Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z/s w Z. (dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: Dyrektor IAS) z 24 września 2025 r. nr 1801-IOC..4823.62.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: Naczelnik PUCS) z 13 czerwca 2025 r. nr 408000-CZC3.4823.391.2024.42, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 1 lipca 2024 r. w miejscowości [...] funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów o nr rej. [...], pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j Dz. U. z 2024 r. poz. 1218, dalej: ustawa SENT.
W dokumencie CMR wskazano następujące informacje: towar - "Produkt powstający w wyniku obróbki termicznej akumulatorów litowych UN 3077 Substancja niebezpieczna dla środowiska" o masie łącznej 24 115 kg, nadawca - węgierska firmę E., odbiorca - niemiecka firma R., a przewoźnik – spółka. Transport obejmował opakowania z towarem i puste opakowania zwrotne. Według karty charakterystyki towarzyszącej przewozowi wytwórcą towaru była węgierska firma E.1. (dalej: E.1.).
W związku z wątpliwościami dotyczącymi klasyfikacji przewożonego towaru, zwrócono się z wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] (dalej: WIOŚ) o wydanie opinii. WIOŚ w opinii z 2 lipca 2025 r. wskazał, że towar będący przedmiotem kontrolowanego przewozu jest odpadem niebezpiecznym - kwalifikacja odpadu: spoza listy, którego przemieszczenie podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody.
W wyniku analizy danych systemowych ustalono, że przewoźnik nie dokonał rejestracji tego towaru w systemie SENT, a kierowca z chwilą wjazdu na terytorium kraju nie posiadał indywidualnego numeru referencyjnego, ani dokumentu ANNEX VII - towarzyszącemu transgranicznemu przemieszczaniu odpadów. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół MKR[...].
Sprawa została przekazana do Prokuratury Rejonowej w [....] oraz do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ), jako organu właściwego w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów, który powiadomił właściwy urząd kraju wysyłki (Węgry) oraz kraj przeznaczenia (Niemcy) odnośnie dalszego postępowania z transportem. Po uzyskaniu od urzędu niemieckiego informacji, że transportowany materiał został przetworzony przez firmę E.1. i ma status produktu na terytorium Węgier oraz w związku ze złożonym przez urząd niemiecki wnioskiem - kontrolowany transport został zwolniony w celu dalszego przemieszczenia do Niemiec.
W odpowiedzi na wezwanie organu do zajęcia stanowiska w sprawie zatrzymania przewozu i dokonanej przez WIOŚ kwalifikacji przewożonego towaru, pod kątem naruszenia przepisów ustawy SENT, GIOŚ poinformował, że nie jest organem kompetentnym do wydawania opinii w tym zakresie, wiążące są natomiast dla niego stanowiska krajów wysyłki i przeznaczenia i nie ma on umocowania prawnego, aby je podważać. Powiadomiony o sprawie organ węgierski nie zajął stanowiska.
Postanowieniem z 17 grudnia 2024 r. Naczelnik PUCS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika (spółkę), w związku z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy SENT.
Następnie decyzją z 13 czerwca 2025 r. nr 408000-CZC3.4823.391.2024.42, organ I instancji nałożył na przewoźnika (spółkę) karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust.1 ustawy SENT, tj. niedokonanie zgłoszenia przewozu towaru.
Organ zaznaczył, że zgodnie z opinią WIOŚ z 2 lipca 2024 r. kontrolowany towar stanowił odpad niebezpieczny, nie stwarzający zagrożenia dla środowiska i niesklasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV, lub IV A do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. - tzw. odpad spoza listy.
