Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., odrzucił skargę E. K–Z. na decyzję opisaną w rubrum postanowienia z uwagi na brak opłacenia skargi i brak dołączenia jej odpisów wraz z załącznikami..Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie i uiściła wpis w kwocie 100 zł..
Następnie, ustanowiony w toku postępowania zażaleniowego pełnomocnik z urzędu, pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. cofnął zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 195 § 3 p.p.s.a., jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem pełnomocnik skutecznie cofnął zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 29 października 2015 r.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu pełnomocnikowi żalącej się orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują stawki w wysokości obowiązującej przed 1 stycznia 2016 r. i na podstawie przepisów dotychczasowych, ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie przed sądem pierwszej instancji zostało wszczęte przed wejściem w życie zmian w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz rozporządzeniu z 22 października 2015r. (Dz.U. 2015.1805)
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. d) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu zażaleniowym -120 zł.
Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 120 zł, gdyż został ustanowiony po wniesieniu przez Skarżącą zażalenia i reprezentował ją na etapie postępowania zażaleniowego. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. d) w zw. § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w pkt 3 postanowienia
/-/ I. Paluszyńska