Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) marca 2018 r., wymierzył skarżącej karę pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wysokości 24 000 zł.
Składając skargę na to rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą duże ryzyko utraty przez nią płynności finansowej.
Na potwierdzenie swoich twierdzeń przytoczyła kwoty swoich dochodów, które w 2014 r. wyniosły 45 288,26 zł, w 2015 r. 23 670 zł, a w 2017 r. 25 149,58 zł. W 2016 r. skarżąca odnotowała stratę w wysokości 14 602,62 zł.
Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to skarżąca podkreśliła, że sporą ich część pochłania utrzymanie studiującej córki. Dodała też, że spory koszt stanowią również koszty prowadzonej przez nią działalności. Przytoczyła ponadto wysokość wydatków, związanych ze wskazanymi fakturami, dokumentującymi ponoszenie opłat czynszowych oraz zakup usług.
Skarżąca nadmieniła także, iż w dniu 24 lipca 2014 r. stwierdzono u niej częściową niezdolność do pracy, w związku z chorobą o charakterze przewlekłym
Zdaniem skarżącej, wystarczającym powodem do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, że realizacja obowiązków związanych z zaskarżonym aktem, jedynie potencjalnie może powodować skutki, od których ustawodawca uzależnia udzielenie ochrony tymczasowej.
Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji załączone zostawały dokumenty, w postaci kopii zeznań podatkowych, oraz potwierdzeń przelewów, dokonanych w związku z zapłatą za usługi, faktury na które zostały wymienione we wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków, chodzi tu o możliwość wyrządzeniem mu szkody o znacznych rozmiarach czy też doprowadzenie do sytuacji faktycznej, która będzie trudna do odwrócenia. Co do zasady w obu przypadkach mowa jest o tego rodzaju szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, a także sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca wnioskując o przyznanie jej ochrony tymczasowej nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyrządzenie jej znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki te bowiem odnoszą się do pewnych nadzwyczajnych okoliczności o szczególnie dotkliwych konsekwencjach, tym samym ich zaistnienie musi znajdować odzwierciedlenie w aktualnej sytuacji wnioskodawcy, tj. jego sytuacji materialnej oraz rodzinnej, a także wszelkich innych uwarunkowaniach, z uwagi na które wykonanie zaskarżonej decyzji może wpływ na stan jego spraw.
W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji, dotyczącej nałożenia na nią kary administracyjnej w wysokości 24 000 zł, grozi utratą przez nią płynności finansowej, nie wskazała jednak ani swojego stanu majątkowego, ani wysokości uzyskiwanych dochodów oraz jakichkolwiek informacji o sytuacji majątkowej i dochodach osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym.
Jeżeli chodzi o dochody własne to skarżąca wprawdzie podała wysokość dochodów wykazywanych w zeznaniach podatkowych, za lata 2014-2017, jednakże okoliczność ta nie pozwala określić rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej przez nią działalności. Dochód, o którym bowiem wyżej mowa, to jedynie dochód bilansowy, stanowiący różnicę kwoty przychodów i kosztów ich uzyskania, wyliczany na potrzeby opodatkowania, nie odzwierciedla on więc realnej dochodowości prowadzonej działalności. Tak więc wynikające z zeznań podatkowych informacje nie pozwalają ocenić spełnienia przez skarżącą przesłanek uzyskania ochrony tymczasowej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że skarżąca, nie przedstawiając informacji o swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz uzyskiwanych w jej gospodarstwie domowym dochodach, nie wykazała spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., od których ustawodawca uzależnia przyznanie ochrony tymczasowej. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., oddalił jej wniosek w tym przedmiocie.