Zgodnie zatem z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 898 ze zm., dalej: rozporządzenie MF), kontrolowany towar podlegał systemowi monitorowania, a przewoźnik (spółka) zobowiązany był do dokonania jego zgłoszenia w systemie SENT. Przewoźnik nie wykonał obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 ustawy SENT, dlatego na nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, stosownie do dyspozycji art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Spółka zarzuciła organowi brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności przez pominięcie przedłożonej karty produktu (przedmiotu przewozu), z której jednoznacznie wynika, że przewożony towar nie stanowił odpadu tylko produkt oraz wydanie decyzji na podstawie sporządzonej w toku kontroli fotodokumentacji. Znaczono, że WIOŚ nie przeprowadził badań przewożonego towaru i nie pobrał próbek, a sformułowane wnioski nie odzwierciedlają rzeczywistego charakteru oraz składu przewożonego towaru, co ogranicza wartość dowodową opinii. Organ w swojej ocenie ograniczył się jedynie do przeprowadzenia dowodów niekorzystnych dla spółki, pomijając dowody i okoliczności przemawiające na jej korzyść. Większość dokumentów zgromadzonych w sprawie kwalifikuje przewożony towar jako produkt, a nie odpad, wątpliwości organu w tym zakresie powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść podatnika.
Opisaną na wstępie decyzją z 24 września 2025 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Według organu II instancji w sprawie nie budzi wątpliwości, że spółka nie wywiązała się z obowiązku o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy SENT, co skutkuje sankcją w postaci kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Rozpoczęcie przewozu bez numeru referencyjnego SENT wiąże się bowiem z nałożeniem kary pieniężnej, a sankcja nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego, czy było to celowym działaniem strony, czy wynikiem niewłaściwej klasyfikacji przewożonego towaru. Utworzenie tego zgłoszenia już po stwierdzeniu tej nieprawidłowości, jest jedynie realizacją obowiązku wynikającego z art. 14 ustawy SENT, wymaganego w celu dalszego kontynuowania przewozu, ale nie wyłącza z odpowiedzialności za niewywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy SENT.
Dyrektor IAS rozważył możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i stwierdził, że okoliczności sprawy nie wypełniają przesłanek, o których mowa art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Spółka nie przedstawiła dowodów świadczących o wystąpieniu zdarzeń losowych, wyjątkowych, które uniemożliwiły jej dokonanie zgłoszenia, przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju. Przeciwnie, zebrany materiał dowodowy potwierdza, że ujawnione naruszenie było wynikiem zaniedbania i niewywiązania się z ustawowych obowiązków. Co więcej, kwestionując ustalenia organów w tym zakresie, strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających, że przedmiotem przewozu jest towar, a nie odpad. Za takie trudno uznać okazany w toku kontroli dokument CMR, czy kartę charakterystyki towaru. Zdaniem organu profesjonalny przewoźnik nie może się opierać się jedynie na informacjach zawartych w przekazanych mu dokumentach, a podana w dokumencie przewozowym nazwa towaru nie zwalniała go z ustalenia, jakiego rodzaju faktycznie towar przewozi, w tym również czy nie jest to odpad objęty zezwoleniem oraz wymogiem posiadania dodatkowej dokumentacji podczas tranzytu przez terytorium kraju.
To w jego interesie leży podjęcie wszelkich działań w celu dokonania klasyfikacji tego towaru oraz zweryfikowania kompletności otrzymanych dokumentów, a w ostateczności w razie wątpliwości - odmowa realizacji przewozu. Przewoźnik miał możliwość uzyskania informacji na temat przewożonego towaru od jego nadawcy oraz zweryfikowania ich podczas załadunku/oglądu towaru, lecz takich działań nie podjął.
Organ odwoławczy podkreślił, że nie był to pierwszy przewóz odpadów pomiędzy tym samym nadawcą, a odbiorcą - w okresie bezpośrednio poprzedzającym kontrolę spółka, jako przewoźnik zarejestrowała 10 przewozów w systemie SENT w zakresie transgranicznego przewozu odpadów pomiędzy ww. podmiotami. Przewożony towar został określony jako "odpad baterii jonowo-litowych, o kodzie odpadu 16 01 21". Podczas realizacji dwóch przewozów spółka dysponowała dodatkowo dokumentem ANNEX VII - wymaganym podczas transgranicznego przemieszczania odpadów, mając świadomość jakiego rodzaju towar przewozi.
