Uzasadnienie
Podaniem z dnia 8 stycznia 2026 r. M. G. (dalej jako: "strona") złożyła, za pośrednictwem systemu USOS, podanie o przeniesienie ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na kierunku ps ia w semestrze 2 (letnim) roku akademickiego [...].
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w trakcie wcześniejszych rozmów na temat przeniesienia pojawiły się dwie wątpliwości: średnia ocen wymagana do zmiany formy studiowania to 4,6 oraz, że przeniesienie może odbyć się tylko od początku roku akademickiego. Strona podniosła, że w § 47 Regulaminu Studiów [...] (dalej jako: "Regulamin"), dotyczącym zmiany formy studiowania, wskazano jako przesłankę posiadanie bardzo dobrych wyników w nauce, jednak pojęcie to nie zostało zdefiniowane poprzez wskazanie konkretnej średniej ocen. Jednocześnie w § 70 Regulaminu dotyczącym ukończenia studiów wprowadzono przelicznik średniej ocen na opisową ocenę końcową, jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do zasad ustalania oceny na dyplomie ukończenia studiów i nie zawiera odesłania do regulacji dotyczących zmiany formy studiowania.
Nadto strona podkreśliła, że Regulamin nie określa terminu, w jakim takie przeniesienie może nastąpić, a przepis § 3, zgodnie z którym rok akademicki trwa od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego i dzieli się na 2 semestry ma charakter porządkowy i nie wprowadza ograniczenia od początku roku akademickiego. Mając na uwadze powyższe brak jest podstaw do przyjęcia, że przeniesienie może nastąpić wyłącznie od października.
W złożonym podaniu strona dodatkowo umotywowała swoją prośbę opisując przebieg swoich studiów, wskazując w szczególności na uzyskiwanie wysokiej średniej ocen mimo przebywania na wymianach Erasmus w trzech semestrach, otrzymywanie stypendium rektora za wyniki w nauce w sposób ciągły, począwszy od drugiego roku przez trzy kolejne lata akademickie. Wskazała także, że motywacją do przeniesienia na studia stacjonarne są dostępne specjalności, podkreślając, że jedną ze specjalności, którą chciałaby rozwijać jest [...] edukacji: Organizacja środowiska uczenia się a specyficzne potrzeby edukacyjne. Podkreśliła, że studia stacjonarne zapewniają również lepsze przygotowanie do badań empirycznych oraz pracy naukowej. Strona wskazała, że dotychczasowe okoliczności, które skłoniły ją do podjęcia studiów w trybie niestacjonarnym uległy zmianie, a wymiany studenckie Erasmus uświadomiły jej, że studiowanie stacjonarne jest w jej przypadku możliwe i odpowiednie.
Podniosła, że umożliwienie przeniesienia zaangażowanych studentów może być postrzegane jako przejaw elastyczności, indywidualnego podejścia do studentów oraz dbałości o jakość kształcenia, co pozytywnie wpływa na wizerunek Wydziału, a w konsekwencji całego Uniwersytetu. Końcowo strona wskazała, że zgodnie z Regulaminem, decyzja o przeniesieniu ma charakter jednostkowy i uznaniowy, oparty na dotychczasowym przebiegu studiów, wynikach oraz ocenie postawy akademickiej studentów i studentek, bez tworzenia precedensu o charakterze masowym.
Rozstrzygnięciem z dnia 13 stycznia 2026 r. Dziekan Wydziału [...] (dalej jako: "Dziekan" lub "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie § 47 ust. 1 pkt 3 Regulaminu, nie wyraził zgody na przeniesienie ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na kierunku [...] w semestrze letnim roku akademickiego [...].
Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że przeniesienie na studia stacjonarne możliwe jest wyłącznie dla osób z bardzo dobrymi wynikami w nauce, a za takie uznawane są – zgodnie z § 70 Regulaminu – wyniki osób, których średnia ocen wynosi powyżej 4,60. Średnia ocen strony (na podstawie informacji z Biura Obsługi Studentów) wynosi zaś 4,32.
