Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego KW, odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W dniu 7 kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego) na postanowienie to zażalenia, zawarte w jednym piśmie procesowym, wnieśli WD, AG i ZG.
Z akt sprawy wynika, że ww. postanowienie doręczono AG w dniu 20 marca 2017 r., a ZG w dniu 30 marca 2017 r. Orzeczenia tego w ogóle nie doręczono WD, ponieważ nie jest ona stroną postępowania sądowego. Nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, a nie wnioskowała o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym jako uczestnika w trybie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej określana skrótem "Ppsa".
W myśl art. 194 § 1 pkt 2 Ppsa, na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przysługuje zażalenie. Wnosi się je w terminie 7 dni od daty doręczenia (art. 194 § 2 Ppsa), a czynność dokonana po upływie przepisanego terminu jest bezskuteczna (art. 85 Ppsa). Uprawnionym do wniesienia zażalenia jest tylko podmiot określony w ustawie, w tym przede wszystkim strona w rozumieniu przepisów art. 12 i art. 32 Ppsa, co jednoznacznie wynika z art. 173 § 2 w zw. z art. 195 § 2 Ppsa. Zażalenie wniesione po upływie przepisanego terminu albo przez osobę nieuprawnioną jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 195 § 2 Ppsa.
Mając na względzie powyższe zażalenia AG i ZG podlegały odrzuceniu, jako wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Natomiast Zażalenie WD podlegało odrzuceniu, jako wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania sądowoadministracyjnego.