Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.S., dalej" "Skarżący" jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie ("KWP"), z dnia 3 grudnia 2025 r. nr 39/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wezwaniem do zapłaty z 10 października 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika adwokata zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] ("KMP"), o zapłatę kwoty 640,31 zł będącej różnicą w wypłacie uposażenia wynikającą z zastosowania błędnej, jego zdaniem, kwoty bazowej na 2022 rok, a kwotą bazową z ustawy budżetowej obowiązującą w 2023 roku.
KMP decyzją z 23 października 2025 r. nr 9 odmówił funkcjonariuszowi Policji wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń - luty 2023 roku w związku z odejściem (zwolnieniem) ze służby.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w dniu odejścia ze służby stronie wypłacono należności pieniężne, w tym uposażenie za styczeń 2023 r., rekompensaty pieniężne za niewykorzystane dni wolne od służby, odprawę, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrodę roczną naliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie.
Kwoty bazowe na 2023 rok dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczania uposażenia od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 roku, stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r (Dz. U. z 2022 r. poz. 270, dalej: "ustawa budżetowa na 2022 rok). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 roku podlega każdorazowemu zwiększeniu o kwotę 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2022 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 rok, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. Ustawodawca jasno określa, że do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Policji oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 roku o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw.
Jak wynika z powyższego, kluczowym dla naliczeń świadczeń dla odchodzącego funkcjonariusza, staje się data odejścia ze służby w Policji. Na dzień wydania decyzji przepisy ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 ze zm., dalej: "ustawa okołobudżetowa") oraz ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256, dalej: "ustawa budżetowa na 2023 rok") nie obowiązują, ponieważ wygasły z dniem 31 grudnia 2023 roku. W czasie obowiązywania wspomnianych ustaw strona nie odwołała się od rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji zawierającego wysokość składników uposażenia. Ustawa budżetowa na rok 2023 stanowi, że dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby w Policji w styczniu i lutym 2023 roku należy do naliczeń należnych świadczeń zastosować kwotę bazową zobowiązującą w 2022 roku. W czasie obowiązywania wspomnianych ustaw, strona nie odwołała się od rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji zawierającego wysokość składników uposażenia.
W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 718, dalej: "u.P.") oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm., dalej: "k.p.a.") polegające wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia (decyzji) w przedmiocie odmowy Skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnego, KPP winien wszczęte postępowanie umorzyć w całości wobec jego bezprzedmiotowości.
Po rozpatrzeniu odwołania KWP powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 u.P. w związku z art. 9 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 rok, art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2022 rok, utrzymał w mocy decyzję KPP.
Wyjaśnił, że stosownie do przepisów prawa regulujących składniki o wypłacie uposażenia tj. z art. 99, art. 100, art. 101, art. 102, art. 104 u.P. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 Organ I instancji prawidłowo wyliczył wszystkie składniki uposażenia, co zostało w pełni uzasadnione w zaskarżonej decyzji i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji sprawy.
Na podstawie przepisów zawartych w u.P. prawo do uposażenia jak i dodatków do niego dla policjanta za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane. Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych.
Zarzut strony, podniesiony w jej odwołaniu dotyczący ustania stosunku służbowego, jest niezasadny, gdyż kluczową datą jest data zwolnienia ze służby w Policji, zawarta w rozkazie o zwolnieniu ze służby. W odniesieniu do przyznanej przez ustawodawcę podwyżki uposażeń dla służb mundurowych brak jest podstawy prawnej, która nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowych świadczeń tym funkcjonariuszom służb, którzy odeszli ze służby w okresie od stycznia do końca lutego 2023 r., a zatem obowiązkiem organu jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli obowiązek taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ administracji publicznej nie może zatem przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia, niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy prawa. Przywołany art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę po tej dacie.
Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca. Odnośnie żądania umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą ze zwolnienia ze służby w Policji.
Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Po przeanalizowaniu sprawy KWP stwierdził że, nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie zawiera wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 k.p.a. Organ I instancji orzekł na wniosek strony o odmowie ponownego przeliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia przysługującego za okres pełnienia służby w Policji, co w pełni uzasadnia wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie pomimo ustania stosunku służbowego. Nie ma zatem podstaw do uchylenia i umorzenia postępowania.
