Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.R. (dalej: "skarżąca") jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: "PWINB" lub "organ odwoławczy") z dnia 19 listopada 2025 r. nr OA.7722.8.2.2025, umarzające postępowanie w sprawie wstrzymania budowy, wydane w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr PINB.5140.19.2025 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [....] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji) wstrzymał A.N. budowę stanowisk postojowych dla samochodów ciężarowych zlokalizowanych na części działki nr [...] przy ul. [...] w [....] - obręb [...], realizowaną bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę i jednocześnie poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu oraz zasadach obliczania wysokości opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 2024 r. na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] - obręb [...], stwierdzono, że na jej części wykonane jest utwardzenie powierzchni terenu o wymiarach ok. 84,0 m i szerokości ok. 9,80 m w środkowej części działki i szerokości ok. 8,0 m przy zjeździe z ulicy [...]. Utwardzona została północno-wschodnia część działki nr [...], wzdłuż utwardzonej drogi wewnętrznej (działka nr [...]), prowadzącej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...]. Szerokość ww. drogi wewnętrznej wynosi ok. 3,50 m. Stwierdzono, że działka nr [...] posiada odrębny zjazd z ulicy [...], którego szerokość przy chodniku betonowym wynosi ok. 5,40 m. Przedmiotowe utwardzenie zostało wykonane kruszywem o różnej frakcji, z miejscowym występowaniem elementów gruzu budowlanego. Pozostała część działki porośnięta jest wysoką trawą na której składowane są materiały budowlane.
Na działce składowane są również odpady, tj. gruz budowlany, palety drewniane, opony oraz koła samochodów ciężarowych, kontener samochodowy stalowy. Na części nieutwardzonej działki znajduje się prawdopodobnie niesprawny samochód osobowy oraz betoniarka. Z kolei na wykonanym utwardzeniu zaparkowany był wówczas samochód ciężarowy. Przedmiotowy pojazd znajdował się w odległości ok. 4,60 m do granicy działki nr [...] oraz w odległości 14,50 m do okna budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] usytuowanego na działce nr [...]. Na utwardzeniu nie wyznaczono linii wydzielających stanowiska postojowe.
Właściciel działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w trakcie kontroli oświadczył, że działka nr [...] została nabyta ok. 2001 r. i od tego czasu była sukcesywnie utwardzana ze względu na podmokły teren.
Na wykonanym utwardzeniu parkowane są samochody ciężarowe w różnej liczbie i okresie postoju w zależności od okoliczności. Wymieniony oświadczył, że co do zasady nie korzysta z działki nr [...], gdyż posiada własny zjazd z ulicy [...]. Oświadczył również, że teren działki nr [...] będzie w dalszym ciągu utwardzany ze wzglądu na planowaną budowę budynku mieszkalnego. Wyjaśnił także, że nie uzyskał pozwolenia na budowę stanowisk postojowych dla samochodów ciężarowych, jak również nie dokonał zgłoszenia robót. Po 2001 r. posiadał pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, w ramach którego wykonano fundamenty. Później budowa została przerwana i pozwolenie na budowę wygasło. Materiały budowlane i odpady składowane są na działce na własny użytek, niezwiązany z działalnością gospodarczą. Zgodnie z oświadczeniem właściciela pod utwardzeniem nie wykonano żadnej infrastruktury technicznej w postaci odwodnienia, separatorów itp.
W toku postępowania PI NB uzyskał od Prezydenta Miasta [...] informację, że w rejestrach zgłoszeń i rejestrach wydanych pozwoleń na budowę w okresie od 2022 r. do chwili obecnej nie odnaleziono żadnych wniosków dotyczących działki nr [...] przy ul. [...] w [....]. Organ dokonał również analizy archiwalnych zdjęć ortofotograficznych zgromadzonych w państwowych zasobach geodezyjnych i kartograficznych, która wykazała zmiany w ukształtowaniu działki na przestrzeni lat od roku 2017. Na zdjęciu z 2021 r. widoczne są hałdy ziemi lub kruszywa nawiezionego na teren działki nr [...] i [...] oraz gruz budowlany nawieziony wzdłuż fundamentów. W 2022 r. widoczne są nowe hałdy na działce nr [...], natomiast dotychczas zgromadzone nasypy porosły roślinnością. W 2023 r., widoczny jest wyraźny obrys utwardzonego obszaru działki nr [...], na którym rozplantowano kruszywo oraz częściowo gruz. Na tej fotografii widoczny jest zaparkowany ciągnik siodłowy z naczepą.
Aktualny zakres utwardzenia terenu działki nr [...] kruszywem jest większy w stosunku do 2023 r., gdyż obejmuje pas wzdłuż drogi wewnętrznej (działki nr [...]), który na zdjęciu z 2023 r. porośnięty był trawą.
Organ w oparciu o zgromadzoną dokumentację stwierdził, że teren działki nr [...] jest użytkowany jako parking/plac postojowy dla samochodów ciężarowych. Roboty budowlane prowadzące do powstania miejsca postojowego zostały wykonane samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Organ uznał, że w świetle przepisów art. 29 ust. 1 pkt 19 i art. 29 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej: "u.P.b."), inwestycja polegająca na budowie stanowisk postojowych dla samochodów ciężarowych (bez względu na ich ilość) wymaga uzyskania stosownej formalnoprawnej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, w związku z czym wstrzymał budowę opisanego obiektu.
Na wydane postanowienie A.N. wniósł zażalenie, podnosząc, że nigdy nie miał zamiaru i nigdy nie wykonywał miejsca postojowego dla samochodów ciężarowych. Utwardził jedynie niewielką część swojej działki budowlanej klińcem, tłuczniem i gruzem. Dodał, że z racji tego, że jest zawodowym kierowcą sporadycznie zdarza mu się zaparkować samochodem ciężarowym w obrębie działki. Zakwestionował również przebieg kontroli dokonanej przez PINB, podnosząc, że był zastraszany różnymi instytucjami oraz zniechęcany do podejmowania działań odwoławczych.
Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r., PWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 oraz art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że brak jest ustawowej definicji "miejsca postojowego". Natomiast posługując się powszechną definicją uznać należy, że miejsce postojowe to wydzielona powierzchnia terenu lub lokalu, przeznaczona do postoju pojazdów. Może być pojedynczym stanowiskiem lub częścią większego parkingu, który składa się z wielu miejsc postojowych i dojazdów. Podstawową cechą miejsca postojowego jest więc wydzielenie z terenu, oddzielenie od terenu przylegającego. PWINB wskazał, że stosownie do § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny natomiast mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną ze spadkiem zapewniającym spływ wody.
Organ zaznaczył przy tym, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2373/18, nawiezienie gruzu w celu osuszenia i podniesienia terenu nie stanowi jego utwardzenia. Podobnie jak fakt wysypania i nawet ewentualnego ubicia gruzu, celem polepszenia warunków korzystania z działki, nie stanowi jeszcze utwardzenia gruntu. Nie stanowi utwardzenia gruntu również wysypanie tłucznia, bowiem za takie można uznać połączenie z podłożem materiału utwardzającego w sposób na tyle trwały, że skutek utwardzenia nie podlega usunięciu w efekcie zwykłego korzystania z takiego podłoża. PWINB zauważył, że wprawdzie u.P.b. nie zawiera norm, które określałyby pojęcie "utwardzenie gruntu", to jednak w literaturze i orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, że są to wszelkiego rodzaju prace, które wiążą się z utwardzeniem powierzchni gruntu z wykorzystaniem materiałów budowlanych takich jak np. wykonanie płyty betonowej, ułożenie kostki brukowej itp.
Należy przy tym odróżnić od nich roboty ziemne, przy których nie są wykorzystywane żadne materiały budowlane, a które polegają na wyrównaniu terenu (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. II OSK 99/07).
W ocenie PWINB, w świetle powyższego prace, które wykonano na nieruchomości, tj. miejscowe wysypanie terenu działki nr ewid. [...] gruzem i kruszywem z uwagi na podmakanie terenu, nie mają charakteru robót budowlanych. Chociaż faktycznie mogą przejawiać się w fizycznym wzmocnieniu powierzchni gruntu, to nie przejawiają technicznego charakteru i w konsekwencji nie stanowią jego utwardzenia, co wyklucza również uznanie ich za roboty budowlane polegające na wykonaniu miejsc postojowych. Wykonane prace nie prowadzą do powstania trwałej substancji budowlanej, bądź wykonania określonego technicznie trwałego elementu budowlanego takiej substancji. W efekcie tych prac nie powstał obiekt ani żaden technicznie trwały element. Luźno usypany materiał można łatwo przemieścić w inne miejsce działki, ponieważ nie jest on w ogóle zagęszczony ani zastabilizowany, jest wysypany w sposób nietrwały, łatwy do usunięcia, nieodporny na żadne czynniki atmosferyczne.
Zdaniem organu właściwa jest konkluzja, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z miejscami postojowymi dla samochodów ciężarowych, ponieważ teren na działce nr ewid. [...] nie został wydzielony, oznakowany, utwardzony, ani zastabilizowany, brak jest linii wyznaczających miejsca postojowe, jak też jakichkolwiek elementów pozwalających uznać tą część terenu za urządzone miejsca postojowe. Nie jest również możliwe precyzyjne określenie, co miałby podlegać ewentualnej rozbiórce (żwir, gruz, tłuczeń) oraz w jaki sposób należy rozebrać taką inwestycję. W związku z powyższym, brak jest podstaw do administracyjnej interwencji na bazie przepisów Prawa budowlanego, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.
Z wydanym postanowieniem nie zgodziła się M.R., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której zarzuciła organowi naruszenie:
art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 126 k.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie bezprzedmiotowości sprawy i umorzenie postępowania, podczas gdy na działce nr [...] w dalszym ciągu istnieje i jest intensywnie eksploatowane utwardzenie terenu użytkowane jako plac postojowy (parking) dla pojazdów ciężarowych, a zatem nadal istnieje przedmiot postępowania nadzorczego oraz realna potrzeba rozstrzygnięcia w zakresie legalności wykonanych robót i doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem;
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego (w szczególności rzeczywistego sposobu użytkowania utwardzonej części działki nr [...] jako parkingu dla pojazdów ciężarowych) oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, podczas gdy zebrane w sprawie informacje i obserwacje skarżącej wskazują że teren jest wykorzystywany w sposób stały i zorganizowany jako plac postojowy dla TIR-ów (postoje dzienne i nocne, manewry, wjazdy i wyjazdy, w tym w godzinach wczesnoporannych i wieczornych), co generuje hałas, wibracje, emisję spalin oraz uciążliwości bezpośrednio oddziałujące na nieruchomość skarżącej, podobnie jak dokonywanie całodziennych napraw pojazdów ciężarowych na terenie nieruchomości; natomiast organ odwoławczy nie przeprowadził własnych ustaleń ani nie zlecił uzupełnienia postępowania dowodowego (brak ponownych oględzin w porze faktycznego użytkowania, brak odniesienia do fotodokumentacji i spostrzeżeń strony, brak ustalenia zakresu utwardzenia, sposobu wykonania i przeznaczenia placu), a jednocześnie pominął ustalenia kontroli i wnioski organu I instancji, co czyni ocenę dowodów arbitralną i sprzeczną z zasadą prawdy obiektywnej;
art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego standardowi kontroli instancyjnej (w tym brak pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego, brak analizy i oceny dowodów, brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak subsumpcji), podczas gdy sprawa dotyczy kwalifikacji prawnej robót i ich skutków w sferze prawnej skarżącej, co wymaga jednoznacznego wskazania, jakie konkretnie okoliczności organ uznał za udowodnione, dlaczego odmówił wiarygodności ustaleniom organu l instancji oraz z jakich przyczyn przyjął brak przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania - w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się do kluczowych dowodów i argumentów (w tym do wyników oględzin/kontroli, funkcji i przeznaczenia utwardzonego terenu oraz do faktycznej eksploatacji placu jako parkingu dla ciężarówek), przez co rozstrzygnięcie ma charakter pozornie uzasadniony i uniemożliwia weryfikację toku rozumowania organu;
art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu postanowienia, a w szczególności pominięcie niektórych istotnych aspektów sprawy, tj. pominięcie, że w praktyce występują wątpliwości kwalifikacyjne przy utwardzonych powierzchniach gruntu, a rozstrzygające znaczenie ma rzeczywisty sposób użytkowania oraz to, czy utwardzenie ma rolę "służebną wobec innego obiektu, czy też stanowi niezależny obiekt funkcjonalny co przekłada się na ocenę obowiązku uzyskania zgłoszenia/pozwolenia oraz na wybór właściwego trybu nadzorczego, art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5 oraz art. 48a u.P.b. w zw. z art. 3 pkt 6, 7 i 9 u.P.b., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że utwardzenie terenu i urządzenie placu postojowego dla samochodów ciężarowych nie stanowi robót budowlanych odnoszących się do obiektu budowlanego czy urządzenia budowlanego, a w konsekwencji, że brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego, podczas gdy rzeczywisty sposób użytkowania wskazuje na powstanie samodzielnego obiektu funkcjonalnego (placu/parkingu) pozostającego bez roli służebnej względem legalnie wzniesionego budynku lub budowli, co zgodnie z przyjętym stanowiskiem doktryny jednoznacznie przesądza o jego kwalifikacji jako robót budowlanych odnoszących się do obiektu budowlanego.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z materiałów audio i wideo, obrazujących rzeczywisty stan i sposób użytkowania nieruchomości - działki nr [...] oraz jej oddziaływanie na nieruchomość skarżącej, dla wykazania opisanych w skardze okoliczności faktycznych.
