Uzasadnienie
Uczestniczka postępowania M. S. w zażaleniu z dnia 18 września 2017 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 27 września 2017 r. uczestniczka postępowania została wezwana do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369, dalej jako: "P.p.s.a.").
Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana na adres uczestniczki i przez nią osobiście odebrana w dniu 04 października 2017 r. (k. 551 akt sąd.). Formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony.
Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Wezwanie o przedłożenie wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF nie zostało wykonane i urzędowy formularz PPF nie został przez uczestniczkę postępowania przedłożony, co musiało skutkować pozostawieniem wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
W terminowo wniesionym sprzeciwie M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, sprostowanie i uzupełnienie w części orzekającej, zwolnienie z kosztów wpisu sądowego w części oraz ustanowienie pełnomocnika prawnego z urzędu.
Uzasadniając swój sprzeciw zakwestionowano przedmiot postępowania oraz podniesiono, że stwierdzone uchybienie było niezamierzone i niecelowe oraz było spowodowane chorobą uniemożliwiająca odbiór przesyłki poleconej. Wniesiono o ponowne przesłanie formularza celem jego wypełnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ocenia stan sprawy w momencie wydania kwestionowanego zarządzenia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek uczestniczki o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 27 września 2017 r. uczestniczka postępowania została wezwana do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i § 2 P.p.s.a.).
Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana na adres uczestniczki i przez nią osobiście odebrana w dniu 04 października 2017 r. (k. 551 akt sąd.). Formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony. Analiza akt sprawy pokazuje, że do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia stowarzyszenie nie odpowiedziało na wezwanie i nie nadesłało wypełnionego formularza PPF. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz