Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [....] decyzją z dnia 28 maja 2025 r., nr 408000-CZC3.4823.355.2024.31 nałożył na przewoźnika L. sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w Ś. karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewodu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1218 ze zm.) dalej: ustawa o SENT, w związku ze zgłoszeniem w zgłoszeniu przewozu nr SENT [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towarów.
Przedmiotowa decyzja była następstwem kontroli zespołu pojazdów o numerach rej. [...] przewożącego złom kabli miedzianych (kod odpadu 191 203) o masie [..] kg. W trakcie kontroli w dniu 9 maja 2024 r. w miejscowości L. kierowca przedstawił posiadane dokumenty. W wyniku analizy danych w systemie SENT GEO stwierdzono, że przypisane do powołanego powyżej zgłoszenia SENT urządzenie GPS o nr [...] nie przekazywało danych geolokalizacyjnych od momentu rozpoczęcia przewozu na terytorium Polski i w trakcie kontroli. Pojazd poruszał się bez działającego urządzenia geolokalizacyjnego i był niewidoczny w systemie SENT GEO.
Naczelnik powołując się na przepisy art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o SENT wskazał że przewoźnik jest obowiązany przez rozpoczęciem przewozu towarów po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie SENT o szereg danych w tym również o nr lokalizatora oraz nr urządzenia.
Przewożony przez skarżące przedsiębiorstwo towar podlegał monitorowaniu w trybie ustawy o SENT, zaś w zgłoszeniu wpisano nr lokalizatora, który nie był włączony do chwili przeprowadzenia kontroli. Opierając się na wskazaniach przewoźnika organ przyjął, że w zgłoszeniu został wpisany błędny nr lokalizatora. Jak bowiem wynika z akt sprawy w trakcie kontroli ujawniono, że pojazd posiada urządzenie urządzanie GPS o nr [...] W czasie tej kontroli wpisano także do zgłoszenia prawidłowy nr tego urządzenia. Sygnał zaczął być emitowany.
Naczelnik uznał, że nieprawidłowe podanie nr lokalizatora w zgłoszeniu SENT przez przewoźnika uniemożliwia kontrolowanie przewozu w związku z czym podlega ukaraniu w trybie tej ustawy. Kara przewidziana przez przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT wynosi [...] zł i ma charakter obiektywny nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd czy też winą kierującego. Do jej nałożenia wystarczające jest wykazanie naruszenia przepisów. Naczelnik wskazał także, że ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar czy też ich zmiany w zależności od uznania administracyjnego.
Naczelnik rozważył także odstąpienie od orzeczenia kary w myśl art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Wskazał że podstawą do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia jest ważny interes przewoźnika lub też interes publiczny. Odniósł się do zawartości normatywnej tych pojęć i odnośnie pierwszego z nich wskazał, że o jego wystąpieniu decydują kryteria zobiektywizowane nie zaś subiektywne przekonanie strony.
Ważny interes przewoźnika nie wyczerpuje się przy tym wyłącznie w wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności ale powinien uwzględniać jego sytuację ekonomiczną.
Odnośnie drugiej przesłanki wskazał, że jest to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy.
Dokonując oceny okoliczności sprawy w aspekcie tak rozumianych przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary organ I instancji uznał, że przesłanki te nie zaistniały w związku z tym brak było powodów do zastosowania instytucji z art. 24 ust. 3 ustawy o SENT.
Od powyższej decyzji odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie złożyła ukazana spółka i zaskarżyła ją w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;
art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej za formalne naruszenie polegające na popełnieniu przypadkowej pomyłki przy wpisywaniu numeru urządzenia GPS, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, a w szczególności zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 12 Prawa przedsiębiorców; pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych;
art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem), art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzonym niedopełnieniem warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości [...] zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczenie TSUE z 21.10.2021 r. C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem (por. wyrok TSUE z 15.04.2021 r. C- 935/19) - por. wyroki WSA we Wrocławiu: z 14.05.2023 r., sygn. akt III SA/Wr 374/22; oraz z 5.12.2024 r., sygn. akt III SA/Wr 254/24.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie
- 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na interes publiczny, ewentualnie
- 3. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał na szczególne okoliczności związane z niewykonaniem obowiązku w zakresie ustawy o SENT, a to pomyłki w określeniu lokalizatora na trasie przewozu towaru w Polsce, naprawienie błędu wskazanego w zgłoszeniu. Odwołujący się podniósł, że nie doszło do utraty należności publicznoprawnych, zaś czyn nie był związany z działaniem w "szarej strefie".
