Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podała, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 105 000 zł może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, związane z wykreśleniem skarżącej z rejestru działalności regulowanej. W przypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, organ I instancji będzie mógł bowiem wydać decyzję o zakazie wykonywania przez skarżącą działalności w zakresie odbioru odpadów komunalnych. W takim wypadku, przez okres 3 lat od dnia wydania decyzji, Spółka nie będzie mogła świadczyć usług na obszarze objętym właściwością organu.
Z nadesłanych przez organ akt sprawy nie wynika, aby Kolegium uczyniło przedmiotem rozpatrzenia zgłoszony wiosek Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Nie wykazano w żaden sposób, że skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi uiszczenia nałożenie kary, bądź że nawet dysponując takimi środkami wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak chociażby trade płynności finansowej Spółki.
Argumenty skarżącej nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności złożonego wniosku. Ewentualne wykreślenie Spółki z rejestru podmiotów prowadzących działalność regulowaną związaną z odbieraniem odpadów nie stanowiłoby wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz co wskazuje sama skarżąca, odrębnej decyzji wydanej w przedmiocie wykreślenia z rejestru. Przepisy art. 9j ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 250) oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.) nie uzależniają wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru od uprzedniego wydania (a tym bardziej wykonania) decyzji o nałożeniu na dany podmiot kary pieniężnej, wobec czego uiszczenie kary pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją nie stanowiłoby samo w sobie podstawy do wydania decyzji o wykreśleniu Spółki z rejestru.
Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spowodowałoby, że organ I instancji nie mógłby wydać decyzji o wykreśleniu skarżącej z rejestru. Udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej nie oznacza bowiem przyjęcia, że zaskarżony akt nie został wydany lub ustalony w sprawie stan faktyczny, co do zasady nie może stanowić podstawy do wydania przez organ odrębnego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.