Uzasadnienie
Przedmiotem skargi L.(dalej: przewoźnik/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z 26 września 2025 r. nr 1801-IOC.4802.47.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS/organ I instancji) z 31 lipca 2025 r. nr 408000-CZC1.4802.675.2025, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadłe w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 21 stycznia 2025 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczącą wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zespołu pojazdów, składającego się z pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...].
Na podstawie Międzynarodowego Samochodowego Listu Przewozowego CMR nr [....] z 20 stycznia 2025 r. oraz okazanego wyciągu z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, wydanej na podstawie zarządzenia Państwowej Służby Ukrainy ds. Bezpieczeństwa Transportu nr 861 z 18 października 2014 r., ważnej do 13 stycznia 2026 r. (kod identyfikacyjny [...]), ustalono, że przewoźnikiem wykonującym przewóz drogowy rzeczy była skarżąca. Kierowcą zespołu pojazdów był obywatel [....] V. N. Przewożony ładunek stanowiły jaja do inkubacji o masie brutto 16 272 kg. Przewóz odbywał się na podstawie dokumentów: MRN nr [...] z 20 stycznia 2025 r., CMR nr [...] z 20 stycznia 2025 r. oraz faktury nr [...] z 20 stycznia 2025 r. Z dokumentacji wynikało, że nadawcą towaru była firma T., S.R.O., z siedzibą w C., natomiast odbiorcą – F. z siedzibą na U. W toku kontroli ustalono, że przewóz został zgłoszony w rejestrze, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218), i uzyskał numer referencyjny [...].
W wyniku weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu stwierdzono nieprawidłowość dotyczącą numeru rejestracyjnego przyczepy wchodzącej w skład zespołu pojazdów. W zgłoszeniu przewozu wskazano numer [...], podczas gdy z okazanego przez kierowcę dowodu rejestracyjnego wynikało, że prawidłowy numer rejestracyjny przyczepy to [...].
Powyższe ustalenia zostały uznane za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy ze zgłoszeniem danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, o których mowa w art. 28b ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U z 2025 r., poz. 1490 ze zm., dalej: u.t.d.), co zakwalifikowano jako naruszenie określone pod lp. 3.2a załącznika nr 3 do tej ustawy, zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano w protokole kontroli drogowej nr [...] z 21 stycznia 2025 r. Kierowca, obecny podczas kontroli, zapoznał się z jego treścią i podpisał protokół bez zgłoszenia uwag.
W dniu 26 marca 2025 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej zawierające wyjaśnienia dotyczące przeprowadzonej kontroli.
W związku z ustaleniami wynikającymi z protokołu kontroli Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., znak 408000-CZC1.4802.675.2025, wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z dnia 24 czerwca 2025 r. skarżąca złożyła wyjaśnienia, wnosząc jednocześnie o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, umorzenie postępowania w sprawie oraz zwrot kaucji. Uzasadniając powyższe wnioski skarżąca wskazała, że podanie w zgłoszeniu do rejestru nieprawidłowego numeru rejestracyjnego stanowiło oczywisty błąd pracownika, polegający na pomyleniu dwóch cyfr w ciągu znaków. Podkreśliła przy tym, że stwierdzone uchybienie pozostawało bez wpływu na cel regulacji przewidujących obowiązek zgłaszania określonych danych do rejestru SENT/RMPD. Wskazała również, że nieprawidłowość została usunięta niezwłocznie po przeprowadzeniu kontroli, a dalszy przewóz przez terytorium Polski odbywał się z zachowaniem wymaganych formalności.
Decyzją z dnia 31 lipca 2025 r. nr 408000-CZC1.4802.675.2025 Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy ze zgłoszeniem do rejestru danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie, umorzenie postępowania oraz zwrot pobranej kaucji.
Opisaną na wstępie decyzją z 26 września 2025 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że podanie w zgłoszeniu RMPD nieprawidłowego numeru rejestracyjnego przyczepy stanowiło naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uzasadniające nałożenie kary w wysokości [...] zł. Wskazał, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują w tym przypadku karę w stałej wysokości, a organ nie ma możliwości jej miarkowania z uwagi na charakter lub stopień naruszenia.
Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącej co do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Uznał, że pomyłka pracownika przy wypełnianiu zgłoszenia nie stanowiła zdarzenia niezależnego od przewoźnika, ani okoliczności niemożliwej do przewidzenia. W ocenie organu przewoźnik był zobowiązany do zapewnienia prawidłowości danych przekazywanych do rejestru, a odpowiedzialności tej nie wyłącza fakt, że nieprawidłowość powstała wskutek omyłki pracownika.