W ocenie skarżącego wymierzanie kary jest nieproporcjonalne w stosunku do wagi czynu, nie ma potrzeby jej orzekania, gdyż przewoźnik rozumie swoje obowiązku i nałożenie kary w wysokości [...] ma jedynie cechy represji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzją z dnia 3 września 2025 r. nr 1801-IOC.4823.61.2025 utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał ustaleń analogicznych, jak uczynił to organ I instancji w zakresie przewoźnika wykonującego przewóz, podmiotów pomiędzy którymi był on dokonywany, rodzaju przewożonego towaru, a także rodzaju dokonanego naruszenia ustawy o SENT.
W szczególności Dyrektor wskazał, że w formularzu zgłoszeniowym wpisano błędny nr lokalizatora [...] podczas gdy prawidłowy nr urządzenia zamontowany na stałe w pojeździe to [...] W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości, że doszło do podania danych niezgodnych ze stanem faktycznym innych niż dotyczących towaru, co zagrożone jest karą pieniężną w wysokości [...].
DIAS skonstatował, że istotą sporu jest możliwość uwolnienia przewoźnika od kary pieniężnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym.
Odwołując się od przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o SENT przedstawił przesłanki pozwalające na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT i doszedł do przekonania że brak jest podstaw do zastosowania tej instytucji. Okoliczności niniejszej sprawy w jego ocenie nie wypełniają przesłanki o której mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Obowiązek podania prawidłowych danych w zgłoszeniu SENT został skonstruowany w sposób precyzyjny i nie przewiduje ewentualności popełnienia choćby najmniejszej omyłki. Przewoźnicy prowadzą bowiem profesjonalną działalność i muszą w sposób rzetelny realizować swojej obowiązki. Brak realizacji tych obowiązków w realiach przedmiotowej sprawy uniemożliwia właściwym organom dokonywanie weryfikacji trasy przewozu i godzi w cel samej ustawy. Podanie błędnego nr lokalizatora spowodowało, że żadne dane do rejestru SENT GEO nie były przesyłane i dopiero po modyfikacji zgłoszenia i przypisaniu prawidłowego nr urządzenia wygenerowane zostały dane geolokalizacyjne i prawidłowo powiązane ze zgłoszeniem SENT.
Działanie przewoźnika spowodowało niemożność realizacji obowiązku monitorowania przewozu przez skarżącą spółkę. Organ wskazał także, że niezasadne jest powoływanie się na art. 10 c ustawy o SENT bowiem dotyczy on obowiązków kierującego nie zaś obowiązków przewoźnika.
Analizując dalej przesłankę ważnego interesu przewoźnika organ wskazał, że nie przemawia za jej przyjęciem sytuacja majątkowa przedsiębiorstwa. Jest ona stabilna i uiszczenie kary leży w możliwościach strony.
Organ przyjął również, że nie zaistniała przesłanka interesu publicznego.
Analizując zarzuty naruszenia zasady proporcjonalności wskazał, że kara jest adekwatna do zaistniałego naruszenia, zaś naruszanie ustawy o SENT przez skarżące przedsiębiorstwo nie miało charakteru jednostkowego, gdyż strona już wcześniej uchybiła przepisom tej ustawy w tym również poprzez podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym.