W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Skarga jest niezasadna.
Sąd w całości akceptuje ustalenia jak i ocenę prawną dokonaną przez PWINB w zaskarżonym postanowieniu. Sedno sporu w kontrolowanej sprawie dotyczy kwalifikacji prac dokonanych przez inwestora na działce nr [...] w [...] polegających na jej utwardzeniu klińcem, tłuczniem i gruzem.
Istota wszystkich podniesionych w skardze zarzutów sprowadza się do tego, czy obecny stan działki nr [...], jest efektem robót budowlanych, na których wykonywanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, bądź dokonanie ich zgłoszenia, a w konsekwencji czy roboty te zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej, czy też - jak uznał PWINB - brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonane na działce prawa mają charakter robót budowlanych.
Podobna problematyka była niejednokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym wskazywano, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. zgłoszenia wymaga zamiar utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Prawo budowlane nie zawiera norm, które określałyby pojęcie "utwardzenie gruntu". W literaturze i orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, że są to wszelkiego rodzaju prace, które wiążą się z utwardzeniem powierzchni gruntu z wykorzystaniem materiałów budowlanych takich jak. np. wykonanie płyty betonowej, ułożenie kostki brukowej itp. (wyrok NSA z 27 lutego 2008 r., II OSK 99/07, LEX nr 511841).5
W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawiezienie gruzu w celu osuszenia i podniesienia terenu nie stanowi jego utwardzenia. Podobnie jak fakt wysypania i nawet ewentualnego ubicia gruzu, celem polepszenia warunków korzystania z działki, nie stanowi jeszcze utwardzenia gruntu. Nie stanowi utwardzenia gruntu również wysypanie tłucznia, bowiem za takie można uznać połączenie z podłożem materiału utwardzającego w sposób na tyle trwały, że skutek utwardzenia nie podlega usunięciu w efekcie zwykłego korzystania z takiego podłoża. Tego rodzaju rozsypanie kamienia nie podlega też nadzorowi ze strony organów administracji (wyroki NSA z 9 października 2019 r., II OSK 2373/18, LEX nr 2744578; z 27 marca 2009 r" II OSK 249/08, LEX nr 529835). Podobne stanowisko prezentowano również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 30 sierpnia 2018 r., II SA/Po 41/18).
Organ l instancji dokonał oceny wykonanych prac przez pryzmat art. 3 pkt 6 P.b. i przyjął, ze opisane utwardzenie jest budową miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych.
PWINB nie podzielił tego stanowiska. Podniósł, że brak jest ustawowej definicji "miejsca postojowego" natomiast posługując się powszechną definicją uznać należy, że miejsce postojowe to wydzielona powierzchnia terenu lub lokalu, przeznaczona do postoju pojazdów. Może być pojedynczym stanowiskiem lub częścią większego parkingu, który składa się z wielu miejsc postojowych i dojazdów. Miejsca postojowe różnią się wielkością i zasadami korzystania w zależności od ich przeznaczenia i lokalizacji, na przykład przy ulicy czy w garażu podziemnym, miejsca dla samochodów osobowych, ciężarowych, lub też przeznaczone do korzystania przez osoby niepełnosprawne. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że podstawową cechą miejsca postojowego jest wydzielenie z terenu, oddzielenie od terenu przylegającego.
