Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę K. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...].
W dniu 23 lipca 2011 r. została złożona w Sądzie skarga kasacyjna od w/w wyroku sporządzona przez ustanowionego dla skarżącego w ramach prawa pomocy, a wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką [...] adw. W. G. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2061/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok WSA oraz uchylił zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazał, że orzekanie o wynagrodzeniu pełnomocnika należnym od Skarbu Państwa należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych i do Sądu I instancji powinien złożyć stosowny wniosek.
Stosownie do powyższego, pismem z dnia 15 lipca 2013 r. adw. W. G. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu zgodnie z obowiązującą taryfą, podwyższonych o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Jednocześnie wskazał, że przedmiotowe koszty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy, stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany ze skutecznym dla skarżącego wniesieniem skargi kasacyjnej, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną 130 % stawki minimalnej, tj. kwotę 234 zł. (180 zł. x 130 %), która na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia ulega podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług, tj. 53,82 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.