Pismem z dnia 23 stycznia 2026 r. strona złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia w sprawie podania o przeniesienie na studia stacjonarne z dnia 13 stycznia 2026 r. zwracając się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz zmianę decyzji dotyczącej odmowy przeniesienia ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na kierunku [...] od semestru letniego roku akademickiego [...].
Strona podniosła, że złożone pismo stanowi odwołanie od decyzji Prodziekan ds. studenckich. W uzasadnieniu wskazała, że podstawą wniosku jest § 47 Regulaminu, który dopuszcza przeniesienie studenta na studia stacjonarne po spełnieniu przesłanki bardzo dobrych wyników w nauce. Regulamin nie definiuje tego pojęcia poprzez wskazanie konkretnej średniej ocen ani nie ogranicza momentu przeniesienia wyłącznie do początku roku akademickiego. W konsekwencji decyzja ma charakter indywidualny i uznaniowy oparty na całościowej ocenie przebiegu studiów. Strona podkreśliła, że jej wyniki akademickie pozostają stabilnie wysokie przez cały okres kształcenia: - po I roku studiów: średnia 4,53, po II roku: średnia 4,30, po III roku: średnia 4,32. Utrzymywanie stabilnie wysokiej średniej ocen przez kolejne lata studiów, również w okresach realizowania programu na zagranicznych uczelniach w ramach wymiany Erasmus świadczy w ocenie strony o jej konsekwencji oraz wysokich kompetencjach akademickich.
Podkreśliła ona, że w trakcie mobilności funkcjonowała w systemach oceniania o wyższych progach zaliczeniowych (70-80%), które po przeliczeniu na standardy [...] odpowiadały ocenom 4,0-4,5 jednak pomimo formalnego zaniżenia ocen w procesie ich przepisywania do USOS (ocena: 3,0) utrzymała średnią na poziomie 4,32. Dodała, że przez trzy kolejne lata akademickie otrzymywała i wciąż otrzymuje stypendium rektora za wyniki w nauce, co stanowi obiektywne potwierdzenie spełniania kryterium bardzo dobrych wyników w nauce. Podkreśliła, że istotnym elementem odwołania są także istotne różnice programowe pomiędzy trybem stacjonarnym a niestacjonarnym wskazując, że studia stacjonarne zapewniają dostęp do szerszej oferty specjalności, seminariów fakultatywnych, zajęć anglojęzycznych oraz ćwiczeń terenowych, które nie są dostępne lub są znacząco ograniczone w trybie niestacjonarnym.
Strona podała także, że istotna z perspektywy jej rozwoju naukowego jest specjalność [...] edukacji: Organizacja środowiska uczenia się a specyficzne potrzeby edukacyjne, która nie jest dostępna w trybie niestacjonarnym. Podkreśliła, że jej zainteresowania badawcze w tym obszarze znajdują odzwierciedlenie w dorobku naukowym i wskazując, że studia stacjonarne umożliwiłyby jej zaplanowanie spójnej i pogłębionej ścieżki kształcenia. Strona zaznaczyła także, że spośród siedmiu zaliczonych przez nią semestrów aż pięć realizowała w trybie stacjonarnym (w trakcie wymiany Erasmus), a tak zdobyte doświadczenie jednoznacznie potwierdziło, że studiowanie w trybie stacjonarnym jest w jej przypadku możliwe i adekwatne. Końcowo wniosła o wzięcie pod uwagę całokształtu jej dotychczasowego przebiegu studiów, stabilnie wysokich wyników w nauce, aktywności akademickiej oraz jasno sprecyzowanych planów naukowych.
Odwołanie zostało zaopiniowane negatywnie przez Dziekana, który wyjaśnił powody podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślając, że w jego ocenie za bardzo dobre wyniki w nauce, w świetle § 70 Regulaminu, uznać należy wyniki których średnia jest powyżej 4,60 (średnia ocen wnioskującej studentki wynosi 4,32). Dziekan podkreślił, że zmiana tej zasady skutkowałaby koniecznością wyrażenia zgody na przeniesienie na studia stacjonarne dla wielu wnioskujących osób, co kolidowałoby z możliwością skutecznej organizacji zajęć. Dziekan dodał, że studentka korzystała z programu Erasmus+ na II roku studiów w roku akademickim [...], na III roku w roku akademickim [...] i obecnie będąc na IV roku. Ma do uzupełnienia zajęcia z II i III roku oraz opłaty (które były ponoszone).