Ponadto organ zaznaczył, że Firma E.1. (nadawca) jest przedsiębiorstwem Gospodarki Odpadami Przemysłowymi i Utylizacji Odpadów, a w lokalizacji gdzie załadowany został towar i wystawiony dokument CMR, dokonuje się zbierania, obróbki wstępnej, odzysku i unieszkodliwiania odpadów przemysłowych. Z kolei firma R. (odbiorca) poddaje recyklingowi wszystkie typy akumulatorów litowo-jonowych. Dokonując przewozu spółka posiadała zatem wiedzę co do przedmiotu prowadzonej działalności pomiędzy nadawcą i odbiorcą, co zdaniem organu odwoławczego - zobowiązywało ją to do upewnienia się, czy kontrolowany towar nie wymaga rejestracji w systemie SENT, tak jak to miało miejsce podczas wcześniejszych zleceń między tymi firmami. Brak realnej kontroli nad przewozem towaru, który stanowi zagrożenie dla środowiska naturalnego, jest w ocenie organu II instancji wyrazem lekceważącego stosunku do wywiązywania się z ustawowych obowiązków.
Dyrektor ISA podkreśl, że WIOŚ jest organem kompetentnym i uprawnionym do oceny zgodności zastanego stanu faktycznego ze stanem prawnym, a wydana przez niego opinia, na podstawie dostarczonej karty charakterystyki oraz dokonanej oceny wizualnej towaru, jest dla organu wiążąca. W ocenie organu odwoławczego opinia WIOŚ o zaklasyfikowaniu kontrolowanego towaru jako odpadu nie pozostawia żadnych wątpliwości. Spółka podważając ww. opinię nie odniosła się merytorycznie co do jego rodzaju, a wezwana do udokumentowania statusu pod kątem monitorowania systemem SENT (produkt/półprodukt), powoływała się na kartę produktu oraz oświadczenie przedstawiciela firmy E.1. Ltd., wskazujące jedynie, że materiał powstający w trakcie procesu odzysku R4 i spełniający wymagania pozwolenia kwalifikuje się jako produkt.
Organ II instancji zauważył również, że decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za "odpad" ma jego stan w chwili sprowadzenia na terytorium Polski, a nie status przyjęty w kraju nadawcy. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, stanowiąca działanie faktyczne, zamierzone lub nakazane (animus).
W opinii organu odwoławczego umorzenie prowadzonego przez Prokuraturą Rejonową w [....] śledztwa pozostaje bez wpływu zarówno na kwalifikację przewożonego towaru, jak i na obowiązki przewoźnika wynikające z przepisów ustawy SENT. Śledztwo zostało umorzone w konsekwencji zakończenia przez GIOŚ procedury odnoszącej się do nielegalnego przemieszczania odpadów, a nie w konsekwencji podważenia opinii WIOŚ.
Zdaniem organu odwoławczego sytuacja finansowa spółki jest na tyle dobra, że pozwala na uregulowanie należności i nie zachwieje podstawami ani jej egzystencji, ani osób od niej zależnych. Rozważając możliwość uwolnienia strony od odpowiedzialności administracyjnej, organ wziął pod uwagę nie tylko kwestie finansowe, ale przede wszystkim charakter naruszenia. Podkreślono, że brak zgłoszenia jest jednym z najcięższych naruszeń, które w istocie uniemożliwia realizację celów ustawy SENT. Stwierdzona w sprawie nieprawidłowość naruszała podstawowe cele tej ustawy, a w związku z czym godziła także w interes publiczny, z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo czy zaufanie do organów państwa.
Odnosząc się do naruszenia zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, organ odwoławczy podzielił stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 12 lipca 2023 r., II GSK 1268/22, zgodnie z którym wysokość kary została określona ustawowo.
Organ II instancji zaznaczył, że spółka posiadała wiedzę i doświadczenie w zakresie realizacji przewozów objętych systemem monitorowania - do dnia kontroli zarejestrowała 2409 przewozów towarów, w tym 811 zaklasyfikowanych jako odpady. Mając na względzie wcześniejsze przewozy specyficznego towaru - odpadów akumulatorów pomiędzy wskazanymi firmami, spółka powinna co najmniej powziąć wątpliwość co do przedmiotu niniejszego przewozu. Ujawnione naruszenie nie miało charakteru jednostkowego, a spółka już wcześniej uchybiła przepisom ustawy SENT, w tym również poprzez brak dokonania zgłoszenia, co skutkowało wszczęciem wobec niej łącznie 13 postępowań administracyjnych. Realizując funkcję prewencyjną ustawy SENT, kilkukrotnie odstępowano już od nałożonej sankcji w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń (na kwotę łączną 70 000 zł), a mimo to podczas realizacji rzeczonego przewozu spółka po raz kolejny zlekceważyła wynikające z przepisów prawa obowiązki i naruszyła obowiązujące regulacje prawne.
