Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], po czym postanowieniem referendarza sądowego tegoż Sądu z dnia 27 grudnia 2010 r. – po rozpoznaniu wniosku skarżącego – przyznano mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie 18 stycznia 2011 r. w osobie M. K. przez Okręgową Radę Adwokacką w R. W dniu 10 lutego 2011 r. została złożona w siedzibie Sądu przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna od w/w wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia (w skardze kasacyjnej został zawarty także wniosek pełnomocnika o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przy jej sporządzeniu i wniesieniu, które w całości ani w części nie zostały opłacone; wniosek ten wraz ze stosownym oświadczeniem został następnie ponowiony w piśmie złożonym w siedzibie WSA w Rzeszowie dnia 8 listopada 2011 r. zawierającym dodatkową informację pełnomocnika o zmianie jej dotychczasowego nazwiska na G. w związku z zawarciem związku małżeńskiego).
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r. WSA w Rzeszowie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej, po czym została ona oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2011 r. sygn. akt
I OSK 534/11.
Rozpoznając złożony wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2).
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika i jego substytuta (aplikanta adwokackiego) związany z zapoznaniem się z aktami sprawy oraz sporządzeniem w/w skargi kasacyjnej i wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 207 zł., tj. 115 % stawki minimalnej, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 47,61 zł.
Ponieważ ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu oprócz opłaty obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki, za taki z uwagi na obowiązujący wówczas stan prawny należy uznać poniesioną przez wyznaczonego adwokata opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., co zostało wykazane załączonym wydrukiem polecenia przelewu z rachunku bankowego pełnomocnika.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.