Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. II SA/Rz 394/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
Wnioskiem z dnia 27 maja 2015 skarżący reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – r.pr. T.Z. zwrócili się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. Uzasadniając wniosek podali, że kwestionowane orzeczenie zostało w dniu 19 maja 2015 r. doręczone członkowi rodziny pełnomocnika, który dopiero 20 maja 2015 r. przekazał je pełnomocnikowi. Od tej daty pełnomocnik miał faktyczną możliwość zapoznania się z treścią postanowienia i wniesienia zażalenia, a zatem uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.
W niniejszej sprawie skarżący J.K. i A.K. udzielili zawodowemu pełnomocnikowi – r.pr. T.Z. upoważnienia do działania w ich imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Oznacza to, że wszelkie błędy lub zaniedbania tego pełnomocnika przy dokonywaniu czynności procesowych w ich imieniu obciążają skarżących.
Nie ulega wątpliwości, że postanowienie WSA w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostało prawidłowo wysłane na adres kancelarii podany przez skarżących i odebrane przez Z.Z. – ojca pełnomocnika w dniu 19 maja 2015 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem z dniem 26 maja 2015 r., zaś zażalenie na to postanowienie (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu) wniesiono w dniu 27 maja 2014 r. tj. dzień po upływie terminu przewidzianego na jego wniesienie.
Mając na uwadze powyższe oraz wyjaśnienia pełnomocnika Sąd stwierdza, że wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobnili oni braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Po pierwsze, pomimo wezwania Sądu z dnia 2 czerwca 2015 r., pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił, że lokal kancelarii zlokalizowany w budynku mieszkalnym, w którym zamieszkuje Z.Z., jest lokalem wyodrębnionym od reszty budynku i posiada odrębne wejście. Nie sposób ocenić zatem, czy pracownik operatora pocztowego istotnie doręczył postanowienie Sądu osobie nieupoważnionej w myśl art. 72 § 2 Ppsa, czy też działał w przekonaniu, że pismo to doręcza dorosłemu domownikowi w myśl art. 72 § 1 Ppsa, który podjął się oddania pisma adresatowi. Zwłaszcza, że jako adresata pisma wskazano r.pr. T.Z. jako pełnomocnika J.K. i A.K., a adres pod którym nastąpić winno doręczenie – Kancelarię Radcy Prawnego, [...].
Tym samym skoro ojciec pełnomocnika wyraził wolę oddania pisma adresatowi, a siedziba kancelarii posiada ten sam adres i w istocie znajduje się w budynku mieszkalnym, pracownik operatora pocztowego miał prawo przypuszczać, że pismo to doręcza dorosłemu domownikowi lub upoważnionej osobie (art. 72 § 1 i 2 Ppsa). Natomiast fakt, że ojciec pełnomocnika dokonał odbioru korespondencji i przekazał ją dopiero następnego dnia, nie wyłącza winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 Ppsa Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.