DIAS uznał ponadto, że w sprawie nie wystąpiły pozostałe przesłanki określone w art. 92c ust. 1 u.t.d., a postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, z zapewnieniem skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W konsekwencji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także orzeczenie o kosztach postępowania sądowego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 189a § 2 pkt 2 i art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 92c ust. 1 i art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż wobec kar nałożonych na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. nie ma zastosowania instytucja odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 k.p.a. z uwagi na wyłączenie z art. 189a § 2 pkt 2, podczas gdy przepisy u.t.d. nie regulują instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania pouczenia, a jedynie instytucję wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, w związku z czym wyłączenie z art. 189a § 2 pkt 2 nie ma zastosowania,
- 2) art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej poprzestając na pouczeniu, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżąca zaprzestała naruszenia prawa,
- 3) ewentualnie, w przypadku nieuwzględniania zarzutów z pkt I ppkt 1) oraz pkt I ppkt 2) zarzucono naruszenie art. 92c ust 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć,
- 4) art. 7a § 1 w zw. z art. 189a § 2 pkt 2 i art. 189f § 1 k.p.a. oraz art. 92c ust 1 i art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na korzyść skarżącej, przyjmując wykładnię, iż wobec kar nałożonych na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. nie ma zastosowania instytucja odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 k.p.a. z uwagi na wyłączenie z art. 189a § 2 pkt 2, podczas gdy dla skarżącej korzystniejsze byłoby przyjęcie wykładni, iż w niniejszej sprawie przepis 189f § 1 k.p.a. nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 189a k.p.a. § 2 pkt 2 z uwagi na brak posługiwania się przez ustawodawcę pojęciem "odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenie pouczenia" w ustawie o transporcie drogowym,
- 5) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że waga naruszenia prawa przez skarżącą nie jest znikoma, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy wskazują na znikomość naruszenia prawa przez skarżącą,
- 6) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez fragmentaryczne zebranie materiału dowodowego, w tym stwierdzenie, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy organ I instancji pominął, nie nadając im należytej wagi, wyjaśnienia skarżącej w zakresie ewentualnego umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.,
- 7) art. 107 § 3 k.pa. poprzez stwierdzenie, iż organ I instancji wyczerpująco uzasadnił wydaną decyzję, podczas gdy organ I instancji sporządził niewystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne wydanej decyzji, nie wskazując dlaczego uznał, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek do zastosowania przepisu art. 92c ust 1 u.t.d., a w konsekwencji wszystkich wskazanych powyżej naruszeń także:
- 8) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej.
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1, art. 28b ust. 1, ust. 3, ust. 5, ust. 6, art. 28c ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a i pkt 8, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej oraz o zaliczeniu na poczet kary pieniężnej pobranej kaucji pieniężnej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż zachodziły przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1k.p.a., ewentualnie do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając wskazane wyżej granice kontroli sądowoadministracyjnej należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z 31 lipca 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.t.d.
Z akt administracyjnych wynika, że podstawą nałożenia kary pieniężnej było stwierdzenie konkretnego naruszenia obowiązków związanych z wykonywaniem przewozu drogowego, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy ze zgłoszeniem do rejestru danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, zgodnie z lp. 3.2a załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mianowicie numer naczepy podany w zgłoszeniu tj. [...] nie był tożsamy z numerem rejestracyjnym widniejącym zarówno na naczepie, jak i w dowodzie rejestracyjnym tj. [...]. Okoliczność ta została ustalona przez organ I instancji podczas kontroli udokumentowanej protokołem nr [...] i nie była kwestionowana przez skarżącą w późniejszych etapach postępowania.
Powyższa konkluzja sprowadza spór w rozpoznawanej sprawie do oceny, czy w związku ze stwierdzonym naruszeniem obowiązków związanych z wykonywaniem przewozu drogowego zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.), czy też jak twierdzi skarżąca należało odstąpić od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., ewentualnie umorzyć postępowanie na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarżąca kwestionuje również stanowisko organów, zgodnie z którym art. 189f k.p.a. nie znajduje zastosowania do kar nakładanych na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za poszczególne naruszenia została określona w załączniku nr 3 do ustawy. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia naruszenia objętego wskazanym przepisem organ co do zasady zobowiązany jest do nałożenia kary w wysokości określonej ustawą. Charakter tej odpowiedzialności jest obiektywny, co oznacza, że dla jej powstania nie jest konieczne wykazanie winy podmiotu, który dopuścił się naruszenia. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia kara musi zostać nałożona. Ustawodawca przewidział bowiem w art. 92c u.t.d. szczególną regulację dotyczącą wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Przesłanki określone w tym przepisie nie zostały jednak w sprawie spełnione. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest bowiem łączne wystąpienie dwóch elementów: po pierwsze, braku wpływu podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia, a po drugie wystąpienia zdarzeń lub okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Nie jest zatem wystarczające samo twierdzenie strony, że naruszenie nie było przez nią zamierzone albo że powstało wskutek błędu czy przeoczenia. Konieczne jest wykazanie, że naruszenie pozostawało poza sferą wpływu strony i było następstwem okoliczności o charakterze zewnętrznym i niezależnym od niej, których przy zachowaniu należytej staranności nie można było przewidzieć, ani uniknąć.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby stwierdzone naruszenie było następstwem zdarzenia nagłego, nadzwyczajnego i całkowicie niezależnego od skarżącej. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nieprawidłowy numer rejestracyjny został wpisany do zgłoszenia przez jej pracownika. Pracownik działał bowiem w ramach organizacji przedsiębiorstwa skarżącej i przy wykonywaniu powierzonych mu czynności związanych z realizacją przewozu. Błąd pracownika w postaci wpisania nieprawidłowego numeru rejestracyjnego nie stanowi zatem okoliczności zewnętrznej, niezależnej od skarżącej w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Podmiot wykonujący przewóz odpowiada bowiem za prawidłową organizację wykonywania przewozu, w tym za zapewnienie prawidłowego wykonania obowiązków związanych z przekazywaniem wymaganych danych.
