Uzasadnienie
Skarżąca R. B. we wniosku o przyznanie prawa pomocy wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, domaga się zatem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
We wniosku wnioskodawczyni oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwiema małoletnimi córkami, które uczą się w szkole podstawowej i gimnazjum. Zamieszkuje u matki, w pokoju o powierzchni [...] m². Oświadczyła, że utrzymuje się z renty w wysokości [...]zł miesięcznie wraz z zasiłkiem rodzinnym, z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł, wynagrodzenia za pracę w wysokości [...]zł i alimentów [...] zł, w łącznej wysokości [...]zł miesięcznie. Posiada własność nieruchomości po dziadkach - dom w stanie surowym do wykończenia. Skarżąca nie posiada żadnych wartościowych ruchomości o wartości powyżej 5.000 zł., czy oszczędności. Skarżąca wyszczególniła, że ponosi wydatki na spłatę kart kredytowych w wysokości [...] zł-[...] zł miesięcznie, telefon [...] zł co trzy miesiące, leczenia [...] zł - [...] zł co dwa, trzy miesiące. Razem z matką spłaca kredyty w kartach kredytowych na zakup opału, remonty i potrzeby bytowe. Przedłożyła wyciągi z rachunku bankowego matki, na którym na dzień 9 października 2015r. widnieje saldo ujemne w wysokości [...]zł.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Taki szczególny przepis to art. 239 pkt 1 a) p.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Stąd skarżąca wnosząc skargę w przedmiocie zasiłku celowego z mocy prawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków (art. 211 - art. 213 p.p.s.a.).
Wobec powyższego skarżąca zwolniona jest na mocy ustawy z obowiązku poniesienia wszystkich kosztów sądowych związanych z jej udziałem w niniejszej sprawie - art. 239 pkt 1 a) p.p.s.a. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżącej w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a p.p.s.a.).
Skarżąca złożyła także wniosek o ustanowienie adwokata, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jej sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącej pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Skarżąca prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe, rodzina utrzymuje się z niskiego wynagrodzenia za pracę skarżącej, zasiłków oraz świadczeń z pomocy społecznej i ubezpieczenia społecznego oraz z alimentów w łącznej wysokości [...] zł netto miesięcznie. Doświadczenie życiowe wskazuje, że dochód ten w całości przeznacza na opłacenie bieżących kosztów koniecznego utrzymania siebie i córek. Koszty te zwiększone są z uwagi na kształcenie córek i leczenie skarżącej. Skarżąca mimo choroby wykorzystuje swoje ograniczone możliwości zarobkowania i podejmuje pracę celem uzyskania dodatkowych dochodów. Nie posiada też wartościowych składników majątkowych, a także nie dysponuje oszczędnościami.
Wysokość łącznych dochodów nie pozwala na poczynienie oszczędności celem opłaty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Sprawa znajduje się na etapie skargi kasacyjnej, gdzie obowiązuje, tzw. "przymus adwokacko-radcowski". Przyznać zatem należało prawo pomocy w tym zakresie i ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 249a i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K.Witkowicz-Grochowska