Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno – Skarbowego w Przemyślu, dalej: "Naczelnik", nałożył na P. LTD z siedzibą w K., dalej: "Skarżący", karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Doręczając decyzję pouczono Skarżącego, że służy od niej odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, które należy złożyć za pośrednictwem Naczelnika. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 4 lipca 2026 r. W dniu 12 sierpnia 2026 r. do Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wpłynęła skierowana do Sądu (nagłówek skargi) skarga na powyższą decyzję z wnioskiem o przywróceniem terminu do jej złożenia, nadana w za pośrednictwem [....] Sp z o.o. w dniu 7 sierpnia 2026 r. Naczelnik przekazał skargę, jako "odwołanie" od decyzji z 19 czerwca 2026 r., do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, dalej: "DIAS" pismem 19 sierpnia 2026 r. DIAS przekazując skargę do Sądu, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, tj. wniesionej z pominięciem drogi postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
W myśl art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej "k.p.a.") postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Natomiast stosownie do art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do naczelników urzędów celno – skarbowych właściwi miejscowo dyrektorzy izb administracji skarbowej.
Zgodnie z art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Od wydanej w dniu 19 czerwca 2026 r. przez Naczelnika decyzji administracyjnej przysługiwało stronie odwołanie do DIAS, o czym prawidłowo pouczono Skarżącego doręczając zaskarżoną decyzję. Skarga na decyzję Naczelnika z dnia 19 czerwca 2026 r. została zatem wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") pomimo prawidłowego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia oraz wskazania organu właściwego do jego rozpatrzenia.
Sposób sporządzenia skargi, w szczególności wysoki poziom poprawności językowej i staranności redakcyjnej, pozwala przyjąć, że mimo, że Skarżący jest przedsiębiorcą [...] treść pouczenia była dla niego zrozumiała co do przysługującego środka zaskarżenia. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że w skardze powołano przepisy dotyczące przywrócenia terminu, zawarte p.p.s.a. Okoliczność ta wskazuje, że Skarżący zamierzał zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, a nie odwoławcze od decyzji Organu I instancji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł, jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.