Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 września 2008 roku, sygn. akt II SA/Rz 16/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę A. J. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem oraz poprzedzającą ją decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...], a także postanowienie tegoż organu z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 29 września 2008 roku. W dniu 13 października 2008 roku skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów, jakie poniósł w sprawie. Podał, iż na rozprawie w dniu 11 września 2008 roku nie złożył stosownego wniosku albowiem Sąd nie wiedząc o jego intencjach nie dopuścił go do głosu.
Skarżący ma świadomość, iż w związku z tym mógł utracić prawo do zwrotu kosztów, jednakże uwzględniając podane okoliczności, trzeba przyjąć, iż nastąpiło to z przyczyn od niego niezależnych. W dalszej części wniosku skarżący powołała się na swoją ciężką sytuację osobista oraz majątkową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek jest niezasadny. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dodatkowym orzeczeniem, o jakim mowa w powołanym przepisie jest między innymi postanowienie o kosztach, przy czym obowiązek jego zamieszczenia w wyroku powstaje – co do zasady – jedynie w razie złożenia w tym przedmiocie wniosku – art. 209 P.p.s.a. Przepisy P.p.s.a., jako moment, z którym wiąże się utrata możliwości wnioskowania o zwrot kosztów wskazują zamknięcie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.
Zastrzega się jednocześnie, iż strona działająca bez adwokata i radcy prawnego powinna o tych okolicznościach zostać pouczona przez Sąd – art. 210 § 1 P.p.s.a. Spoczywający na Sądzie obowiązek jest więc rozwinięciem wyrażonej w art. 6 P.p.s.a. zasady, że Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że skarżący o konieczności złożenia wniosku o zwrot kosztów najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy został prawidłowo pouczony. Stosowna informacja w tym zakresie została zamieszczona w zawiadomieniu o terminie rozprawy, a konkretnie w pkt. 3 urzędowego formularza, na którym je sporządzono – k. 97 akt sądowych.
Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego jakoby niezłożenie wniosku o zasądzenie kosztów było konsekwencją niedopuszczenia go do głosu na rozprawie. Treść sporządzonego na tę okoliczność protokołu świadczy, iż skarżący na rozprawie zabierał głos; wypowiadał się co do okoliczności sprawy, oraz udzielił odpowiedzi na pytanie Sądu. Skarżący okazał również podanie skierowane do SKO w P.. Podane okoliczności wskazują, że skarżący na rozprawie był aktywny i miał możliwość zabrania głosu, stąd twierdzenie, że uniemożliwiono mu złożenie wniosku o zwrot kosztów należało uznać za bezpodstawne.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a. oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku, jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.