Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 725/10 Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie (dalej jako WSA) odrzucił skargę Gminy Miasto [...] z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego skargi w postaci nie nadesłania przez skarżącą 1 odpisu skargi.
Strona skarżąca Gmina Miasto [...] reprezentowana przez radcę prawnego A. N. w dniu 6 października 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym R.), zwróciła się z wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na nadesłaniu jednego egzemplarza odpisu skargi. Jednocześnie skarżąca wraz z wnioskiem złożyła jeden odpis wniesionej przez siebie skargi.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w.w. postanowienie z dnia 21 września 2010 r. o odrzuceniu skargi wpłynęło w dniu 29 września 2010 r. do Kancelarii Urzędu Miasta [...]. Zostało ono następnie przekazane pocztą wewnętrzną na adres Biura Gospodarki Mieniem [...]. Zwrócono uwagę, że właśnie Biuro Gospodarki Mieniem zajmuje się sprawami o zwrot, w których stroną jest Gmina Miasto [...]. Podniesiono, że adres [...] był również wskazany jako adres siedziby Gminy Miasto [...] w jej skardze administracyjnej. Skarżąca zwróciła uwagę, że dopiero z przekazanego postanowienia o odrzuceniu skargi dowiedziała się, że byłą wzywana o uzupełnienie braku formalnego skargi. W jej ocenie nie ponosi winy w uchybieniu terminu wobec faktu, że wezwanie Sądu zostało skierowane na adres inny niż wskazany w skardze.
Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2010 r. o odrzuceniu skargi wpłynęło do Kancelarii Urzędu Miasta [...] w dniu 29 września 2010 r., (przekazane kolejno na adres BGM [...]), zaś wniosek o przywrócenie terminu skarżącej Gminy został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 października 2010 r.
Równocześnie strona dokonała czynności, której nie dokonała w terminie gdyż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nadesłała do Sądu brakujący jeden odpis wniesionej przez siebie skargi.
Jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca podniosła, że wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi zostało skierowane na inny adres niż wskazała w skardze. Z akt sprawy rzeczywiście wynika, że w niniejszej sprawie wezwanie Sądu do skarżącej o nadesłanie 1 odpisu skargi wpłynęło do Kancelarii Urzędu Miasta przy ul. R. [...] w dniu 10 sierpnia 2010 r. (k. 24 akt sądowych). Natomiast w skardze skarżąca Gmina Miasto podała swoją adres: Biuro Gospodarki Mieniem, [...]. Wprawdzie obowiązkiem Urzędu Miasta było przekazanie (bądź poinformowanie) na właściwy adres siedziby organu tj. Biura Gospodarki Mieniem o tym, że wpłynęło do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta wezwanie Sądu o uzupełnienie braku formalnego skargi. Jednakże jak wskazano we wniosku skarżąca Gmina Miasta BGM dowiedziała się o tym wezwaniu Sądu, znacznie później, tj. na skutek przekazania wewnętrznego poczty Urzędu Miasta postanowienia Sadu z dnia 21 września 2010 r.
W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, gdyż w terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie wiedziała o wezwaniu Sądu, stad nie była w stanie uzupełnić tego braku.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.