Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 07 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. E. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania robót budowlanych.
Odpis postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącej M. E. w dniu 06 października 2006 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 36 akt sądowych). Od powyższego orzeczenia w ustawowym terminie skarżąca wniosła sporządzoną osobiście skargę kasacyjną (dowód: data stempla pocztowego na kopercie, w której skarga kasacyjna została do Sądu przesłana - k. 52 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest od dopełnienia wszystkich wymogów określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej "ppsa"). Zgodnie z art. 175 § 1 ppsa skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 ppsa).
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona stosownie do wymogu cytowanego wyżej przepisu przez radcę prawnego lub adwokata, ale osobiście przez skarżącą, pomimo, że nie jest ona żadną z osób wskazanych w przepisie art. 175 § 2 ppsa, a zwolnionych z obowiązku skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 §1 ppsa, nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale brakiem uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r. I CZ 23/97 OSNC 1997/6-7/77; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202). Wobec powyższego, stosownie do art. 178 ppsa, przedmiotową skargę kasacyjną jako niedopuszczalną Sąd odrzucił.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze okoliczność, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie została przez skarżącą podpisana. Jakkolwiek brak podpisu pod wniesionym pismem stanowi jego brak formalny i co do zasady Sąd obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do jego usunięcia, to w tym przypadku obowiązek taki na Sądzie nie spoczywał. Wskazać bowiem należy, iż umieszczenie podpisu pod treścią pisma oznacza że oświadczenie umieszczone ponad podpisem pochodzi od podpisanej osoby (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28.04.1973 r. sygn. III CZP 78/72 Lex 1592). W rozpatrywanym przypadku z akt sprawy wynika, iż skarga kasacyjna jest autorstwa skarżącej i od niej pochodzi, bowiem do akt sądowych załączona została koperta, w której skarga została przesłana, a koperta ta została własnoręcznie wypisana przez skarżącą, co Sąd stwierdził na podstawie analizy podpisów zamieszczonych przez skarżącą na tej kopercie oraz na innych jej pismach zawartych w aktach sprawy.
Zważyć także należy, iż zbędnym było wzywanie skarżącej do podpisania przedmiotowego pisma, skoro usunięcie tego braku formalnego nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Jak wyżej wskazano, skarga kasacyjna powinna zostać w tym przypadku sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a skoro wymogu tego nie spełnia, to podlega odrzuceniu.
Stąd postanowiono, jak w sentencji postanowienia.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak