Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. E. M., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazaną w sentencji decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...].
Z kolei pismem z dnia [...] lutego 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji PINB w K.: znak [...] z dnia [...].10.2014r. oraz WWINB znak: [...] z dnia [...].12.2014r. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik podniósł, że wykonywanie określonych robót budowlanych przed rozpoznaniem sprawy przez sąd zawsze łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, zaś wykonanie projektu budowlanego zamiennego jest dla skarżącej dość kosztowne. Pełnomocnik zauważył ponadto, że skarżąca żąda wstrzymania decyzji, która w jej ocenie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a zatem jej usunięcie z obrotu prawnego jest wielce prawdopodobne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynność, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Powyższy przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w ww. przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia ww. dwóch przesłanek. Nie wystarczy bowiem w tym względzie stwierdzić, że wykonywanie określonych robót budowlanych zawsze łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, zaś wykonanie projektu budowlanego zamiennego jest dla skarżącej dość kosztowne. Należy zatem stwierdzić, że skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku zgodnie z wymogami z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 września 2013 r., II OZ 750/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżąca we wniosku nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie okoliczności nie mogą bowiem zostać uznane lakoniczne stwierdzenia strony skarżącej niepoparte stosownymi informacjami uzupełniającymi. Raz jeszcze należy podkreślić, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), o wadze których przekonany jest wnioskodawca.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz