Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r., [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w U. D. z dnia [...] października 1967 r. [...]. W podstawie prawnej postanowienia organ wskazał art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w związku z art. 98 § 1 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że postępowanie administracyjne na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy wystąpi o to strona, na żądanie której zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W sprawie objętej zażaleniem wniosek o zawieszenie postępowania złożył M. M., a więc osoba, która nie była wnioskodawcą w sprawie. Z tych względów SKO uznało, że nie ma prawnych podstaw do zawieszenia postępowania.
Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się M. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o anulowanie skarżonego postanowienia i uznanie skarżącego za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w U. D. z [...] października 1967 r., [...]. W uzasadnieniu skargi M. M. wskazał, że argumentacja SKO jest wadliwa, gdyż obok możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 k.p.a. organ może zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle tych twierdzeń skarżący uznał, że zawieszenie jest możliwe i zasadne.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący nie był osobą wnioskującą wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w U. D. z dnia [...] października 1967 r., [...] orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych we wsi W. W postępowaniu tym pojawił się na skutek ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie administracyjne.
Stan taki ogranicza możliwość zawieszenia postępowania z wniosku skarżącego. Przepisy prawa nie budzą wątpliwości, że na wniosek strony /art. 98 k.p.a./ może być zawieszone postępowanie, jeżeli z takim wnioskiem występuje osoba, która wszczęła postępowanie, a nie sprzeciwią się temu inne strony i jest to zgodne z interesem publicznym.
Wniosek o zawieszenie postępowania pochodzący od skarżącego nie spełnia więc warunków określonych w art. 98 § 1 k.p.a. Zatem SKO poprawnie zastosowało ten przepis i odmówiło M. M. zawieszenia postępowania. Wskazanie przez skarżącego innej możliwej podstawy zawieszeniu, zwłaszcza na skutek odwołania organu z urzędu /art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a./ nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd zauważa, że przedmiotem rozstrzygania przez organy nie jest sprawa ogólnego wskazania potencjalnych podstaw zawieszenia postępowania, ale ocena odmowy takiego zawieszenia w sytuacji, gdy z wnioskiem występuje osoba nieupoważniona.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak na wstępie.