Uzasadnienie
W dniu 14 czerwca 2023 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynął wniosek M. C. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem - A. C..
W dniu 23 czerwca 2023 r. pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania strony, która poinformowała, że małżonek ma zburzenia psychiczne, zaburzenia afektywno dwubiegunowe, ZZA, przebył rozległy zawał serca, udar oraz jest w stanie po próbie samobójczej. Dzieci M. C. oraz jej męża utrzymują z rodzicami jedynie kontakt telefoniczny. M. C. utrzymuje się z emerytury.
Decyzją z 24 lipca 2023 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem.
Skarżąca odwołała się od tej decyzji, podnosząc, że jej zdaniem posiada ona prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w wymiarze różnicy między jego wysokością a wysokością otrzymywanej emerytury.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 października 2023 r., nr [...], uchyliło wyżej wymienioną decyzję Burmistrza [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z 21 grudnia 2023 r., nr [...], Burmistrz [...] odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem, z uwagi na pobieranie przez stronę emerytury.
Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z 28 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że świadczenie emerytalne jest świadczeniem zastępującym dochód z pracy po osiągnięciu wieku emerytalnego przez osobę, która podjęła decyzję o zakończeniu aktywności zawodowej. Kolegium wskazało, że skarżąca nie zwiesiła prawa do emerytury, a jedynie wyraziła taką możliwość. Mając na względzie powyższe SKO uznało, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm., dalej: u.ś.r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 580/24, w wyniku rozpatrzenia skargi M. C., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2024 r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 21 grudnia 2023 r.
WSA wskazał, że – mając na względzie art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm., dalej: "u.ś.w.") – organ zasadnie rozpoznał sprawę, z uwagi na datę złożenia wniosku, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej: "u.ś.r.").
Zdaniem WSA w sprawie M. C. należało ocenić, czy najpóźniej 31 grudnia 2023 r. spełniała ona przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego wynikające z przepisów obowiązujących w tym okresie, tj. czy spełnione zostały wszystkie pozytywne przesłanki określone w art. 17 u.ś.r., przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych. W szczególności należało rozważyć czy pobieranie niskiej emerytury przez skarżącą oraz brak zawieszenia prawa do tego świadczenia może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
WSA wskazał, że najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyklucza już z kręgu odbiorców świadczenia pielęgnacyjnego osób uzyskujących emeryturę. Jednakże w orzecznictwie wskazuje się, iż nie jest dopuszczalne, aby świadczenia te pozostawały w zbiegu. Nie można jednocześnie pobierać emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba uprawniona musi dokonać wyboru i wystąpić o zawieszenie prawa do wypłaty emerytury przed przyznaniem jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z dniem zawieszenia prawa do wypłaty emerytury można dopiero uznać, że ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn.. akt I OSK 1786/23, CBOSA). Aktualne orzecznictwo zatem odrzuca możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jako różnicy pomiędzy jego wysokością, a wysokością otrzymywanej emerytury, a opowiada się za umożliwieniem wnioskodawcy wyboru pomiędzy świadczeniami.
Wobec tego WSA uznał, że fakt pobierania emerytury przez skarżącą nie wykluczył jej automatycznie z kręgu odbiorców świadczenia pielęgnacyjnego. Rolą organów było pouczenie skarżącej o możliwości dokonania wyboru jednego z przysługujących jej świadczeń. Organ powinien przy piśmie o zakończeniu postępowania poinformować jakie okoliczności stanowią przeszkodę do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej.
Decyzją 4 czerwca 2025 r., nr [...], Burmistrz [...], działając na podstawie art. 20 w związku z art. 3 pkt 11, art. 3, art. 17, art. 23, art. 24, art. 26, art. 32 u.ś.r., art. 63 u.ś.w. oraz art. 10 § 1, art. 104 k.p.a., odmówił M. C. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 16 maja 2025 r. wystosował do strony zawiadomienie o zakończeniu postępowania gdzie mając na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazano przesłanki stanowiące przeszkodę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, którą w przypadku skarżącej jest brak rezygnacji z prawa do emerytury. Ponadto w dacie orzekania przez organ nie było już ważne orzeczenie o niepełnosprawności nr [...] z dnia 15 marca 2023 r., którym A. C. miał orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności do 31 marca 2025 r. Z uwagi na powyższe okoliczności organ orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.
