Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2009r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie pozostawił bez rozpoznania wniosek S. W. – złożony w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania – o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Powodem powyższego było nieuzupełnienie we wskazanym terminie braków formalnych wniosku.
W dniu 4 stycznia 2010r. wpłynął do tut. Sądu nowy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie tożsamym z żądaniem umieszczonym w pierwszym wniosku. W uzasadnieniu składający go podniósł, że źródłem jego utrzymania jest emerytura w miesięcznej wysokości około 800 euro. Wskazał, iż jedynym jego majątkiem jest działka położona w J. o powierzchni około 3 arów. Comiesięcznie ponoszone wydatki to 300 euro (żywność), 150 euro (opłaty związane z utrzymaniem mieszkania), 20 euro (odzież, obuwie), 300 euro (papierosy, prasa, gry), 20 euro (środki higieniczne), 20 euro (materiały biurowe, usługi pocztowe), łącznie 810 euro.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Obowiązującą na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wynika ona z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a.
Ustawodawca przewidział jednakże możliwość przyznania stronie prawa pomocy bądź w zakresie częściowym bądź też całkowitym, na co wskazuje art. 243 i art. 245 § 1 P.p.s.a.
Wniosek S. W. obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata dotyczy prawa pomocy w całkowitym zakresie (art. 245 § 2).
Uwzględnienie tego rodzaju żądania możliwe jest w razie wykazania przez osobę wnioskującą, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). To zatem składający żądanie w powyższym zakresie obowiązany jest do przedstawienia wszystkich okoliczności, które - w jego ocenie - przemawiają za udzieleniem mu pomocy ze strony Państwa.
Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniosek S. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Wyżej wymieniony nie wykazał bowiem spełnienia w jego wypadku przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Jak już wyżej podniesiono, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie a zatem uzyskiwany dochód w postaci emerytury może przeznaczyć jedynie na własne potrzeby. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, iż wskazane świadczenie jest stosunkowo wysokie (800 euro), zwłaszcza jeśli uwzględni się wielkość kosztów sądowych, do których uiszczenia skarżący mógłby być zobowiązany. Z uwagi na fakt, iż S. W. uiścił już wpis sądowy w kwocie 100 zł, na dalszym etapie postępowania musiałby ewentualnie uiścić opłatę kancelaryjną za odpis zapadłego w sprawie wyroku w wysokości 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej od takiego orzeczenia w wysokości również 100 zł.
Nadto wskazać należy, iż skarżący określił swój dochód jako wynoszący 800 euro miesięcznie, natomiast odnośnie wydatków podniósł, iż wynoszą one 810 euro. Świadczy to, w ocenie Sądu, na uzyskiwanie przez wyżej wymienionego dodatkowego, niewskazanego we wniosku o prawo pomocy, dochodu, z którego pokrywane są wydatki przekraczające kwotę 800 euro.
Nie można także uznać, iż ponoszone przez wnioskodawcę w bardzo dużej wysokości (w odniesieniu do wielkości uzyskiwanego dochodu) wydatki na papierosy, prasę czy gry są niezbędne do własnego utrzymania. W ocenie Sądu, mogłyby one stanowić źródło oszczędności skarżącego, czynionych celem poniesienia kosztów sądowych i opłacenia wynagrodzenia pełnomocnika, o którego ustanowienie ubiega się skarżący. Sąd podkreśla, iż jak już wyżej zaznaczono, instytucja prawa pomocy ma charakter zupełnie wyjątkowy, co oznacza, iż mogą z niej skorzystać osoby o rzeczywiście ciężkiej sytuacji materialnej. Tymczasem S. W. do grupy takich osób, zdaniem Sądu, z pewnością się nie zalicza.
Z wyłożonych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku S. W., który wpłynął do tut. Sądu razem z obecnie rozpoznanym wnioskiem o prawo pomocy (4 stycznia 2010r.) "o uznanie (...) uchybienia terminu 7 – dni,: usunięcia braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy" Sąd uznał, iż wniosek ten dotyczy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych pierwszego z wniosków o prawo pomocy. Wniosek ten (o przywrócenie terminu) nie będzie jednak podlegał rozpoznaniu z uwagi na fakt, iż niniejszym postanowieniem rozstrzygnięto kolejny wniosek skarżącego o prawo pomocy tożsamy w zakresie żądania z pierwotnym wnioskiem w tym przedmiocie. Tym samym bezprzedmiotowym byłoby obecnie rozpoznawanie wskazanego wyżej wniosku o przywrócenie terminu, skoro Sąd orzekł merytorycznie w przedmiocie żądania skarżącego odnośnie prawa pomocy.