Uzasadnienie
Skarżąca B. J. wniosła o przyznanie prawa pomocy w całości, argumentując że jest emerytką. Wnioskodawczyni oświadczyła, że gospodarstwo domowe prowadzi z małoletnim wnukiem.
W części wniosku o prawo pomocy dotyczącej posiadanego majątku skarżąca wskazała, że jest właścicielką domu o powierzchni [...] m² położonego w [...] oraz współwłaścicielką w połowie budynku użytkowego przeznaczonego na działalność gospodarczą o powierzchni [...]² znajdującego się w [...] przy ul. [...].
Wnioskodawczyni oświadczyła, że utrzymuje się wraz z wnukiem z dochodu w wysokości [...] zł brutto miesięcznie, na który składa się emerytura w wysokości około [...] zł oraz czynsz z wynajmu w wysokości [...] zł miesięcznie.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że zakupiła 3 tony węgla oraz 1,5 tony koksu na zimę. Spłaca także kredyt hipoteczny.
W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawczyni została zobowiązana do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. Zarządzenie, prawidłowo doręczone wnioskodawczyni w dniu 8 marca 2008r., pozostało jednak bez jakiejkolwiek odpowiedzi.
Zgodnie z treścią art. 246 §1 pkt 1 powyższej Ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że na wnioskodawczyni spoczywa ciężar wykazania, że jej sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia najmniejszych nawet wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie wystarczy bowiem ogólnikowe twierdzenie, że jest emerytką.
Wobec powyższego, w celu wykazania, że sytuacja majątkowa i finansowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania, wnioskodawczyni była zobowiązana do szczegółowego opisania na urzędowym formularzu PPF swojej kondycji majątkowej, finansowej i rodzinnej. Oświadczenia w nim zawarte okazały się jednak niepełne i niewystarczające dla oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej.
Wnioskodawczyni podała bowiem, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z wnukiem, w związku z tym powinna uzyskiwać środki na jego utrzymanie, o czym nie wspomniała we wniosku. Skarżąca została także zobowiązana do przedłożenia odpisu rocznego zeznania podatkowego z lat ubiegłych oraz przedłożenia wyciągów z rachunku bankowego, które to dokumenty odzwierciedlają rzeczywiste przychody wnioskodawczyni oraz wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawczyni dysponuje i dokonywane obroty tymi środkami. Dokumenty te weryfikują, więc oświadczenie złożone przez skarżącą we wniosku w zakresie uzyskiwanych dochodów. Wnioskodawczyni nie podała też wszystkich kosztów bieżącego utrzymania, które także odzwierciedlają sytuację finansową strony ubiegającej się o prawo pomocy. Wezwano ją, więc do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych na ich poparcie. W ten sposób wnioskodawczyni miała dodatkową możliwość uzupełnienia swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa.
Tymczasem skarżąca pozostawiła wezwanie bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Nie udzieliła żadnych wyjaśnień, co do rzeczywistej sytuacji finansowej i nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów umożliwiających ich weryfikację. Niemożliwe, więc okazało się jednoznaczne określenie wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, a ostatecznie prawidłowa ocena realnych możliwości płatniczych skarżącej. W konsekwencji nie można przyjąć, że skarżąca zasługuje na prawo pomocy chociażby w części.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak we wstępie.
/-/ K. Witkowicz-Dwornicka