Uwzględniając powyższe, jak również datę zwolnienia strony ze służby w Policji, przypadającą na dzień 17 lutego 2023 r., organ administracji stoi na stanowisku, iż naliczenie dla strony za miesiące styczeń i luty 2023 r. uposażenia zasadniczego oraz dodatków do tego uposażenia w postaci wysługi lat, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień zostało zrealizowane w sposób prawidłowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący zaskarżył ostateczną decyzję KWP z 3 grudnia 2025 r. zarzucając jej naruszenie art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 u.P. oraz art. 105 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu przez KWP decyzji utrzymującej w mocy decyzję KPP w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. podczas gdy wobec niepozostawania strony w służbie czynnej w Policji, a więc wobec braku stosunku administracyjnoprawnego, KWP winien decyzję organu I instancji uchylić i umorzyć postępowanie w całości stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Organów obu instancji, zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Zawarte w wezwaniu wystosowanym do organu I instancji w piśmie z 10 października 2025 r. do zapłaty żądanie miało charakter cywilnoprawny zmierzający do weryfikacji uposażenia zgodnie z obowiązującymi w 2023 r. wskaźnikami, nadto przekazania korekty do właściwego organu rozliczeniowego. Celem wezwania nie było żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. KMP błędnie potraktował żądanie Skarżącej jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia, mimo że wezwanie nie miało charakteru administracyjnego, znikąd też taki cel nie wynikał oraz rozstrzygnął o żądaniu w drodze decyzji administracyjnej mimo braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego, gdyż dotyczyło osoby, która nie pozostawała już w służbie. W odniesieniu do zarzutu odwołania KWP ograniczył się do stwierdzenia braku wad nieważnościowych, stanowiska w tym zakresie jednak nie uzasadniając.
Utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, podobnie jak i jej wydanie, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Z uwagi na zakres regulacji art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 u.P. postępowanie administracyjne w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. winno zostać umorzone przez Organ II instancji wobec jego bezprzedmiotowości, co jednak nie nastąpiło blokując niejako Skarżącemu dochodzenie roszczeń przed sądem powszechnym.
Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 2 września 2025 r. III OSK 1833/22, postępowanie administracyjne może odnosić się do sytuacji, gdy występuje stosunek administracyjnoprawny, w ramach którego strona ma prawo żądać od organu administracji skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Taki przypadek jednak na gruncie niniejszej sprawy nie wystąpił powodując, że decyzje Organów obu instancji zostały wydane w sprawie, która nie podlegała załatwieniu w trybie administracyjnym. W myśl art. 25-27 u.P., funkcjonariuszem Policji jest osoba mianowana do służby i pozostająca w stosunku służbowym. Utrata tego statusu następuje z chwilą zwolnienia ze służby, co powoduje, że były funkcjonariusz nie jest stroną w sprawach dotyczących kształtowania sytuacji służbowej, w tym uposażenia (por. wyrok SN z 5 września 1991 r. I PRN 39/91). Błędnie Organ uznał więc wezwanie o wyrównanie uposażenia za akt z zakresu podległości służbowej.
Jeżeli jednak doszło do uznania wezwania do zapłaty za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, to zastosowanie winien w pierwszej kolejności znaleźć przepis art. 61 a § 1 k.p.a. nakazujący odmówienie wszczęcia postępowania wobec wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, do których należy między innymi brak pozostawania skarżącego w zależności służbowej i władztwie przełożonego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 października 2022 r., III OSK 1672/21, stosunek służbowy funkcjonariuszy jest relacją administracyjnoprawną opartą na nadrzędności i podrzędności; w przypadku emeryta relacja ta nie istnieje, a tym samym organ nie posiada władztwa w zakresie kreowania uposażenia.
Wezwanie ewentualnie mogło zostać ocenione jako czynność techniczno-materialna polegająca na przeliczeniu uposażenia zgodnie z ustawą okołobudżetową i przekazaniu skorygowanych danych do ZER MSWiA. Kwestie te nie wymagają jednak prowadzenia postępowania administracyjnego ani wydawania decyzji, gdyż mają charakter wykonawczy. Reasumując, w niniejszej sprawie Organy Policji obu instancji wydając decyzje administracyjne wobec emerytowanego funkcjonariusza Policji naruszyły rażąco przepisy prawa. W konsekwencji winna zostać stwierdzona ich nieważność.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona w zakreślonych w sposób wskazany powyżej granicach wykazała, że zakwestionowana skargą decyzja narusza prawo w stopniu, który uzasadnia jej uchylenie, choć z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.
