Uzasadnienie
B. J. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 250 zł. od wniesionej przez siebie skargi w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie
II SA/Rz 381/08, w złożonym w terminie do jego opłacenia formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W jego uzasadnieniu powołał się m.in. na zły stan zdrowia skutkujący znacznymi wydatkami na zakup leków i rehabilitację oraz pozostawaniu na jego utrzymaniu studiującej córki. Wg zawartego we wniosku oświadczenia do osób pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym należy także żona skarżącego, posiadany przez nich majątek obejmuje dom o pow. 102 m², zaś na dochody składają się renta skarżącego (1538 zł.) i wynagrodzenie za pracę jego żony (2521 zł.).
Ponieważ dane zawarte we wniosku – wg dokonanej wstępnie analizy – okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji materialno – bytowej i możliwości płatniczych skarżącego, pismem z dnia 20 marca 2008 r. został on wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia obejmującego:
- a) wskazanie średniej wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych przez siebie i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym na zakup żywności, opłaty, leczenie oraz innych wpływających w istotny sposób na obciążenie domowego budżetu,
- b) potwierdzenie, iż wskazane we wniosku kwoty dochodów są zgodnie z opisem rubryki kwotami brutto z jednoczesnym wskazaniem wysokości dochodów netto,
- c) wyjaśnienie, czy studiująca córka uzyskuje jakieś dochody,
- d) wskazanie wszystkich osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (wg wcześniejszego wniosku PPF złożonego w sprawie II SA/Rz 381/08 do osób tych należał także syn P.),
- e) wykazanie wszystkich posiadanych pojazdów mechanicznych.
Wezwanie opiewało także na przedłożenie za okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia wykonania wezwania wyciągów z posiadanych przez wnioskodawcę i jego domowników rachunków bankowych oraz zawierało rygor - na wypadek jego niewykonania w wyznaczonym 7 dniowym terminie - rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy wyłącznie w oparciu o informacje zawarte w formularzu PPF.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący B. J. podniósł, iż w tak krótkim terminie nie ma możliwości spełnienia wymagań wezwania, w związku z czym rezygnuje z przyznania prawa pomocy (równocześnie poinformował o wpłaceniu na konto Sądu tytułem wpisu od skargi kwoty 250 zł., załączając kserokopię dowodu wpłaty).
Mając powyższe ma uwadze stwierdzono, co następuje:
Stosownie do art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie tylko na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, co tym samym wyłącza możliwość orzekania w tym zakresie "z urzędu". Cofnięcie wniosku wywiera skutek w postaci braku podstaw prawnych do jego merytorycznego rozpoznania, co prowadzi do umorzenia w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Niejako na marginesie należy podkreślić, że skarżący mając pełną swobodę w dysponowaniu wnioskiem o przyznanie prawa pomocy decyduje także, czy i w jakim zakresie ustosunkować się do kierowanego do niego wezwania o udzielenie dodatkowych informacji (żądanie ich złożenia ma oparcie w art. 255 P.p.s.a. i ma zastosowanie w sytuacjach, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości). Rezygnując z ich udzielenia, niezależnie od wskazanych przez siebie przyczyn, musi się liczyć z określonymi tego konsekwencjami procesowymi, przy czym należy odróżnić zupełny brak odniesienia się do wezwania (skutkujący zgodnie z zawartym w nim pouczeniem rozpoznaniem wniosku wyłącznie w oparciu o dane z formularza PPF) od wyraźnego cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy (powoduje to jego bezprzedmiotowość).
Niniejsze orzeczenie nie stoi także na przeszkodzie do późniejszego (do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie) złożenia przez skarżącego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli uzna on, że spełnia ku temu ustawowe przesłanki (wnioskodawca musi się przy tym liczyć z obowiązkiem udzielenia informacji, o które został wezwany w związku z obecnym wnioskiem).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 i art. 258 § 3 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.