Nie można przy tym utożsamiać braku umyślności działania z brakiem wpływu na powstanie naruszenia w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. To, że błędne dane zostały wprowadzone wskutek omyłki pracownika, a nie celowego działania skarżącej, nie oznacza, że skarżąca nie miała możliwości zapobieżenia naruszeniu. W szczególności nie wykazano, aby błąd pracownika był następstwem jakiegokolwiek nadzwyczajnego, niemożliwego do przewidzenia zdarzenia, które pozostawałoby poza możliwością organizacyjnego oddziaływania skarżącej. Przeciwnie, prawidłowe przekazanie danych dotyczących pojazdu i ich zweryfikowanie przed rozpoczęciem przewozu należało do sfery obowiązków związanych z organizacją wykonywanej przez skarżącą działalności. Sam fakt powierzenia wykonania określonej czynności pracownikowi nie powoduje zatem przeniesienia na niego odpowiedzialności administracyjnej za prawidłowość wykonania obowiązków ciążących na podmiocie wykonującym przewóz.
Odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego utożsamienia odpowiedzialności administracyjnej przewoźnika z osobistą winą osoby, która fizycznie dokonała wpisu danych. Tymczasem odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od wykazania winy podmiotu, na który ustawa nakłada określony obowiązek. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie służy natomiast do wyłączenia odpowiedzialności w każdym przypadku, gdy naruszenie nastąpiło wskutek błędu, niedopatrzenia czy niewłaściwej organizacji wykonywania przewozu. Jego zastosowanie uzasadniają wyłącznie takie okoliczności, które rzeczywiście pozostawały poza możliwością oddziaływania podmiotu zobowiązanego. W niniejszej sprawie takich okoliczności nie wykazano.
W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. Skarżąca zarzuca organom, że nie nadały należytej wagi jej wyjaśnieniom dotyczącym zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Należy jednak zauważyć, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie oznacza obowiązku podzielenia stanowiska strony. Organ zobowiązany jest ocenić przedstawione przez stronę twierdzenia w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tak też postąpiły organy w niniejszej sprawie. Skarżącej zapewniono możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, z czego skorzystała, a następnie organ, uwzględniając jej wyjaśnienia oraz pozostały materiał dowodowy, dokonał oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Nie doszło zatem również do naruszenia art. 80 k.p.a. Sam fakt, że skarżąca odmiennie niż organy ocenia znaczenie zgromadzonych dowodów, w szczególności swoich wyjaśnień dotyczących okoliczności wpisania nieprawidłowego numeru rejestracyjnego przez pracownika, nie oznacza, że organy dokonały ich oceny w sposób dowolny. Z uzasadnienia decyzji wynika, jakie okoliczności faktyczne organy uznały za udowodnione oraz z jakich przyczyn nie podzieliły stanowiska skarżącej co do wystąpienia przesłanek wyłączenia jej odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego została zatem dokonana w sposób zgodny z zasadami określonymi w art. 80 k.p.a. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zasadniczy zarzut skargi dotyczący zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy Działu IVa k.p.a. Jednocześnie jednak art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. stanowi, że przepisów tego działu nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia.
