Uzasadnienie
Skarżąca A. K. na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 29 czerwca 2015r. korzysta z prawa pomocy poprzez zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Następnie na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 października 2015r., drugi skarżący w sprawie – K. K., korzysta z prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w osobie adw. J. K. wyznaczonej przez Okręgowa Radę Adwokacką w dniu 2 grudnia 2015r. Prawo pomocy w całości, a także w części co do zwolnienia A.K. od kosztów sadowych, nie zostało cofnięte.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 czerwca 2016r. oddalił zażalenie A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 kwietnia 2016r. umarzające postępowanie w przedmiocie wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Skarżąca w dniu 05 września 2016r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości, w tym o ustanowienie adwokata.
Zgodnie z treścią przepisu art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718, ze zm., dalej "P.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem lub w toku postępowania. Oznacza to, że raz przyznane prawo pomocy rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne, o ile uprawnienie to nie zostało cofnięte. Skoro wnioskodawczyni w niniejszej sprawie korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych, to zbędne jest ponowne merytoryczne rozpoznanie wniosku o prawo pomocy w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku skarżącej w przedmiocie ponownego zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie umarza się (art. 249a P.p.s.a.), gdyż wnioskodawczyni już z tego prawa skutecznie korzysta.
W przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu dla A. K. odwołać należy się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uzasadnieniu postanowienia z 15 czerwca 2016r., w którym w świetle szczególnych okoliczności niniejszej sprawy wniosek skarżącej w tym zakresie uznać należy za zbędny.
W rozpoznawanej sprawie skarżący A. K. i K. K. wnieśli wspólnie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą obojgu skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego – zbiornika wodnego - pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości K., gm. S., przedstawiając tożsame zarzuty i wnioski. W toku postępowania administracyjnego reprezentował skarżących jeden profesjonalny pełnomocnik, który działał w ich wspólnym interesie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, drugiego ze skarżących – męża skarżącej – reprezentował profesjonalny pełnomocnika w osobie adwokat J. K. W ten sposób został zabezpieczony również interes prawny skarżącej, ponieważ ich uprawnienia i obowiązki w tej sprawie są wspólne, a tym samym zapewniając prawo pomocy jednemu z małżonków, zostaje zabezpieczony także interes prawny drugiego z nich (zob. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OZ 1407/05, orzeczenia. nsa.gov.pl).
Nadto zauważyć należy, że na etapie skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 sierpnia 2016r. skutecznie wniesiona została przez adw. J. K. skarga kasacyjna. Wobec powyższego interesy skarżącej również na dalszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za zabezpieczone.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata dla skarżącej A. K. jest zatem zbędne.
Rozstrzygniecie w tym zakresie było możliwe bez merytorycznej oceny stanu rodzinnego, majątkowego i finansowego skarżącej, zatem nie było potrzeby przedłożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 249a P.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska