Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 312/18
Uzasadnienie
J.K. (dalej: skarżący) w sprawie opisanej w sentencji niniejszego postanowienia wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. Podał, że jest bezrobotny, utrzymuje się wyłącznie z zasiłku przyznanego przez opiekę społeczną w wysokości 317 zł oraz z zasiłku celowego na dożywianie w kwocie 100 zł (według zaświadczenia z dnia 2 sierpnia 2018 r.), pozostaje w stałym leczeniu, spłaca swoje zadłużenie systematycznie ze środków otrzymywanych z GOPS, nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Stałe wydatki to podatki 50 zł, gaz 50 zł, śmieci 9 zł. W sierpniu br. otrzymał zasiłek w kwocie 200 zł na spłatę opału. Jako majątek wskazał mieszkanie o powierzchni 85,63 m², działkę o pow. 0,16 ha, w której posiada udział (w przeliczeniu jest to powierzchnia 0,672 m²) i budynek gospodarczy o pow. 15 m². (stan prawny tego majątku nie jest uregulowany).
Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego wartościowego majątku ruchomego i oszczędności. Do wniosku załączono zaświadczenie o statusie bezrobotnego bez prawa do zasiłku z 9.07.2018 r. i o pobieraniu świadczeń socjalnych z dnia 2.08.2018 r., rozliczenie faktury na zakup opału drewna.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, że Skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w całości zgodnie z treścią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. II SA/Rz 312/18. Zwolnienie dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie Skarżący korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane tym wnioskiem należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W konsekwencji orzekający referendarz działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowił jak w pkt. I sentencji.
W rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, które w sytuacji Skarżącego, którego jedynymi jak podaje dochodami są świadczenia socjalne, uzasadniają przyznanie adwokata. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. II SA/Rz 312/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na decyzję opisaną w sentencji. Skarżący zamierza poddać kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe, przebytą ostatnio chorobę, w zasadzie nie jest możliwe poczynienie oszczędności w innych wydatkach Skarżącego. W takiej sytuacji argumenty wniosku należy uznać za zasadne i w konsekwencji przyznać prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.