Z treści przepisów ustawy SENT nie wynika również, aby nakładanie kar pieniężnych uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwolnienia jej od nałożonej zaskarżoną decyzją sankcji.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji oraz umorzenie postępowa, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
- I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania,
- 2) art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie ratio legis przepisów tej ustawy oraz prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy i dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy, w tym w szczególności poprzez:
- - wadliwą ocenę dowodów w postaci oceny towaru dokonanej przez WIOŚ, która nie odnosi się do żadnych okoliczności mających wpływ na klasyfikację przewożonego towaru, a w szczególności nie przesądza o zasadności klasyfikacji tego towaru jako odpad niebezpieczny,
- - błędne ustalenie, jakoby prawidłową klasyfikacją w odniesieniu do towaru, który był przedmiotem przewozu był "odpad niebezpieczny, odpad spoza listy", podczas gdy właściwa klasyfikacja dla tego towaru jest "produkt" nadany przez producenta,
- c) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego organ uznał że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny,
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 7 ust. 1 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy towar przewożony przez skarżącego nie podlegał obowiązkowemu zgłoszeniu do systemu SENT przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, gdyż stanowił produkt, a nie odpad,
- 2) art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które skutkowało nałożeniem kary na skarżącego, w sytuacji gdy skarżący nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia przewozu przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju,
- 3) art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny,
- 4) art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności, przejawiające się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa o SENT i nieuwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla skarżącego rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę.
Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów, że przewoźny towar jest odpadem. Podniosła, że WIOŚ nie wskazał na jakiej podstawie zakwalifikował towar jako odpad niebezpieczny, odpad spoza listy. Jago ocena polegała jedynie na zaznaczeniu odpowiednich kratek na gotowym formularzu i nie zawiera żadnego szczególnego uzasadnienia. WIOŚ nie zbadało towaru, nie dokonało oględzin, ani nie pobrało żadnych próbek. Ocena WIOŚ nie wskazuje z czym wiąże właśnie taką klasyfikację przewożonego towaru, nie przedstawiano w niej żadnych dowodów, że towar jest opadem niebezpiecznym, odpadem spoza listy, w związku z czym opinia ta jest co najmniej wątpliwa. Niesłusznie pominięto również złożone przez skarżącą wyjaśnienia oraz dokumenty, z których wynika, że towar stanowił produkt, a nie odpad.
Skarżąca podkreśliła, że nie dokonała zgłoszenia towaru, ponieważ działa w oparciu o dostarczoną jej dokumentację od nadawcy, brak zgłoszenia nie był nakierowany na uszczuplenie dochodów państwa, lecz wynikł z przekonania o braku konieczności jego dokonywania. Przewóz odbywał się tylko w ramach tranzytu, zatem nie istniało nawet ryzyko uszczupleń w podatkach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności nałożenia na skarżącą spółkę –przewoźnika kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku nałożonego na niego ustawą SENT.
Poza sporem w kontrolowanej sprawie pozostaje, że skarżąca realizowała przewóz towaru w postaci opakowań z towarem i pustych opakowań zwrotnych, opasanym w dokumencie CMR jako "Produkt powstający w wyniku obróbki termicznej akumulatorów litowych UN 3077 Substancja niebezpieczna dla środowiska" o masie łącznej 24 115 kg. Nadawcę towaru była węgierska firmę E.1., a odbiorcą - niemiecką firmę R..
