Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 września 2017 roku starszy referendarz sądowy zwolnił od kosztów sądowych skarżących L. G. i E. G. oraz ustanowił dla nich adwokata.
Pismem z dnia 6 listopada 2017 roku Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyznaczyła adwokata M.N. jako pełnomocnika skarżących z urzędu.
Pismem z dnia 30 stycznia 2018 roku adwokata M. N. podtrzymał stanowisko L. G. i E. G. wyrażone w ich skardze z dnia 18 czerwca 2017 roku i wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne dokonane w ramach prawa pomocy oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżących nawet w części.
W dniu 1 lutego 2018 roku na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawił się adwokat M. N., który wniósł i wywiódł tak jak dotychczas.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t. j. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 18), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 rozporządzenia z 2016 roku opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: pkt 1) w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, c) w innej sprawie – 240 zł.
W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika z urzędu – czynności procesowe podjęte przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zgodnie z § 4 ust. 1-2 rozporządzenia z 2016 roku, należało ustalić opłatę za czynności adwokata podejmowane przed sądem pierwszej instancji w wysokości opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia z 2016 roku, czyli w wysokości [...] zł. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2016 roku opłatę za udzielenie pomocy prawnej stronie skarżącej podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o niej, tj. w kwocie [...] zł. Pełnomocnikowi należało zatem przyznać tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu przed sądem pierwszej instancji wynagrodzenie w łącznej wysokości [...] zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz § 4 ust. 1-3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.