Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. radca prawny R.K. działając jako pełnomocnik A.E., M.S., A.S., S.S., W.S., M.P., J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Następnie w piśmie z dnia 29 stycznia 2020 r. poinformował, że na podstawie informacji przekazanych przez skarżących po wniesieniu skargi ustalił, że W.S. zmarł przed wniesieniem skargi. Wraz ze śmiercią skarżącego z mocy prawa wygasło pełnomocnictwo przez niego udzielone, o czym pełnomocnik nie miał wiedzy. Potwierdza to również nadesłany do tut. Sądu odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynika, że skarżący W.S. zmarł 25 marca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.
Stosownie do art. 25 § 1 p.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Osoba nieżyjąca zdolności takiej nie posiada i nie może tym samym być stroną postępowania sądowego.
Jak wynika z akt sprawy, skarga do tut. Sądu została złożona przez radcę prawnego R.K., działającego m.in. jako pełnomocnik skarżącego, w dniu 19 grudnia 2019 r. Zgodnie z odpisem skróconym aktu zgonu skarżący zmarł w dniu 25 marca 2018 r. Zatem w chwili wniesienia skargi do Sądu skarżący już nie żył. Tym samym w momencie wniesienia przez pełnomocnika skargi skarżący nie posiadał zdolności sądowej, a brak ten ma charakter nieusuwalny. Co więcej, zgodnie z art. 43 p.p.s.a. w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Pełnomocnik nie był zatem należycie umocowany do wniesienia skargi w imieniu skarżącego. Nie znajdzie w sprawie niniejszej zastosowania zdanie drugie przywołanego przepisu, w myśl którego pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zwieszenia postępowania, bowiem w opisanych okolicznościach w ogóle nie można mówić o skutecznym wszczęciu postępowania sądowego z uwagi na fakt, że skarżący zmarł jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu. Skoro skarżący zmarł przed wniesieniem skargi do Sądu, to nie mogła zostać w jego imieniu skutecznie wniesiona skarga.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.