Wnioskująca zaznaczała, że jest zainteresowana przeniesieniem na inną uczelnię, dlatego najpierw chce się przenieść na studia stacjonarne, aby następnie aplikować na studia stacjonarne UŁ lub UJ. Dziekan wyjaśnił, że pierwotnie Strona chciała skorzystać z wymiany MOST, ale nie otrzymała na to zgody, ponieważ ma do uzupełnienia zajęcia obligatoryjne z II i III roku (np. diagnoza psychologiczna, psychopatologia, psychologia rozwoju człowieka), a przesunięcie tych zaliczeń oznaczałoby, że w roku akademickim [...] byłaby na V roku nie mając zaliczeń z II i III roku (Strona otrzymała informację, że najpierw powinna uzupełnić brakujące zaliczenia i wnieść opłaty, a dopiero potem wnioskowała o MOST).
Decyzją z dnia 17 lutego 2026 r., znak: [...] Rektor [...] (dalej jako: "Rektor" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dziekana z dnia 13 stycznia 2026 r. w sprawie odmowy przeniesienia na studia stacjonarne jednolite magisterskie na kierunku [...] w roku akademickim [...] ze studiów niestacjonarnych na tym samym kierunku.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w przeprowadzonym postępowaniu, zmierzając do pełnego wyjaśnienia sprawy zaczerpnięto opinii Dziekana Wydziału [...]. Z uwagi na pozyskaną zbyt niską średnią ocen uzyskaną na studiach niestacjonarnych jednolitych magisterskich na kierunku [...] postanowiono o utrzymaniu jej w mocy. Jednocześnie wskazano, że w sprawie znalazły zastosowanie postanowienia § 47 Regulaminu przytaczając treść przepisu.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2026 r. M. G. (dalej jako: "skarżąca") złożyła skargę na decyzję Rektora z dnia 17 lutego 2026 r., znak: [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Dziekana z dnia 13 stycznia 2026 r. w sprawie odmowy przeniesienia na studia stacjonarne jednolite magisterskie na kierunku [...] w roku akademickim [...] ze studiów niestacjonarnych na tym samym kierunku.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
§ 47 ust. 1 pkt 3 i § 47 ust. 3 Regulaminu poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przesłanka "bardzo dobrych wyników w nauce" oznacza średnią ocen powyżej 4,60 mimo, że przepis ten nie zawiera takiego wymogu ani nie odsyła do § 70 Regulaminu;
§ 70 Regulaminu przez jego nieuprawnione zastosowanie do sprawy przeniesienia na studia stacjonarne, podczas gdy przepis ten dotyczy wyłącznie ostatecznego wyniku studiów wpisywanego na dyplomie, a nie oceny bieżących wyników w nauce studenta ubiegającego się o zmianę formy studiów;
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności faktu uzyskania przez skarżącą stypendium rektora za wyniki w nauce;
art. 8 § 1 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów uczelni oraz niewyjaśnienie skarżącej rzeczywistych przesłanek odmowy;
art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, niewyczerpujący i uniemożliwiający pełną kontrolę sądową; przekroczenie granic uznania administracyjnego przez oparcie odmowy na kryterium niewynikającym z Regulaminu.
Mając na uwadze wyżej przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Dziekana z dnia 13 stycznia 2026 r., a także zasądzenie od Rektora na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a w razie skierowania sprawy na rozprawę, o rozpoznanie jej także pod nieobecność skarżącej.
Dodatkowo, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi oraz znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, na okoliczność przebiegu postępowania, treści zastosowanych przepisów Regulaminu, wyników skarżącej w nauce oraz pominięcia przez Rektora istotnych okoliczności sprawy.