Wbrew stanowisku skarżącej, regulacja zawarta w art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi właśnie taką szczególną regulację dotyczącą wyłączenia odpowiedzialności za naruszenie, za które co do zasady przewidziana jest administracyjna kara pieniężna. Art. 92c ust. 1 u.t.d. określa bowiem sytuację, w której pomimo stwierdzenia naruszenia postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie powinno prowadzić do ukarania podmiotu. W razie spełnienia przesłanek tego przepisu postępowania nie wszczyna się albo postępowanie wszczęte umarza. Regulacja ta dotyczy zatem tego samego zagadnienia, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., tj. sytuacji, w której pomimo wystąpienia zachowania podlegającego sankcji administracyjnej kara nie zostaje nałożona. Trafnie zatem organy przyjęły, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W konsekwencji nie było podstaw do badania, czy spełnione zostały przesłanki odstąpienia od nałożenia kary przewidziane w tym przepisie, w szczególności przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa oraz zaprzestania naruszania prawa.
Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą art. 92c u.t.d. stanowi regulację szczególną względem przepisów Działu IVa k.p.a. dotyczącą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dla oceny zastosowania art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. nie jest przy tym konieczne, aby ustawa szczególna posługiwała się literalnie sformułowaniem "odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej". Istotne jest bowiem to, czy w przepisach szczególnych uregulowano sytuację, w której pomimo wystąpienia naruszenia administracyjna kara pieniężna nie jest nakładana.
Tym samym nie można podzielić argumentacji skarżącej, że skoro art. 92c ust. 1 u.t.d. posługuje się konstrukcją "nie wszczyna się postępowania" oraz "postępowanie umarza się", a nie sformułowaniem "odstępuje się od nałożenia kary", to art. 189f k.p.a. powinien znaleźć w sprawie zastosowanie. O zastosowaniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. decyduje bowiem treść normy i jej funkcja, a nie wyłącznie terminologia zastosowana przez ustawodawcę.
W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości prawnych na korzyść strony nie może prowadzić do pominięcia jednoznacznej regulacji wynikającej z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92c u.t.d. Nie sposób również uznać, że w sprawie występowała tego rodzaju niedająca się usunąć wątpliwość prawna, która uzasadniałaby przyjęcie wykładni postulowanej przez skarżącą.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że argumentacja skarżącej dotycząca znikomej wagi naruszenia nie mogłaby prowadzić do uwzględnienia skargi. Skarżąca zmierza bowiem do wykazania, że stwierdzone naruszenie miało charakter marginalny i nie wywołało istotnych skutków. Ocena taka nie może jednak abstrahować od celu obowiązku, którego naruszenie zostało stwierdzone. Obowiązki przewidziane w u.t.d. mają służyć zapewnieniu prawidłowego wykonywania przewozów drogowych oraz umożliwieniu organom państwa skutecznej kontroli przestrzegania warunków wykonywania transportu. Z tego względu nie można automatycznie uznać, że naruszenie obowiązku o charakterze formalnym ma znikomą wagę tylko dlatego, że nie spowodowało bezpośredniej szkody lub nie doprowadziło do zakłócenia konkretnego przewozu.
Ponadto podkreślenia wymaga, że naruszenia stwierdzonego w niniejszej sprawie nie można uznać za znikome czy też błahe, skoro prawidłowe podanie numeru rejestracyjnego pojazdu ma istotne znaczenie dla jego identyfikacji i monitorowania w ramach systemu kontroli przewozów drogowych. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 872/21, nie sposób przyjąć, że błędny zapis numeru rejestracyjnego stanowi nieistotną omyłkę bądź błąd. To właśnie prawidłowe i zgodne ze stanem faktycznym dane zawarte w zgłoszeniu przewozowym umożliwiają właściwym organom identyfikację środka transportu oraz sprawowanie skutecznej kontroli nad wykonywanym przewozem.
Nie można zatem uznać, że niezgodność w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia celu regulacji, nawet jeżeli w konkretnym przypadku nie doprowadziła do powstania szkody ani nie uniemożliwiła przeprowadzenia kontroli. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego pozwala na odtworzenie toku rozumowania, który doprowadził organ do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ wskazał ustalony stan faktyczny, przytoczył właściwe przepisy prawa oraz wyjaśnił, dlaczego nie znalazł podstaw ani do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ani do uwzględnienia argumentacji strony dotyczącej odstąpienia od nałożenia kary. Samo to, że organ nie podzielił argumentacji skarżącej, nie oznacza, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające. Wymóg wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. nie oznacza konieczności przedstawienia argumentacji zgodnej z oczekiwaniami strony, lecz nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Obowiązek ten został w sprawie wykonany.
Nie znajduje również potwierdzenia zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej nie może być utożsamiana z obowiązkiem wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Jeżeli organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, zastosowały właściwe przepisy oraz należycie uzasadniły swoje stanowisko, sam fakt nieuwzględnienia argumentacji strony nie stanowi naruszenia tej zasady.
W konsekwencji brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z przepisami u.t.d. Skoro bowiem prawidłowo ustalono wystąpienie naruszenia, a nie zostały wykazane przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą administracyjną karę pieniężną.
W rezultacie Sąd nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.