Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta [...] zobowiązał M.P., J.P. oraz A.P. – właścicieli nieruchomości gruntowej, położonej w [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr 1254 – do udostępnienia przedmiotowej nieruchomości [...] S.A. z/s w [...] w celu wykonania remontu istniejącego na tej nieruchomości odwiertu gazu ziemnego.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli właściciele w/w nieruchomości
Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia w/w odwołań.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się M.P., J.P. oraz A.P., wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Jednocześnie w piśmie z dnia 7 maja 2018 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] wskazując, że decyzja ta została wydana z naruszeniem wszelkich przepisów prawa, a w szczególności prawa własności. We wniosku podnieśli, że ich własność została przywłaszczona i nie wypłacono im należnego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosowanie zaś do art. 61 § 3 zd. 3 P.p.s.a. sąd może orzekać o wstrzymywaniu wykonania nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, lecz również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle złożonego przez skarżących wniosku kwestią zasadniczą są tzw. granice sprawy, o których mowa w art. 135 P.p.s.a.
Wskazać bowiem należy, iż przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu I instancji, a więc decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze, konieczne jest zatem zbadanie, czy decyzja, której wstrzymania żądają skarżący została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. postępowanie ze skarg na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W orzecznictwie wskazuje się, iż sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" użyte w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. należy interpretować w nawiązaniu do art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a, wyznaczających granice sądowej kontroli. Stosownie zaś do art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. FPS 12/99 (dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl) zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do sprawy administracyjnej w ujęciu materialnym, a zatem o "postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy" w rozumieniu tego przepisu można będzie mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową.
Zdaniem Sądu decyzja objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania znajduje się poza granicami danej sprawy, rozumianej w sensie materialnym, a to z uwagi na odmienność ich zakresów przedmiotowych. Innymi słowy mówiąc, kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie daje podstaw do zastosowania art. 135 P.p.s.a. w stosunku do decyzji objętej tym odwołaniem, bowiem akty te nie dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. Postanowienie to jest wyłącznie rozstrzygnięciem formalnym, podjętym w kwestii procesowej, podczas gdy kontrola legalności decyzji administracyjnej zakłada przede wszystkim ocenę przesłanek materialnoprawnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 października 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2352/02, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.