Uzasadnienie
Przedmiot skargi A. B. w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007r., znak: [...]. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2007r., znak: [...], która odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994r., znak: [...] orzekającej o rozgraniczeniu wymienionych w niej działek.
W skardze A. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. przewiduje możliwość wydania przez sąd – na wniosek skarżącego – postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności organu administracji publicznej objętego kontrolą sądowoadministracyjną w związku ze skargą do tego sądu. Przesłanką uwzględnienia wniosku w tym zakresie jest bądź to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem danego aktu (czynności).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.05.2005r., I OZ 371/2005, Lex Polonica Nr 402363).
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie korzysta z atrybutu wykonalności i jako taka nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Decyzja ta jest bowiem rozstrzygnięciem, które nie nadaje stronie jakichkolwiek uprawnień, jak też nie ustala obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Skoro zatem przedmiotowa decyzja nie ma przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu, tym samym nie może stworzyć zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poza tym nie kwalifikują się do wykonywania wszelkie akty administracyjne odmowne.
W powyższym stanie rzeczy a więc po przyjęciu, iż stanowiąca przedmiot skargi decyzja nie podlega wykonaniu, ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie wywołałoby żadnego skutku.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.