Odpowiadając na skargę, pismem z dnia 29 maja 2026 r. Rektor, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Podkreślił przy tym, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że średnia ocen skarżącej z wszystkich lat studiów niestacjonarnych jednolitych magisterskich na kierunku [...] wyniosła 4,32. Jednocześnie (jak wskazano w znajdującej się w aktach opinii Dziekana załączonej do odwołania) skarżąca odbywająca obecnie studia na IV roku ma do uzupełnienia przedmioty obligatoryjne z II i III roku studiów. Ze znajdującej się w aktach karty różnic programowych z dnia 3 października 2025 r. (korekta informacji z dnia 6 sierpnia 2025 r.) wynika, że z uwagi na liczne wyjazdy w programie Erasmus+ skarżąca w roku akademickim [...] miała do zrealizowania następujące różnice programowe z III roku: Diagnoza psychologiczna: podstawowe kompetencje (W+K+Ć), Psychologia stosowana: Wprowadzenie: Psychologia kliniczna (W), Psychometria: konstrukcja narzędzi badawczych (W+K), Podstawy pomocy psychologicznej (W), Podstawy pomocy psychologicznej: jednostka (Ć), Podstawy pomocy psychologicznej: rodzina (Ć), Podstawy pomocy psychologicznej: grupa (Ć) oraz z II roku: Psychologia różnic indywidualnych (W), Psychologia różnic indywidualnych (K), Psychologia rozwoju człowieka w cyklu życia (W+K), Psychopatologia (Ć), Psychologia stosowana: Wprowadzenie: Psychologia Pracy i Organizacji (W).
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w sprawie skarżącej nie została spełniona wynikająca z § 47 ust. 3 w zw. z § 70 Regulaminu przesłanka bardzo dobrych wyników w nauce uzasadniająca wyrażenie zgody na przeniesienie ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Rektor wskazał, że w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, gdzie w art. 207 ust. 1 wskazano, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, obecnie obowiązująca ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce enumeratywnie wskazuje sprawy studenckie załatwiane w drodze decyzji administracyjnych. W drodze decyzji administracyjnej orzeka się o odmowie przyjęcia na studia (art. 72 ust. 3 ustawy), stwierdzeniu nieważności dyplomu (art. 77 ust. 5 ustawy), świadczeniach pomocy materialnej dla studentów (art. 86 ust. 2 ustawy), skreśleniu z listy studentów (art. 108 ust. 3 ustawy), zwolnieniu cudzoziemca z opłat za studia (art. 324 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Jak słusznie wskazał WSA w Poznaniu w jednym z orzeczeń na gruncie Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce "nie można domniemywać formy decyzji administracyjnej dla rozstrzygnięć podejmowanych przez organy uczelni w sprawach indywidualnych użytkowników zakładu (studentów). Sprawy, w których organy uczelni wydają decyzje administracyjne, czyli akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zostały wprost wskazane w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce".
Przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie wydane na podstawie aktu wewnętrznego – Regulaminu Studiów [...] w zw. z art. 85 ust. 1 pkt 5 ustawy, w konsekwencji zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego są w opinii Rektora oczywiście chybione i jako takie nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
W przedmiotowej sprawie należało w pierwszej kolejności ustalić czy zaskarżone rozstrzygnięcie nazwane "decyzją" podlega kognicji sądowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U.2024.1571) w drodze decyzji administracyjnej orzeka się m.in. o odmowie przyjęcia na studia (art. 72 ust. 3), stwierdzeniu nieważności dyplomu (art. 77 ust. 5), świadczeniach pomocy materialnej dla studentów (art. 86 ust. 2), skreśleniu z listy studentów (art. 108). Ustawa ta dokładnie określa inne sytuacje, w których dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, tj.: na rozstrzygnięcie Rektora w sprawie uchylenia aktu wydawanego przez samorząd studencki niezgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, statutu uczelni, regulaminu studiów lub regulaminu samorządu (art. 110 ust. 8); na decyzję Rady Doskonałości Naukowej w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego (art. 226 ust. 5); na prawomocne orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej (art. 318); na rozstrzygnięcie nadzorcze ministra w sprawie stwierdzenia nieważności aktu uczelni niezgodnego z prawem (art. 427 ust. 3). Zaskarżony w niniejszej sprawie akt nie należy do żadnej z powyższych kategorii.
