 zł (50% z 240 zł)].
Podstawę niniejszego orzeczenia stanowią: art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 P.p.s.a. oraz powołane wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.