Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], zaś postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. – po rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku – przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (zażalenie J. S. na to postanowienie w części dot. kosztów sądowych zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OZ 297/11).
Nadmienić wypada, że WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną J. S. na wydane przez siebie w dniu 18 maja 2010 r. postanowienie o odrzuceniu skargi, a postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 19 stycznia 2011 r.
W dniu 6 czerwca 2011 r. zostało złożone w siedzibie Sądu przez wyznaczonego dla skarżącego w dniu 6 maja 2011 r. przez Okręgową Radę Adwokacką adw. T. P. pismo procesowe - opinia w przedmiocie braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 18 maja 2010 r. i podejmowania innych czynności w sprawie.
W piśmie tym pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy z urzędu, które ani w całości ani w części nie zostały zapłacone.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2).
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. Ponieważ do czynności podjętych przez wyznaczonego w sprawie adwokata mają zastosowanie przepisy dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu II-instancyjnym, do kwestii przyznania za nie wynagrodzenia ma zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w/z z pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia. Zgodnie z nimi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat /co w I instancji/, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł.
Uwzględniając charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z jej aktami, stopniem jej skomplikowania oraz sporządzeniem w/w opinii, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 180 zł., podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 41,40 zł.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie a związanych ze sporządzeniem opinii wydatków.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.