Zaskarżona decyzja została wydana w sprawie wskazanej w art. 85 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm, dalej p.w.s.n.), tj. przeniesienia na studia stacjonarne albo niestacjonarne dla której nie przewidziano formy decyzji administracyjnej ani skargi do sądu. W ocenie Sądu przeniesienie na studia stacjonarne lub niestacjonarne jest kwestią dotycząca podstawowych uprawnień studenta, jakkolwiek rozstrzygane są na warunkach określonych w regulaminie studiów. Niemniej jednak zmiana trybu studiów oznacza również zmianę przysługujących studentowi uprawnień i związanych z tym podstawowych obowiązków studenta. Niedopuszczalne jest powstanie sytuacji, w której student łączyłby sferę uprawnień studentów stacjonarnych ze sferą uprawnień, jakie przysługiwały mu, będąc studentem niestacjonarnym i na odwrót. Jest to przecież jeden z argumentów, dlaczego kryteria oceny studentów zaocznych i stacjonarnych, czy wskazywanych przez skarżącą uprawnień, są różne.
Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają uczelniane akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków użytkownika zakładu, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie chodzi właśnie o taki akt, który istotnie przekształcałby stosunek zakładowy, a zatem akt zaskarżalny do sądu administracyjnego. Nie ma zatem znaczenia, że dla tego rodzaju rozstrzygnięcia organu uczelni ustawa nie przewidziała wprost formy decyzji administracyjnej ani skargi do sądu. Brak formy decyzji wskazuje jednak, że do tego rodzaju rozstrzygnięć nie maja zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące wydawania decyzji a tym samym nie mogło dojść do ich naruszenia. W tym zakresie zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Z cytowanych wyżej przepisów p.s.w.n. oraz § 47 ust. 1 pkt 2 Regulaminu studiów Uniwersytetu im. [...] wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia studenta na studia stacjonarne lub niestacjonarne ma charakter fakultatywny i podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to sformułowanie "dziekan może zezwolić". Sądowa kontrola takich aktów jest ograniczona. Zakres uznania administracyjnego wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a jego ramy określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Wydając akt o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisem prawa, ale i celem ustanowionego przepisu. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2000 r. sygn. I SA 945/00, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd bada, czy w takim postępowaniu podjęto kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 130/10 i z 6 listopada 2014 r. sygn. I OSK1981/14, publ. jak wyżej). (...).
Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego na wstępie skarżąca na studiach niestacjonarnych osiągnęła średnią ocen 4,32 i ma do zaliczenia przedmioty z II i III roku studiów. Zgodnie z § 47 ust. 3 regulaminu studiów przeniesienie na studia stacjonarne możliwe jest wyłącznie dla studenta z bardzo dobrymi wynikami w nauce. Skarżąca tego warunku nie spełniła, już z samej średniej jej wyników wynika, że osiąga dobre a nie bardzo dobre wyniki w nauce. Organ w decyzji podał, że określając jakie wyniki w nauce uznawane są za bardzo dobre posiłkował się treścią § 70 pkt 5 regulaminu studiów wskazujących, że ostateczny wynik studiów w dyplomie ukończenia studiów wpisuje się jako bardzo dobry powyżej 4,60. Stanowiska tego nie można uznać, że przekroczenie granic uznania administracyjnego. Skoro w regulaminie jedynie w § 70 określa się zasady ustalania oceny wg kryterium średniej ocen, mimo, że dotyczy to wyniku ukończenia studiów, znajduje uzasadnienie i w niniejszej sprawie.
Zasady te są bowiem jasne, dotyczą wszystkich studentów i w istocie obniżają wynik bardzo dobry, wynoszący 5,00 do średniej 4,60. Nieuzasadnione było więc stanowisko skarżącej wskazującej, że osiągając wynik 4,32 jest studentką z bardzo dobrymi wynikami w nauce.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto, nie znaleziono innych podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia Rektora, określonego jako decyzja. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku.