Uzasadnienie
Z.K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, tytułowaną "odwołaniem" od decyzji nr IMI.7221.065.2024.1.DL Urzędu Miasta [....]. W jej treści zarzucił łamanie art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz zasad bezpieczeństwa mieszkańców, poprzez brak zgody na ustanowienie strefy zamieszkania.
W kolejnym piśmie, powołując się a ten sam znak sprawy, podniósł, że odwołuje się od decyzji o nie zastosowaniu znaku B-36 [B-35], ewentualnie znaku P-12 przed wjazdem do garażu do własnej posesji zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] w [....]. W treści pisma wyjaśnił, że nie może korzystać z garażu, do którego wjazd jest stale zastawiany przez parkujących tam kierowców.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wyjaśnił, że skarżący pierwotnie zwrócił się do Urzędu z prośbą o wyrażenie zgody na montaż słupka parkingowego przed wjazdem do garażu do własnej posesji zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] w [...]. Pismem znak: IMI.7221.065.2024.1.DL z dnia 10 lipca 2024 r. odmówiono montażu słupka parkingowego. Następnie skarżący składał kolejne pisma procesowe w tej sprawie. Ostatecznie ustalono, że zostaną wykonane prace związane z przesunięciem krawężnika, a tym samym zostanie poszerzony pas ruchu, co umożliwi swobodny wyjazd z garażów i zostanie utrzymana możliwość równoległego parkowania samochodów. Po wymianie dalszej korespondencji skarżący zdecydował się na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W związku z niemożnością ustalenia, co stanowi przedmiot skargi, Sąd wezwaniem z dnia 8 maja 2026 r. wezwał skarżącego do jej sprecyzowania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 14 maja 2026 r., skarżący powołując się na znak sprawy jak wyżej, podał, że pierwotnie sprawa została zainicjowana prośbą o wyrażenie zgody na montaż słupka parkingowego z powodu braku możliwości wjazdu do garażu na jego działce. Po otrzymaniu pisma od Burmistrza o niewyrażeniu zgody na montaż słupka, ponownie zwrócił się z prośba o zastosowanie znaku B-35 lub B-36. Skarżący stwierdził, że powyższe znaki nie dotyczą zmiany organizacji ruchu, a montaż znaku obowiązywałby tylko w odległości 10 m przy garażach, co polepszyłoby przejazd nie przeszkadzając w płynności ruchu na drodze wewnętrznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Określenie przedmiotu zaskarżenia stanowi wymóg formalny skargi, zaś skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Wyjaśnić należy, że w myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w stosunku do aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 P.p.s.a. Przepisy P.p.s.a. wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, określając szczegółowo, jakie konkretnie działania organów administracji publicznej, i w jakim przedmiocie bezczynność tych organów, może być zaskarżona do sądu administracyjnego.
Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma jedynie charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie. Aby zatem zainicjować tego rodzaju sądową kontrolę, strona skarżąca musi wskazać precyzyjnie przedmiot tej kontroli.
Z treści złożonej skargi nie sposób jednak wywieść, co w istocie skarżący chciał uczynić przedmiotem zaskarżenia. Ogólnie mówiąc skarżący jest niezadowolony z blokowania wjazdu do garażu do własnej posesji przez parkujących naprzeciwko kierowców. W związku z powyższym w licznej korespondencji zwracał się do Burmistrza Miasta [...]. o rozwiązanie tego problemu, poprzez wyrażenie zgodny na montaż słupka parkingowego, ustanowienie strefy zamieszkania, jak też zastosowania wymienionych wcześniej znaków drogowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący nie wskazał jednak żadnej konkretnej formy działania lub bezczynności organu, którą zamierzał poddać kontroli sądu administracyjnego.
W tych okolicznościach wezwano skarżącego do sprecyzowania skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia, znajdującego oparcie w przytoczonych w wezwaniu przepisach P.p.s.a., z podaniem, czy skarga dotyczy działania (decyzji, innego aktu bądź czynności) czy też bezczynności skarżonego organu, w tym określenia takich cech przedmiotu zaskarżenia, które pozwolą w sposób jednoznaczny przesądzić, że jest nim taka a nie inna działalność, bądź taka a nie inna bezczynność organu (tj. podanie numeru, daty i przedmiotu skarżonej decyzji, wskazanie na czym polega i jakiego postępowania dotyczy bezczynność organu).
W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 14 maja 2026 r. skarżący w dalszym ciągu nie wskazał precyzyjnie i jednoznacznie formy działania lub bezczynności organu administracji publicznej, jaką zamierzał poddać kontroli Sądu. Skarżący ponownie opisał okoliczności sprawy i powołał znak sprawy, pod którym prowadził wymianę korespondencji z organem. W piśmie tym, podobnie jak w poprzednich, nie znalazło się jednak odniesienie do konkretnego aktu lub też konkretnej bezczynności organu w sprawie z zakresu administracji publicznej, która mogłaby podlegać kognicji sądu administracyjnego, a którą jednocześnie Sąd bez żadnych wątpliwości miałby przyjąć za przedmiot zaskarżenia zgodnie z wolą skarżącego. W istocie bowiem, Sąd nie jest w stanie ocenić nawet, czy skarżący wskazuje jeden, czy też więcej przedmiotów zaskarżenia, które w dalszym ciągu trudno zakwalifikować, jako jedną ze spraw wskazanych w art. 3 § 2-3 P.p.s.a., a więc taką, która podlega kognicji sądu administracyjnego.
Podkreślenia wymaga, że to rolą skarżącego jest wskazanie, czego dotyczy skarga, zaś Sąd nie może domniemywać przedmiotu zaskarżenia, ani przyjmować w tym zakresie własnej "interpretacji". Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, co do zasady, związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w celu skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego skarżący musi wskazać rozstrzygnięcie, czynność lub bezczynność organu, która ma stanowić przedmiot kontroli Sądu.
Z powyższych względów, Sąd nie mogąc jednoznacznie ustalić zamiaru skarżącego, co do przedmiotu zaskarżenia zawartego w złożonej skardze, zmuszony był do jej odrzucenia, jako zawierającej braki formalne, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.