Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. Starosta Kaliski, na podstawie art. 20 ust. 3, 3a i 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) po rozpoznaniu wniosku B.M., odmówił zmiany użytku gruntowego na działce nr [...], o powierzchni 1 ha, położonej w obrębie W., gmina G.W., z części lasów klasy VI (LsVI) o powierzchni 0, 2000 ha na grunty rolne o powierzchni 0,4200 ha.
W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w rejestrze ewidencji gruntów w obrębie W. w pozycji rejestrowej wpisano działkę nr [...] o powierzchni 1,000 ha, oznaczoną jako: grunty rolne klas VI (RVI) o powierzchni 0,1400, VIz (RVIz) o powierzchni 0,0800 ha, pastwiska trwałe klasy V (PsV) o powierzchni 0,100 ha i lasy klasy VI (LsVI) o powierzchni 0,6800 ha.
W decyzji z dnia 31 marca 2011 r. Starosta Kaliski wyraził zgodę na zmianę lasu na użytek rolny na części działki nr [...] o powierzchni 0,2000 ha, a decyzja ta charakter deklaratoryjny. Dalej organ wskazał, że działka nr [...] jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu dla wsi W. na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r. i opisana jako drzewostan akacjowy w wieku 32 lat o umiarkowanym zwarciu.
Powołując się na treść art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ wyjaśnił, że ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r., Nr 12, poz. 59), a zgodnie z art. 20 ust. 2 tej ustawy w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasów i uproszczonych planów urządzenia lasów dotyczące granic i powierzchni lasów.
Wobec powyższego, zdaniem organu, aktualizowanie danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalenia granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonane wbrew planom urządzenia lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i decydują o treści wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja geodezyjna tj. wykaz zmian danych ewidencyjnych i mapa są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Dokumentem stanowiącym podstawę ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków wnioskowanej przez stronę zmiany, poza decyzją starosty, wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 i 3 ustawy o lasach, jest równoczesne dokonanie zmian w uproszczonym planie urządzenia lasów w oparciu o art. 23 tej ustawy.
B.M. złożył od powyższej decyzji odwołanie, podnosząc że złożona przez niego dokumentacja jest zgodna ze stanem faktycznym, bowiem uzyskał zgodę starosty na wylesienie i dokonał tego wylesienia na przedmiotowym gruncie.
Organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu, decyzją z dnia 25 maja 2012 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. oraz art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając dokonane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 3 a prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 20 ust. 2 ustawy o lasach i na ich podstawie stwierdził, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega ograniczeniom w stosunku do zmian dotyczących ustalenia granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Plan urządzenia lasu zawiera bowiem nie tylko opis, ale i zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia. Wynikające zatem z planu urządzenia lasu oraz z uproszczonego planu urządzenia lasu jego powierzchnia i granice są wiążące dla organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Oznacza to, że dopóki w planie urządzenia lasu oraz w uproszczonym planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie jest uprawniony do dokonywania zmian powierzchni i granic lasów, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym uproszczonym planem urządzenia lasu, działka nr [...] jest opisana jako drzewostan akacjowy w wieku 32 lat o umiarkowanym zwarciu i wnioskowana przez właściciela działki zmiana oznaczenia gruntów z lasu na użytek rolny prowadziłaby do zmiany granic i powierzchni lasu, przewidzianych w uproszczonym planie urządzenia lasu, co jest niedopuszczalne. Podstawę do dokonania wnioskowanej zmiany użytków gruntowych w ewidencji gruntów i budynków może w niniejszej sprawie stanowić zatwierdzony przez starostę nowy lub zmieniony uproszczony plan urządzenia lasu, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o lasach.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł B.M., podtrzymując zawarte w odwołaniu stanowisko i wnosząc o uchylenie obydwu decyzji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) Sąd właściwy jest do kontroli działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. Nr 270) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje organów administracyjnych. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Aktem regulującym sprawy ewidencji gruntów i budynków jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287).
Zgodnie z art. 20 ust. 3a tej ustawy, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach.
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 12, poz.59) w art. 20 ust. 2 wskazuje jako zasadę, że dla powszechnej ewidencji gruntów i budynków, przy ustalaniu zasięgu użytku gruntowego pod nazwą "las", wiążące znaczenie mają ustalenia planów urządzenia lasów dotyczące ich granic i powierzchni. A contrario, nie jest możliwe uwzględnienie w powszechnej ewidencji gruntów i budynków granic i powierzchni lasu, które nie wynikają z planu urządzenia danego lasu.
Wskazany art. 20 ust. 2 należy uznać jako przepis szczególny, stanowiący lex specialis w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględniania i wprowadzania zmian w powszechnej ewidencji gruntów i budynków. Ma on jednak odpowiednie umocowanie, wynikające bezpośrednio z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W niniejszej sprawie niespornym jest, że działka o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,2000 ha jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu dla wsi W. na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r., sporządzonym na podstawie art. 19 ust. 2 ustawy o lasach. Trafnie zatem organy orzekające w sprawie uznały, że do zmiany w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących granic i powierzchni lasu na działce skarżącego, poza decyzją Starosty Kaliskiego z dnia 31 marca 2011 r. zezwalającej na zmianę lasu na użytek rolny niezbędna jest również zmiana uproszczonego planu urządzenia lasu, obowiązującego dla przedmiotowej działki.
Zatem dopóki w obowiązującym uproszczonym planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie będzie mógł dokonać zmiany powierzchni i granic lasu na działce skarżącego.
Reasumując, Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ prawidłowo dokonał interpretacji obowiązujących przepisów prawa, swoje stanowisko w sposób wyczerpujący przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi wynikające z art. 107 Kpa, w związku z czym Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.