Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 listopada 2025 r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] przyznał skarżącemu, asp. M. K. (dalej również jako: "skarżący"), świadczenie mieszkaniowe w wysokości [...];- zł miesięcznie od 1 lipca 2025 r. (pkt 1 decyzji) oraz wskazał, że wypłata tego świadczenia będzie pomniejszana przez okres 60 miesięcy o kwotę [...]zł. (pkt 2 decyzji). Powodem pomniejszenia przyznanej kwoty świadczenia był fakt otrzymania przez stronę uprzedniej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...];- zł. Organ I instancji zwrócił przy tym uwagę, że skarżący w swoim wniosku z 06 listopada 2025 r. wskazał adres zamieszkania oraz zadeklarował chęć ratalnego (w 60 ratach) rozliczenia 50% uzyskanej pomocy.
Pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji Komendant Powiatowego Policji, zarzucając jej naruszenie m.in. przepisów art. 6, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako: "K.p.a") oraz błędne zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad zakwaterowania funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Ochrony Państwa oraz poprawy niektórych warunków pełnienia służby (Dz. U. z 2025 r., poz. 1366, dalej również jako: "ustawa zmieniająca").
Decyzją z dnia 03 kwietnia 2026 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] (działający przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dyspozycja art. 94b ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 636, dalej również jako: "ustawa o Policji") wprost obliguje do pomniejszenia wypłacanego świadczenia mieszkaniowego o otrzymaną wcześniej pomoc finansową na lokal. Ponadto Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że pomoc z budżetu państwa przyznano i rozlicza się w kwocie brutto, a ewentualne rozliczenia z tytułu podatku dochodowego podatnik powinien przeprowadzić w swoim rocznym zeznaniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił błędną interpretację art. 94b ust. 4 ustawy o Policji (poprzez zobowiązanie do zwrotu kwoty brutto zamiast netto) oraz naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy zmieniającej twierdząc, że ewentualnym potrąceniom podlegają wyłącznie kwoty wypłacone po 1 lipca 2025 r. Wskazano także na naruszenie art. 8 K.p.a. wynikające z "karania" funkcjonariuszy, którzy zdołali nabyć własną nieruchomość.
Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 02 września 2026 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z analizy akt sprawy oraz wniesionej skargi jej istota sprowadza się do ustalenia, czy organy administracji publicznej prawidłowo orzekły o nałożeniu na skarżącego obowiązku pomniejszania przyznanego świadczenia mieszkaniowego.
Materialnoprawną podstawą wydanych decyzji był art. 94b ust. 4 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad zakwaterowania funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Ochrony Państwa oraz poprawy niektórych warunków pełnienia służby. Przepis ten stanowi, że policjantowi, który otrzymał na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznane świadczenie mieszkaniowe wypłaca się pomniejszone (maksymalnie do kwoty 1/60 z 50% wartości pomocy przez kolejne 60 miesięcy).
Sąd wyjaśnia, że norma wynikająca z art. 94b ust. 4 ustawy o Policji ma charakter ścisły, a jej literalne brzmienie nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Warunkiem otrzymywania nowo wprowadzonego świadczenia w pełnej kwocie jest uprzednie rozliczenie wsparcia budżetowego zrealizowanego w przeszłości. W powyższym świetle nie można skutecznie czynić zarzutu organowi, jakoby nałożył wadliwie na skarżącego obowiązek zwrotu części świadczenia. To ustawodawca zadecydował, że wraz ze zmianą systemu wypłaty świadczeń mieszkaniowych policjanci, którzy uprzednio zdecydowali się na jednorazowe świadczenie, są zobowiązani do jego częściowego zwrotu. Podnoszona argumentacja, jakoby skarżący, mając świadomość, że w przyszłości wraz z przyznaniem mu nowego świadczenia mieszkaniowego (którego nie pobierał wcześniej), będzie musiał oddać część wypłaconych mu jednorazowo środków na pomoc mieszkalną, nie zdecydowałby się na ich przyznanie, pozostaje z punktu widzenia działań organów irrelewantna.
Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z 12 września 2025 r. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w stosunku do funkcjonariuszy, którzy w okresie między 1 lipca 2025 r. a wejściem w życie nowelizacji pobierali równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika – co przyznał sam skarżący wnosząc o rozłożenie zwrotu na raty – że pobrał on nie równoważnik, lecz pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Skarżący nigdy nie pobierał równoważnika za brak lokalu po dacie 1 lipca 2025 r., wobec czego organy w ogóle nie stosowały wobec niego normy art. 15 ust.
- 2. Nie mogło zatem dojść do błędnego zastosowania przepisu, który nie stanowił podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do kwestii wysokości kwoty podlegającej potrąceniu (15.699;- zł brutto zamiast kwoty netto), Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Środki z tytułu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu stanowią wsparcie z budżetu państwa przyznawane mocą decyzji administracyjnej w kwocie brutto, i jako takie podlegają rozliczeniu publicznoprawnemu w identycznej wielkości (brutto). Kwestia wpływu przyznanego świadczenia na sferę dochodów skarżącego, a zatem ich kwalifikacji z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości działań organów administracji publicznej.
Organy Policji nie naruszyły również zasady legalizmu (art. 6 K.p.a.) ani zasady zaufania obywatela do państwa (art. 8 K.p.a.). Prawodawca miał prawo wyeliminować zjawisko kumulacji bezzwrotnych korzyści mieszkaniowych pochodzących ze środków publicznych, a organ zrealizował jednoznaczną i bezwzględnie obowiązującą wolę ustawodawcy. Odmienne oczekiwania skarżącego stanowią jedynie polemikę z rozwiązaniami systemowymi przyjętymi w ustawie o Policji.
Wobec wyczerpującego i trafnego zastosowania przepisów prawa przez organ odwoławczy, skargę należało w całości oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.