Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na opisaną w sentencji decyzję. Po doręczeniu skarżącym odpisu orzeczenia z uzasadnieniem wystąpili oni z wnioskami o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika adwokata lub radcy prawnego.
Odmawiając przyznania prawa pomocy referendarz sądowy uznała, że nie wykazali oni przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa". Z ujawnionych danych wynikało, że łączny dochód rodziny wynosił 5586 zł, a suma zadeklarowanych wydatków wyniosła około 2600 zł. Nawet po przyjęciu po stronie wydatków tych deklarowanych we wcześniejszym wniosku rodzina i tak posiadałaby do dyspozycji jeszcze 1900 zł. Wnioskodawcy mieszkają w domu o pow. 75 m2 i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe; posiadając także nieruchomość rolną o pow. 1,3 ha, która wszak nie przynosi im korzyści. Posiadane dochody nie pozwalały na uwzględnienie wniosku.
Z zachowaniem ustawowego terminu wnioskodawcy od orzeczenia tego wnieśli sprzeciw. Podali, że nie są w stanie pokryć wydatku związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla własnego utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 Ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Sprzeciwy nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skarżący ubiegają się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, przy czym w przypadku MSL i JL jest to kolejny wniosek w sprawie; poprzedni dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych rozpoznany został negatywnie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r., a utrzymany w mocy postanowieniem z dnia 8 września 2016 r.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa obowiązkiem wnioskodawców było wykazanie, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. MSL i JL dodatkowo powinni wykazać, że ich sytuacja materialna uległa pogorszeniu w zakresie uzasadniającym odmienną ocenę wniosku aniżeli poprzednio, a to stosownie do art. 165 Ppsa.
Analiza oświadczeń o stanie majątkowym i rodzinnym przemawiała za uznaniem, że wnioskodawcy przesłanek z powołanego przepisu nie wykazali. Sprzeciw nie zawiera zaś żadnych konkretnych zarzutów i argumentów, które podważyłyby trafność oceny zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu referendarza sądowego. A zatem zaskarżone orzeczenie uznać należało za prawidłowe. Zadeklarowane dochody rodziny przewyższają wydatki rodziny i umożliwiają poczynienie stosownych oszczędności bez uszczerbku dla podstawowego jej utrzymania. Dochody wynoszą 5586 zł miesięcznie, zaś suma wymienionych w formularzu PPF wydatków miesięcznych to kwota około 2100 zł oraz opał rocznie wynoszący 4000 zł. Nie odniesiono się obecnie do kwestii utrzymania samochodu czy spłacanych zobowiązań, wydatków nie poparto żadnymi dowodami; nie przedstawiono także wyciągów z rachunków bankowych. Podkreślić wobec tego należy, co uczynił też referendarz sądowy, że inicjując postępowanie sądowe skarżący winni liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów związanych z ich udziałem w sprawie, stosownie do art. 199 Ppsa.
Dlatego przed wystąpieniem z wnioskiem o prawo pomocy w pierwszej kolejności powinni poczynić starania w celu wygospodarowania niezbędnych środków na pokrycie kosztów postępowania we własnym zakresie, a dopiero w razie niemożności podołaniu temu zwrócić się o pomoc ze środków publicznych. Skarżący nie wykazali zaś, pomimo składanych deklaracji w formularzu PPF i sprzeciwach, że nie dysponują wystarczającymi środkami na realizację prawa do sądu. Środki takie w ocenie Sądu posiadają.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 260 § 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.