Co do zasady Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko SN zawarte w uchwale z 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna.
Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 2844/19, 23 lutego 2023 r., sygn. III OSK 3266/21, III OSK 3293/21, III OSK 3337/21, III OSK 3346/21, III OSK 3544/21, III OSK 3655/21, III OSK 3496/21 i III OSK 3736/21, z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. III OSK 2816/21, z dnia 2 marca 2023 r., sygn. III OSK 3885/21, z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. III OSK 3379/21, III OSK 3475/21 i III OSK 3486/21, z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. III OSK 4170/21, III OSK 4251/21 i III OSK 4219/21, z dnia 7 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 4132/21 i III OSK 4167/21, czy z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 3221/23 (CBOSA), w których NSA wskazał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego, mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej.
Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2001 r., sygn. II SA 2591/01 (CBOSA), inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy. W związku z tym w orzecznictwie nie jest również sporne, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, do których należy m.in. prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty policjantowi równoważnika pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. K 7/15, opubl. w OTK-A 2018/65, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. I OSK 575/11, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 542/13, z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4337/21, CBOSA).
Te same zasady odnieść należy do żądania wyrównania świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi Policji w związku z odejściem ze służby, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna.
Z akt sprawy wynika, że wezwaniem z 10 października 2025 r. skarżący zwrócił się o zapłatę kwoty 640,31 zł tytułem waloryzacji uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r., należnej mu na skutek nieprawidłowego zastosowania kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r. (1614, 69 zł) zamiast kwoty bazowej obowiązującej w 2023 r. – 1740,64 zł.
Z pisma wynikało, że skarżący wzywa do zapłaty zaległych świadczeń pieniężnych zakreślając 14-dniowy termin na realizację jego żądania pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową i dochodzenia obok wskazanej kwoty również kosztów procesu oraz odsetek ustawowych za opóźnienie. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo udzielone zawodowemu pełnomocnikowi – adwokat A.D., do reprezentowania skarżącego przed organami oraz sądami powszechnymi I i II instancji, w sprawie o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Rzeszowie.
Tak sformułowane żądanie, jak również treść pełnomocnictwa, które nie obejmowało umocowania do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi wskazywały, że intencją składającego pismo nie było wszczęcie postępowania administracyjnego. Nawet, jeśli organ I instancji miał jakiekolwiek wątpliwości w zakresie prawidłowego odczytania woli skarżącego, wątpliwości te zostały wyjaśnione treścią odwołania, gdzie pełnomocnik skarżącego wyraźnie stwierdziła, że "celem wezwania do zapłaty nie było żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego". Takie samo sformułowanie z obszerną argumentacją co do braku podstaw do wszczęcia postepowania administracyjnego znalazło się w skardze.
Należy uzupełnić, że nie jest rolą organu administracyjnego konwertowanie oświadczeń woli podmiotu kierującego do niego określone żądanie, w szczególności organ nie jest upoważniony do determinowania administracyjnoprawnego trybu jego rozpoznania w sytuacji, gdy strona tego nie żąda i nie oczekuje.
Postępowanie w sprawie wypłaty świadczeń związanych ze stosunkiem służbowym jest postępowaniem o charakterze wnioskowym, a w związku z tym to skarżący jest dysponentem takiego postępowania. Przyjęta przez organ ocena co do tego, że do rozstrzygnięcia żądania wypłaty prawidłowej wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. właściwa jest droga administracyjna, którą to ocenę co do zasady Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie aprobuje, nie mogła mieć wpływu na kwalifikację woli skarżącego jako żądania wszczęcia postępowania.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący zwrócił się do organu I instancji jako strony sporu cywilnoprawnego, a nie organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji administracyjnej, a jego intencją było rozwiązanie zaistniałego sporu w reżimie prawa cywilnego (prawa pracy). Organ nie był więc upoważniony do wszczęcia postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję z urzędu, co więcej, w decyzjach organów obu instancji powołano się nie na fakt "rozpoznania sprawy z wniosku" lecz na "rozpatrzenie wezwania do zapłaty".
W tym stanie rzeczy należy zgodzić się ze skarżącym, że organy wydały decyzje w sprawie, nie dysponując wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, a zatem z naruszeniem art. 61 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a wobec braku wniosku inicjującego postępowanie również umorzył postępowanie administracyjne – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) Sąd zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 497 zł.
O zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 225 P.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.