Niekwestowanym jest również, że w toku postępowania organ I instancji uzyskał opinię WIOŚ z 2 lipca 2025 r. stwierdzającą, że towar będący przedmiotem kontrolowanego przewozu jest odpadem niebezpiecznym - kwalifikacja odpadu: spoza listy, którego przemieszczenie podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Bezspornym jest także, że skarżąca nie dokonał rejestracji tego towaru w systemie SENT, a kierowca z chwilą wjazdu na terytorium kraju nie posiadał indywidualnego numeru referencyjnego, ani dokumentu ANNEX VII - towarzyszącemu transgranicznemu przemieszczaniu odpadów.
Istotą sporu jest przede wszystkim zasadność klasyfikacji przedmiotowego towaru jako odpadu. Jest to kluczowa kwestia, której rozstrzygnięcie warunkuje ukaranie skarżącej za naruszenie przepisów ustawy SENT.
Skarżącą kwestionuje przyjętą przez organy klasyfikację towaru jako odpad, twierdząc, że towar jest produktem. W swojej argumentacji skarżąca podkreśla, że organ oparł swe ustalenia wyłącznie w na podstawie opinii WIOŚ z 2 lipca 2025 r., która według niej jest co najmniej wątpliwa, gdyż nie została poparta żadnymi dowodami, ani nie zawiera wyjaśnienia dokonanej klasyfikacji.
Należy wskazać, że materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy SENT.
Realizując upoważnienie zawarte w art. 3 ust. 11 ww. ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określił, w drodze rozporządzenia, że systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi objęty jest m.in. przewóz towarów innych niż wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy o systemie monitorowania, będących jednocześnie odpadami w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz.779, 784,1648 i 2151), które podlegają przepisom rozporządzenia 1013/2006, bez względu na ich ilość w przesyłce (§ 1 pkt 7 rozporządzenia MF)
Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 ustawy SENT środkiem technicznym służącym monitorowaniu przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony w formie teleinformatycznej, gromadzący dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach, prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych zawartych w rejestrze. Przewoźnikiem jest natomiast osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą wykonująca przewóz towarów o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy SENT.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie zawierające dane określone w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy SENT i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia.
Jeśli przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7 ust. 1 ustawy SENT, nakładana jest na niego kara pieniężna w wysokości 20 000 zł stosownie do dyspozycji art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT.
Zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: o.p).
W ocenie Sądu zasadny jest zarzut dotyczący oparcia ustaleń organów dotyczących klasyfikacji towaru jako odpadu na opinii WIOŚ z 2 lipca 2025 r. Analiza tej opinii, prowadzi do wniosku, że dokument ten w formie przedstawionej do akt sprawy (k.11 akt administracyjnych), nie jest wystarczający do rozstrzygnięcia spornej kwestii klasyfikacji towaru. Stanowisko WIOŚ ogranicza się wyłącznie do zaznaczenia odpowiednich kratek na gotowym formularzu i nie zawiera żadnego uzasadnienia. WIOŚ nie wskazał więc na jakiej podstawie zakwalifikował towar jako odpad niebezpieczny, odpad spoza listy, co pozbawiło stronę skarżąca możliwości poznania motywów jakim kierował się opiniujący, w tym dowodów na podstawie których, przyjął taką właśnie klasyfikację towaru. Sądowi zaś uniemożliwia dokonanie kontroli stanowiska orzekających organów, ponieważ z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenia zawarte w analizowanej opinii WIOŚ uznano za przesądzające o klasyfikacji kontrolowanego towaru jako odpadu.
Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania było dokonacie przez organy ustaleń na podstawie opinii WIOŚ nie zawierającej żadnego wyjaśnienia zajętego przez ten organ stanowiska i w konsekwencji nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący spornej kwestii kwalifikacji przewożonego przez skarżącą towaru, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Reasumując, uzasadnione okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nie przesądzając ostatecznego wyniku jej załatwienia, organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych uwag, rozpatrzenia sprawy w oparciu o całokształt zebranego materiału, uzupełnionego we wskazanym zakresie i zajęcia stanowiska odnośnie ewentualnej kary pieniężnej.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 4.217 zł na które składają się: uiszczony od skargi wpis w kwocie 600 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w łącznej kwocie 3.600 zł – stosownie do § 14 ust.1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz.1935) oraz opłata skarbowa za pełnomocnictwo w łącznej kwocie 17 zł.