M. C. odwołała się od powyższej decyzji. Skarżąca wskazała, że mąż legitymuje się aktualnie orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności do dnia 30 kwietnia 2027 r. Skarżąca potwierdziła, że nie zawiesiła prawa do emerytury i stoi na stanowisku, że świadczenie pielęgnacyjne powinno być wypłacone w wysokości różnicy z uzyskiwana emeryturą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 września 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z 4 czerwca 2025 r.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskodawczyni nie spełnia warunku określonego w art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., ponieważ pobiera emeryturę. W ocenie Kolegium organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 580/24. Burmistrz w piśmie z dnia 16 maja 2025 r, zawiadomił o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz poinformował skarżącą, że istnieje przesłanka do odmowy ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – dotychczasowe niezawieszenie emerytury oraz koniec ważności orzeczenia o niepełnosprawności męża (do 31.03.2025 r.). M. C. nie zawiesiła emerytury ani nie przedłożyła nowego orzeczenia o niepełnosprawności męża (przywołuje je jedynie w odwołaniu). Z tego względu świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być stronie przyznane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. C. podkreśliła, że nie zgadza się z wydaną decyzją. Postępowanie w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego trwa już ponad 2 lata. Skarżąca uważa, że nie mogła wcześniej zawiesić emerytury, ponieważ uzyskuje tylko [...] zł i byłaby pozbawiona środków do życia. Skarżąca ponownie powołała orzecznictwo sądów administracyjnych, w których był wyrażany pogląd, że możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy z uzyskiwaną emeryturą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.
Pismem procesowym z 20 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej r. L. podtrzymała skargę i uzupełniając jej argumentację podniosla, że zaskarżona decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., art. 7, 8 § 1, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i art. 153 P.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego pouczenia skarżącej co do możliwości wyboru pomiędzy świadczeniem emerytalnym a świadczeniem pielęgnacyjnym. Pełnomocnik wniosla o uchylenie decyzji organów obu instancji i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga M. C. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 września 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z 4 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania M. C. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem. Powyższe rozstrzygnięcia organów zapadły po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Po 580/24, który uchylił poprzednie decyzje organów wydane w tej sprawie i wskazał, że organy nie sprostały obowiązkowi informacyjnemu w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania, nie wskazując skarżącej okoliczności, od których zależne będzie uzyskanie świadczenia (w tym wypadku zawieszenie prawa do emerytury).
Zanim jednak Sąd oceni czy organy wykonały zalecenia wymienionego wyroku w sprawie koniecznym jest poczynienie kilku uwag o charakterze ogólnym, z uwagi na to, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają znaczenie dwa stany prawne.
Po pierwsze, w stanie prawnym obowiązującym do końca 2023 r., w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.; w tekście jako: "u.ś.r.") ustawodawca wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (ust. 1).
Jednocześnie w ust. 5 pkt 1 lit. a przywołanego przepisu wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia.
W wyniku zmiany u.ś.r. dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 z późn. zm.- w tekście jako "u.ś.w.") od 1 stycznia 2024 r. - stosownie do nowej treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. - świadczenie pielęgnacyjne przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 oraz z 2022 r. poz. 2140) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom,
- 3) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego – jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Powyższe oznacza, że od dnia 1 stycznia 2024 r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jedynie w związku z opieką na osobami niepełnoletnimi.
Wprowadzając opisaną zmianę ustawodawca rozstrzygnął jednocześnie w art. 63 u.ś.w., że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 (u.ś.r.) w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 1).
Powyższe oznacza, że jeżeli prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do 31 grudnia 2023 r., tj. do tej daty strona ubiegająca się o świadczenie nie spełniła wszystkich warunków określonych w art. 17 u.ś.r., nie jest już możliwe przyznanie tego świadczenia "na starych zasadach" (t.j. na dorosłą osobę niepełnosprawną - dop. Sądu).
Należy zwrócić uwagę, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2023 r.) wymieniał przesłanki, których spełnienie uprawniało do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Trzeba jednak zaznaczyć, że spełnienie przesłanek pozytywnych wymienionych w tym przepisie nie jest wystarczające do uzyskania tego świadczenia. Obowiązujące przepisy przewidują bowiem szereg okoliczności, które uniemożliwiają jego przyznanie. Jedną z takich okoliczności jest wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. okoliczność pobierania przez opiekuna emerytury. Prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a wymienionej ustawy – przyjmowana w aktualnym orzecznictwie – przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Wybór może być zrealizowany przez złożenie do organu emerytalno-rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o FUS.
Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o FUS skutkować będzie natomiast wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 ustawy o FUS). Choć bowiem emerytura jest prawem niezbywalnym, to uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci ustalonego prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca ze wskazanego przepisu musi być przy tym interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Z tych też przyczyn interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. (w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2023 r.) nie pozwala na równoczesne pobieranie przez stronę emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego i wskazuje na konieczność wyboru jednego z tych świadczeń. Na powyższe zwrócił już uwagę WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. II SA/Po 580/24. W powyższym wyroku wskazano także, że dopiero jednoznaczne i bezwarunkowe oświadczenie wnioskodawcy co do wyboru świadczenia pielęgnacyjnego powoduje, że odpada jedna z negatywnych przesłanek ustawowych, z którą ustawa o świadczeniach rodzinnych wiąże moment powstania prawa do tego świadczenia.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca – stosownie do wskazań z wyroku z dnia 26 lutego 2025 r. – została pouczona w zawiadomieniu z dnia 16 maja 2025 r. o zakończeniu postępowania co do występowania negatywnej przesłanki w postaci braku rezygnacji z prawa do emerytury. W zawiadomieniu tym zacytowano obszerny fragment wyroku sygn. II SA/Po 580/24 i wskazano, że nie jest dopuszczalne, aby świadczenia emerytalne i pielęgnacyjne pozostawały w zbiegu. Osoba uprawniona musi dokonać wyboru i wystąpić o zawieszenie prawa do wypłaty emerytury przed przyznaniem jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z dniem zawieszenia prawa do wypłaty emerytury można dopiero uznać, że ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Dalej w zawiadomieniu wskazano, że w przypadku skarżącej przesłanką negatywną jest fakt pobierania emerytury oraz koniec ważności orzeczenia o niepełnosprawności A. C. nr [...] z dnia 15.03.2023 r. którym to przyznano mężowi skarżącej znaczny stopień niepełnosprawności do 31.03.2025 r.
Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca wystąpiła wnioskiem z 14 czerwca 2023 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a więc jeszcze w "starym" stanie prawnym, natomiast istnienie negatywnej przesłanki w postaci braku rezygnacji przez skarżącą z prawa do pobierania emerytury nie ustało do dnia 31 grudnia 2023 r. (jak również do chwili obecnej). Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie zrezygnowała z prawa do emerytury na rzecz wyższego świadczenia pielęgnacyjnego (nie wystąpiła do organu emerytalno-rentowego o zawieszenie prawa do emerytury).
Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżąca miała wiedzę co do tego, że nie można jednocześnie pobierać świadczenia pielęgnacyjnego i własnej emerytury, ponieważ ustalenie prawa do emerytury wyklucza możliwość otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego. Została o tym prawidłowo poinformowana już w wyroku w sprawie II SA/Po 580/24, a następnie w zawiadomieniu organu z dnia 16 maja 2025 r. Skarżąca nie zamierzała zrezygnować z prawa do emerytury. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, brak było prawnej możliwości wydania decyzji przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne.
Jak wcześniej wskazano, w obecnym stanie prawnym (art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.), świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jedynie w związku z opieką na osobami niepełnoletnimi. Mąż skarżącej do takich osób się nie zalicza.
W tym stanie sprawy decyzje organów o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego są zasadne. Niewątpliwie w przypadku skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., skoro w tej dacie skarżąca uprawniona była do emerytury, co w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stanowiło negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zdaniem Sądu, rozpoznając wniosek skarżącej organy zastosowały się do wskazań wyroku w sprawie II SA/Po 580/24 i prawidłowo wskazały w zawiadomieniu z dnia 16 maja 2025 r. okoliczności, które uniemożliwiały przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia.
Jeszcze raz za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać trzeba, że w sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego zwrot "prawo powstało" należy w kontekście omawianego art. 63 ust. 1 u.ś.w. rozumieć w ten sposób, że do dnia 31 grudnia 2023 r. spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki do przyznania takiego świadczenia. Oznacza to, że samo złożenie wniosku przed dniem zmiany stanu prawnego nie jest warunkiem wystarczającym, aby sprawa mogła być po dniu 31 grudnia 2023 r. pozytywnie rozpatrzona przez właściwy organ z uwzględnieniem wcześniej obowiązujących przepisów prawa. Konieczne jest bowiem, aby do tego dnia spełnione zostały wszystkie przesłanki do przyznania tego świadczenia. Skarżąca tych warunków nie spełniła. Od 1 stycznia 2024 r. pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego można w pełni łączyć z wykonywaniem pracy zarobkowej (na etacie, umowie cywilnoprawnej czy w ramach działalności gospodarczej) czy pobieraniem emerytury. Świadczenie to jednak przysługuje na dzieci z niepełnosprawnościami do ukończenia przez nie 18 roku życia.
Z wyżej omówionych względów zarzuty podniesione w skardze, jak i piśmie pełnomocnika skarżącej z dnia 20 sierpnia 2026 r. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu i Sąd nie znalazł podstaw do ich uchylenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.