Końcowo organ podniósł, że wymierzona kara nie jest uzależniona od powstania uszczupleń podatkowych. W konsekwencji orzekł jak w sentencji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca spółka zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej za formalne naruszenie polegające na popełnieniu przypadkowej pomyłki przy wpisywaniu numeru urządzenia GPS, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, a w szczególności zasady proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 12 Prawa przedsiębiorców; pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, a w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych;
- 2. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem),
- 3. art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych UE i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności w zw. z art. 24 ust, 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez nałożenie na stronę administracyjnej kary pieniężnej w pełnej wysokości, nieproporcjonalnej i nieadekwatnej w stosunku do charakteru i wagi zarzucanego stronie naruszenia prawa, podczas gdy uwzględnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w tym wagi zarzucanej stronie nieprawidłowości, stopnia intencjonalności i postawy strony uzasadniało miarkowanie kary pieniężnej i nienakładanie jej w pełnej wysokości, lecz odstąpienie od niej w całości lub obniżenie jej do wysokości zapewniającej adekwatną i proporcjonalną reakcję na zarzucane stronie naruszenie prawa - w tym zakresie zwracam uwagę na istotny wyrok WSA we Wrocławiu z 5.12.2024 r., III SA/Wr 254/24 oraz wyrok TSUE z 21.11.2024 r., C-61/23, a także wyrok TK z 17.10.2024 r,, P 3/23,
- 4. art, 189d k.p.a, w zw. z art. 2 i art. 31 ust, 3 Konstytucji RP oraz art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych UE i wyrażoną w tych przepisach zasadą proporcjonalności poprzez niezastosowanie przepisu pozwalającego na miarkowanie administracyjnej kary pieniężnej, co było konieczne w celu zapobieżenia nieproporcjonalnemu i nieadekwatnemu ukaraniu strony (por. wyroki WSA we Wrocławiu: III SA/Wr 374/22, III SA/Wr 254/24),
- 5. art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzonym niedopełnieniem warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości [...] zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczenie TSUE z 21.10.2021 r., C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem (por. wyrok TSUE z 15.04.2021 r., C- 935/19) - por. wyroki WSA we Wrocławiu: z 14.06.2023 r,, sygn. akt III SA/Wr 374/22; oraz z 5.12.2024 r,, sygn. akt III SA/Wr 254/24,
Skarżąca spółka wniosła o:
- 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w całości, ewentualnie
- 2. uchylenie zaskarżonej decyzji Organu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpatrzenia,
- 3. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
W przedmiotowej sprawie nie budzą wątpliwości i nie są przedmiotem sporu pomiędzy stronami okoliczności faktyczne, w tym sam fakt prowadzenia przez skarżącą spółkę przewozu bez zachowania wymogów stawianych przez ustawę o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów tego typu transportom. Ponieważ zostało to opisane powyżej w sposób szerszy aktualnie trzeba jedynie wskazać, że czyn podlegający karze polegał na transporcie towaru podlegającego monitorowaniu w postaci złomu miedzi na odcinku 14 kilometrów od granicy polsko-słowackiej do miejsca kontroli bez prawidłowego zgłoszenia numeru lokalizatora za pomocą którego monitorowany miał być przewóz towaru. W zgłoszeniu wykazano nieprawidłowy numer lokalizatora, co kwalifikuje się jako działanie z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy o SENT, czyli zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodne ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru, co podlega karze pieniężnej w wysokości [...]złotych.
Głównym żądaniem skargi jest natomiast zastosowanie wobec skarżącej spółki przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o SENT i odstąpienie od orzekania kary już to z uwagi na ważny interes przewoźnika, już to na interes publiczny.
Pojęcia te nie zostały zdefiniowane w ustawie o SENT w związku z czym należy dla potrzeb rozważenia argumentów skargi przedstawić ich rozumienie w ramach niniejszej skargi.
Ważny interes przewoźnika musi obejmować wszystkie motywacje jakie prowadzić mogą do odstąpienia od nałożenia kary, której nałożenie jest z mocy art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT obligatoryjne (organ nakłada karę) z uwagi na okoliczności dotyczące ściśle tego podmiotu, a które oceniane w aspekcie zaistniałego zdarzenia musza prowadzić do nieorzekania kary. Mogą one dotyczyć z jednej strony okoliczności samego czynu polegającego na naruszeniu ustawy o SENT, sytuacji w jakich podmiot nie wypełnił swoich obowiązków, rodzaju tychże obowiązków, zagrożenie dla porządku prawnego i wynikające z tego zagrożenia zwłaszcza zagrożenie realizowania celów ustawy, rodzaj i ilość przewożonego towaru. Oprócz tych ściśle związanych z czynem okoliczności organ musi wziąć także pod uwagę okoliczności związane z samym podmiotem dopuszczającym się naruszenia prawa, a zwłaszcza dolegliwości kary pod kątem możliwości utrudnienia lub uniemożliwienia mu wykonywania działalności gospodarczej, wpływu kary na płynność finansowa przedsiębiorstwa.
Stwierdzone okoliczności muszą przy tym być jeszcze ocenione w aspekcie przesłanki ważności tego interesu dla przewoźnika. Ten bowiem co do zasady jest zainteresowany w nieorzekaniu wobec niego kary. W jego interesie leży nienakładanie kary. Omawiany przepis jednak ogranicza tę możliwość tylko do sytuacji, gdy przemawia za tym ważny interes przewoźnika. Pod pojęciem ważności natomiast należy rozumieć takie sytuacje, gdy orzeczenie kary oceniane pod względem sprawiedliwości, skuteczności czy też słuszności jej orzeczenia prowadzi do wniosku, że nie powinna być ona orzekana, z uwagi np.: na postawę przewoźnika, rodzaj naruszenia prawa, przyczyny tego naruszenia. Pomimo zatem wyczerpania znamion deliktu administracyjnego z uwagi na sposób działania przewoźnika lub jego sytuacje majątkową słusznym będzie nie orzekanie kary. Jej orzeczenie wobec niego należałoby ocenić jako niesprawiedliwe.
Definiując natomiast pojęcie interesu publicznego należy wskazać, że co do zasady w interesie publicznym jest karanie przedsiębiorców – przewoźników tak aby wdrażać ich do przestrzegania w tym zakresie przepisów prawa i zapewnić skuteczność stosowania norm ustawy o SENT, zapewniając prawidłowa realizację zadań KAS w zakresie monitorowania drogowych przewozów towarów. To bowiem zapewnienie skuteczności wykonywania zadań w tym zakresie jest istotą pojęcia interesu publicznego w rozumieniu tego przepisu. Nakładanie kar nie jest bowiem celem samym w sobie, nie ma służyć przysparzaniu dochodów dla Skarbu Państwa lecz zgodnie z interesem publicznym służyć zapewnieniu skuteczności monitorowania drogowego przewozu towaru. Każde naruszenie tych przepisów prowadzi bowiem do nierealizowania celów ustawy (a także prawa unijnego) co musi spotykać się ze stosowna represja realizowana za pomocą kar administracyjnych.
Nie zawsze jednak konieczne będzie orzekanie takiej kary i w szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy jej orzeczenie uznane by być musiało za niesprawiedliwe organ powinien od orzeczenia takiej kary odstąpić ze względu na interes publiczny. Nie jest bowiem w tym interesie orzekanie kar nadmiernie represyjnych, uznawanych powszechnie za nieadekwatne wobec popełnionego naruszenia prawa.
Stosowanie tej podstawy odstąpienia od orzekania kar musi być stosowane jednak bardzo ostrożnie, gdyż, jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2025 r. sygn.. II GSK 939/22 "brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Kara administracyjna ma bowiem cel prewencyjny, a jeśli tak, to może on być osiągnięty tylko wówczas, gdy regułą będzie wymierzanie kar, a nie odstępowanie od nich. Natomiast prewencja w zakresie nieprawidłowości w realizacji obowiązków ustawowych niewątpliwie leży w interesie publicznym. W takiej zaś sytuacji oczywistym jest, że nie zachodzi interes publiczny w odstąpieniu od wymierzenia kary, bo skutek wychowawczy nie zostałby osiągnięty, a wręcz przeciwnie - mógłby rodzić u strony przekonanie o niecelowości ścisłego przestrzegania ustawy, skoro organ i tak od wymiaru kary odstąpi."
Oceniając zaistnienie tak rozumianych podstaw zastosowania instytucji z art. 24 ust. 3 ustawy o SENT sąd uznał, że organy nie naruszyły prawa odmawiając jej zastosowania.
Sprawa niniejsza ma charakter sprawy typowej w zakresie kontroli przestrzegania stosowania przez przewoźników zapisów ustawy o SENT i nie występują w niej żadne atypowe okoliczności, które nakazywały by przyjąć, że nałożenie kary na przewoźnika byłoby niesprawiedliwe, czy też kara jest nieproporcjonalna do zaistniałego naruszenia.
Odnosząc te stwierdzenia do okoliczności wpływających na ocenę ważnego interesu przewoźnika jako uzasadniających nałożenie kary w rozumieniu przedstawionym powyżej sąd uznał, że okoliczności popełnienia deliktu administracyjnego nie przemawiają za odstąpieniem od wymiaru kary.
Naruszony został podstawowy obowiązek przewoźnika jakim jest podanie numeru lokalizatora, który powinien być monitorowany w trakcie przewozu. Przyczyną tego miała być omyłka. Jednak numer lokalizatora zgłoszonego a rzeczywistego rożni się nie tylko w jednym polu, ale dotyczy to kilku cyfr. Skutecznie uniemożliwiało to organom monitorowanie przewozu, gdyż numer zgłoszony był niezgodny z numerem rzeczywisty. Nie jest to także omyłka pisarska bowiem chodzi o zupełnie dwa rożne numery. Przewoźnik nie może powoływać się na pomyłkę, bowiem podanie numeru lokalizatora jest jego podstawowym obowiązkiem i błędne jego podanie uniemożliwia realizowanie celów ustawy o SENT. Nie ma usprawiedliwionej przyczyny nieprawidłowego zgłoszenia błędnego numeru.
Nie może być uwzględnione na korzyść przewoźnika to, że przewóz prowadzony był na krótkim odcinku trasy. Wynikło to bowiem nie z działania samego przewoźnika, ale faktu, że w miejscu tym, niedaleko granicy ustawiony był punkt kontrolny służb celno-skarbowych. Zaprzestanie nieprawidłowego przewozu nie wynikło więc z usunięcia przez przewoźnika nieprawidłowości, lecz było skutkiem działań funkcjonariuszy KAS.
Nie ma znaczenia brak uszczuplenia podatkowego. Przedmiotem ochrony jest bowiem realizowanie zasad monitorowania drogowego przewozu towarów, nie zaś unikanie uszczupleń podatkowych. Uszczuplenia podatkowe podlegają ukaraniu w trybie innych przepisów.
Te okoliczności sprawiają, że sąd nie podzielił rozważań skargi co do występowania ważnego interesu przewoźnika z uwagi na okoliczności sprawy.
Organy rozważyły także sytuację majątkową przewoźnika i słusznie uznały, że jest ona dobra i orzeczenie wobec niego kary nie spowoduje problemów związanych z płynnością finansową. Również więc ta okoliczność nie przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kary.
W końcu nie jest także tak, że interes publiczny przemawia za odstąpieniem od wymiaru kary. Organy wskazały na zasady prewencji generalnej, czyli stosowania adekwatnego karania za uchybienia w realizowaniu obowiązków przewoźnika celem ograniczania istnienia tzw" szarej strefy" przewozów.
Karanie w tym zakresie nie ma charakteru fiskalnego, a jedynie realizuje uzasadnione cele w zakresie wdrażania przewoźników do realizowania obowiązków wynikających z ustawy o SENT. Nie ma też charakteru represyjnego ponad stosowanie odpowiedniej dolegliwości finansowej wobec przewoźnika, który w sposób niewystarczający przykładał wagę do ciążących na nim obowiązków.
W sprawie, jak już wyżej wspomniano nie występują atypowe okoliczności, dla których z uwagi na tego rodzaju interes należałoby odstąpić od orzeczenia kary. Kara 10000 złotych została określona bez możliwości jej miarkowania i w tym konkretnym przypadku jej nałożenie nie narusza przepisów prawa.
Z tego względu sąd skargę oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.