Uzasadnienie
Przedmiotem wspólnej skargi H. sp. z o.o. z/s w [.] (dalej: Spółka) oraz UD jest opisana w sentencji postanowienia decyzja, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.]z dnia [.]października 2014 r. nr [.] o nałożeniu na Spółkę i U. D. kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że jej wykonanie może sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak oświadczono, na dzień 11 grudnia 2014 r. Spółka zapłaciła łącznie kary pieniężne w wysokości 2.336.414,90 zł, a ponadto toczą się przeciwko niej kolejne postępowania w sprawie wymierzenia kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem gier. Zatem zapłata kwoty 12.000 zł grozi utratą płynności finansowej, co z kolei może pociągną za sobą stan jej niewypłacalności i upadłości. Spółka nie osiąga również zaplanowanych zysków z powodu zatrzymania części automatów przez organy celne. Za zasadnością wniosku mają przemawiać również powołane orzeczenia innych sądów administracyjnych, które wnioski takie uwzględniały.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [.]poinformował, że postanowieniem z dnia [.]marca 2015 r. odmówił uwzględnienia powyższego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżących nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a wymienione na wstępie decyzje są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżących argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla nich wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. W ogóle we wniosku nie zawarto jakiegokolwiek uzasadnienia co do sytuacji majątkowej i rodzinnej UD i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do niej ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Jeżeli natomiast chodzi o Spółkę to także nie uprawdopodobniono, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w jej przypadku spowodować skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa.
Nie przedstawiono na uzasadnienie wniosku żadnych konkretnych danych odnoszących się do stanu majątkowego Spółki oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności np. w postaci deklaracji podatkowych czy bilansów księgowych bądź wyciągów z rachunków bankowych. Nie przedłożono również, poza złożeniem oświadczenia przez członka zarządu Spółki, dowodów o uiszczonych dotychczas karach, przez co nie jest możliwe ustalenie relacji takiej kwoty to dochodów Spółki, choć sugeruje, że Spółka posiada jednak znaczne zasoby finansowe, z których pokrywa koszty swojej działalności w postaci nakładanych na nią sankcji.
Nie można było zatem przyjąć, że uiszczenie kwoty 12.000 zł może zagrozić Spółce utratą płynności finansowej czy jej wypłacalności i doprowadzić do upadłości. Strona skarżąca nie podaje także, w jakiej wysokości utraciła dochód wskutek zatrzymania części automatów przez organy celne i ile takich urządzeń zostało zarekwirowanych.
Wobec powyższego nie było możliwe zweryfikowanie argumentów skarżących przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa i z tego powodu wniosek nie został uwzględniony