Natomiast stosownie do § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną ze spadkiem zapewniającym spływ wody.
Prace polegające na nawiezieniu i rozsypaniu materiału kamiennego różnych frakcji oraz gruzu na działce nie mają charakteru robót budowlanych, o jakich mowa w art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego. Wykonane prace, choć przejawiają się miejscowym fizycznym wzmocnieniem powierzchni, nie prowadzą do powstania trwałej substancji budowlanej, bądź wykonania określonego technicznie trwałego elementu budowlanego takiej substancji. W efekcie tych prac nie powstał obiekt ani żaden technicznie trwały element. Fakt wysypania żwiru, gruzu i tłucznia celem polepszenia warunków korzystania z działki nie stanowi jeszcze utwardzenia gruntu ani budowy miejsc postojowych, które wymagają nawierzchni utwardzonej lub gruntowej stabilizowanej. Luźno usypany materiał, jak w niniejszej sprawie, można łatwo przemieścić w inne miejsce działki, ponieważ nie jest on w ogóle zagęszczony ani zastabilizowany, jest wysypany w sposób nietrwały, łatwy do usunięcia, nieodporny na żadne czynniki atmosferyczne, jak choćby wiatr, opady deszczu, śniegu, wskutek których może nastąpić jego przemieszczenie.
PWINB powołał się również na wyrok NSA z dnia 9 października 2019 r., II OSK 2373/18. Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, który ocenił, że prace, które wykonano na nieruchomości skarżących, tj. miejscowe wysypanie terenu działki nr ewid. [...] gruzem i kruszywem z uwagi na podmakanie terenu, nie mają charakteru robót budowlanych. Chociaż faktycznie mogą przejawiać się w fizycznym wzmocnieniu powierzchni gruntu, to nie przejawiają technicznego charakteru i w konsekwencji nie stanowią jego utwardzenia, co wyklucza również uznanie ich za roboty budowlane polegające na wykonaniu miejsc postojowych, a w konsekwencji także zastosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Rację ma PWINB przyjmując, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z miejscami postojowymi dla samochodów ciężarowych, ponieważ po pierwsze: teren na działce nr ewid. [...] nie został wydzielony, oznakowany, utwardzony, ani zastabilizowany, brak jest linii wyznaczających miejsca postojowe, właściwie brak jest jakichkolwiek elementów pozwalających, by uznać tę część terenu za urządzone miejsca postojowe. 2 zasady obiekt budowlany jako całość jest zasadniczo znormalizowany pod względem techniczno-użytkowym i ma przypisaną funkcję, czego nie można powiedzieć o przedmiocie postępowania. Miejscowe wysypanie różnych materiałów, które nie zostały zastabilizowane nie pełni żadnej funkcji techniczno-użytkowej i nie może prowadzić do uznania, iż mamy do czynienia z obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.
W tym miejscu należałby zwrócić także uwagę na fakt ewentualnej rozbiórki (której podlegałby cały obiekt budowlany) w sytuacji, gdy inwestor zrezygnuje z prawa do legalizacji samowoli, budowlanej. Przedmiot decyzji rozbiórkowej powinien być precyzyjnie określony. W przypadku rozbiórki spornych "miejsc postojowych" właściciel działki nadal mógłby w ten sam sposób korzystać ze swojej nieruchomości i nadal sporadycznie parkować samochód ciężarowy w tym samym miejscu - nie jest możliwe precyzyjne określenie, co miałby podlegać rozbiórce (żwir, gruz, tłuczeń) oraz w jaki sposób należy rozebrać taką inwestycję.
Słusznie argumentował PWINB dodatkowo, że usunięciu podlegałyby jedynie kruszywo różnej frakcji, które nie stanowi obiektu budowlanego. Takie okoliczności nie dają podstaw organom nadzoru budowanego do działania zgodnie z literą prawa.
Końcowo Sąd zauważa, że kwestia immisji na działce skarżącej, akcentowana w skardze nie miała znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.