Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2012 r. nr [...], skarżący: J. W. i J. W., zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2010 r. nr [...], którą ustalono dla zamierzenia inwestycyjnego I. B. i M. B. warunki zabudowy.
Wymienioną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. W. i J. W., uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, i orzekło co do istoty stwierdzając, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2010 r. wydana została z naruszeniem prawa oraz odmawiając jej uchylenia z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Wniosek skarżących nie zawierał uzasadnienia. Z treści skargi wynikało jednak, że wnioskodawcy kwestionują stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do treści mogącej zapaść decyzji o warunkach zabudowy. Podnieśli, że w sprawie występuje kwestia prejudycjalna wynikająca z faktu, że pomiędzy nimi a inwestorami istnieje spór co do wspólnej granicy działek. Postępowanie w tym przedmiocie toczy się przed Sądem Rejonowym [...]. Istniejący budynek gospodarczy, objęty decyzją o warunkach zabudowy zmieniającej sposób jego użytkowania, usytuowany jest w odległości około 1,5 m od granicy. Kwestia ta miała zatem mieć wpływ na wynik postępowania o ustalenie warunków zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie, pomimo że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy wydana została w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy (por. T.Woś (red.), H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s.288). Nie spełnia bowiem przesłanek określonych w powołanym przepisie, aby możliwe było uwzględnienie wniosku.
Wymieniony akt nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stanowi tylko jeden z etapów procesu budowlanego, ale samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ocena taka jest podkreślana w aprobowanym przez Sąd orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r. II OZ 1153/12, oraz z dnia 13 września 2012 r. II OZ 747/12; publikowane na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niezależnie od powyższego, skarżący nie podali, w jaki sposób uczynienie przez inwestorów użytku z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2010 r. może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.