Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzeczeniu tym jednocześnie przyznane zostało pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu A. W., ustanowionej w ramach instytucji prawa pomocy, wynagrodzenie za udzieloną stronie pomoc prawną.
Po rozpatrzeniu sporządzonej przez wymienioną pełnomocnik skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 377/13 oddalił ją. W rozprawie, na której zapadł ten ostatni wyrok brała udział radca prawny A. B., której substytucji udzieliła radca prawny A. W. Do wspomnianej skargi kasacyjnej sporządzająca ją dołączyła wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa nieopłaconych w żadnej części kosztów pomocy prawnej. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 25 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wynagrodzenie dla ustanowionego z urzędu pełnomocnika przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny.
W dniu 29 lipca 2014 r. radca prawny A. W. złożyła w tut. Sądzie wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów udzielonej skarżącemu S. D. pomocy prawnej z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej wynikającej z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, że koszty te w całości ani w części nie zostały opłacone.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.", wyznaczony pełnomocnik – radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w wymienionym wyżej rozporządzeniu w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m. in. _@POCZ@__@KONopłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. I tak § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia zawarty w jego rozdziale 4 stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji tj. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w niniejszej sprawie jest to 240 zł), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Należy jeszcze zaznaczyć, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty z tytułu zastępstwa prawnego, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach - § 2 ust. 3 rozporządzenia. Przy rozstrzyganiu w przedmiocie wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia należy jeszcze mieć na względzie brzmienie § 2 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim unormowaniem, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Mając to wszystko na uwadze przyznano radcy prawnemu A. W. kwotę 221,40 zł za zastępstwo prawne S. D. Na kwotę tę składają się wynagrodzenie w wysokości 180 zł (75 % z 240 zł) oraz podatek od towarów i usług wynoszący 41,40 zł (23 % ze 180 zł).
Równocześnie nie znaleziono podstaw do przyznania pełnomocnik kosztów w żądanej przez nią wysokości 150 % stawki minimalnej wynikającej z rozporządzenia. Podjęte przez radcę prawnego czynności nie wykraczają bowiem poza standardowe działania pełnomocnika z urzędu.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 8, art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia.