Uzasadnienie
Przedmiotem skargi GJ. i H..J., dalej: "Skarżący", jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, dalej: "Kolegium", z 26 listopada 2025 r. nr SKO.415/558/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 31 października 2024 r. sygn. GPM.6730.63.2024 Burmistrz Miasta [...], dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji", ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa budynku przemysłowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek usługowy, na terenie obejmującym część działki nr [...] położonej w Ł. przy ul. [...] na rzecz firmy D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł.".
Odwołania od tej decyzji wnieśli H.J. i G.J.
Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania G.J.. utrzymało decyzję Organu I instancji w mocy.
Skargę do Sądu wnieśli: H.J. i G.J.
W skardze zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy oraz przepisów postępowania, w tym naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich złożonych w sprawie odwołań.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza i nakazanie Organowi I instancji wydania nowej decyzji o warunkach zabudowy, opartej o rzetelną analizę urbanistyczną, wykonaną w prawidłowo wyznaczonym obszarze, w oparciu o właściwe przepisy z uwzględnieniem formy i funkcji istniejących w okolicy budynków oraz sposobu zagospodarowania położonych w sąsiedztwie nieruchomości. Ponadto wnieśli o zasądzenie od Kolegium pełnych kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ww. ustawy).
Skarga okazała się uzasadniona w zakresie, w jakim zarzuca Organowi II instancji nierozpoznanie wszystkich wniesionych odwołań. Okoliczność ta jest bezsporna. Przyznał ją również Organ w piśmie skierowanym do Sądu w odpowiedzi na złożenie wyjaśnień w tym zakresie (pismo z 12 marca 2026 r. – akta sądowe k.34). Z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Organu I instancji złożył zarówno G.J., jak również H.J. Organ II instancji rozpoznał odwołanie wyłącznie G.J. Nie budzi przy tym wątpliwości, że obaj byli stronami postępowania (patrz rozdzielnik decyzji Organu I instancji).
Skuteczność tego zarzutu powoduje, że skarga musi zostać uwzględniona niezależnie od pozostałych postawionych zarzutów.
Rozpoznanie odwołania definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" odwołania pochodzącego od innej strony tego postępowania (tak NSA w wyrokach z dnia 7 stycznia 2012 r. II OSK 2146/11 oraz z dnia 31 sierpnia 2010 r. II OSK 1198/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadzi bowiem do przedwczesnego zakończenia postępowania odwoławczego oraz związanej z tym niemożności rozpoznania odwołania wniesionego przez inne podmioty. Powyższe przesądza zatem o ewidentnej wadliwości zaskarżonej decyzji, wydanej na wskutek rozpoznania tylko jednego odwołania.
W świetle tego uchybienia Organu II instancji, przedwczesna byłaby ocena zarzutów podniesionych w skardze od decyzji, która nie jest kompletna, ponieważ nie rozstrzyga o prawach wszystkich stron postępowania.
Mając to na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a. (solidarnie zwrot 500 zł)