Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. R. K. S. w B. na podstawie art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wniósł o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu ze skargi D. M., A. B., S. G. i K. T. na uchwałę nr [...] Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. w rejonie wsi B., C., G., N. R., R., S., S. i T..
W uzasadnieniu R. K. S. wskazał, że ma swoją siedzibę na terenie Gminy W., a jako spółdzielnia jest właścicielem lub współwłaścicielem szeregu nieruchomości, szczegółowo wymienionych w tym piśmie. Spółdzielnia posiada zatem interes prawny wynikający z prawa własności nieruchomości i dotyczy jej wynik kontrolowanego postępowania. Na podstawie zaskarżonej uchwały została bowiem przeprowadzona procedura planistyczna, która zakończyła się uchwaleniem planu miejscowego, obejmującego m.in. obszar, na którym położone są nieruchomości należącego do R. K. S. Mając na uwadze art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), w świetle którego postanowienia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, należy uznać, że spółdzielnia dysponuje interes prawnym. R. K. P. wskazał zarazem, że jest zainteresowany zachowaniem stanu prawnego ukształtowanego zaskarżoną uchwała i wykonywaniem prawa własności zgodnie z postanowieniami planu miejscowego.
Spółdzielnia w 2011 r. podpisała umowę, na mocy której część należących do niej nieruchomości została oddana pod inwestycje polegające na budowie farmy wiatrowej. Kwestionowana uchwała wpływa zatem także na sytuację finansową wnioskodawcy z uwagi na otrzymywany czynsz dzierżawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z ogólną regułą z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnymi, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Jednocześnie ustawodawca wskazuje w art. 33 § 2 p.p.s.a., że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również (1) osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także (2) organizacja społeczna, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że przedmiotem skargi z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 2-26 akt sądowych) jest uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gmina W. w rejonie wsi B., C., G., N. R., R., S., S. i T. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 218 poz. 3411). Akt ten przyjmowany jest w ramach szczególnej procedury przewidzianej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), do której nie mają co do zasady zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). W szczególności zastosowania nie znajduje również art. 28 k.p.a. regulujący kwestię przymiotu strony postępowania administracyjnego.
Ponadto należy zauważyć, że szczególny charakter procedury przyjmowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przejawia się również na płaszczyźnie zaskarżania tego aktu. Zagadnienie to uregulowane jest bowiem w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Tym samym uruchomienie sądowej kontroli planu miejscowego zależy od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Tylko w takim wypadku można bowiem skutecznie wnieść skargę na wspomnianą uchwałę. Przepis ten wyznacza również zakres kontroli dokonywanej przez sąd. Trzeba przy tym zauważyć, że interes prawny, rozumiany jako związek pomiędzy sytuacją danego podmiotu a określoną normą prawną, musi być nie tylko konkretny i rzeczywisty, lecz także indywidualny. Oznacza to w szczególności, że naruszenie prawa wynikające z podjęcia określonej uchwały przez radę gminy powinno dotyczyć interesu własnego skarżącego.
W konsekwencji należy więc uznać, że wniosek R. K. S. o dopuszczenie do udziału w sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na treść art. 101 ust. 1 u.s.g., który wymaga by naruszenie prawa dotyczyło indywidualnego interesu skarżącego i w konsekwencji wyklucza możliwość uzyskania stutusu uczestnika takiego postępowania przez inne podmioty – nie będące organizacjami społecznymi – które nie wniosły własnej skargi, a tym bardziej podmioty, których zamiarem jest zwalczanie stanowiska skarżącego.
W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 16 § 2 i art. 33 § 2 p.p.s.a.