Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzję z dnia 20 lutego 2023 r. znak [...] umorzył postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa istniejącego zakładu o projektowany budynek produkcyjno - magazynowy oraz o projektowaną namiotową halę magazynową w miejscowości G., gmina [...], na działkach: [...], [...], [...], [...] (inwestor [...] sp. z o.o.).
Pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. T. P., M. K., M. C. wnieśli podanie o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją.
Pismem dnia 25 maja 2025 r. B. K. wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją.
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r. znak [...] Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 20 lutego 2023 r. znak [...] stwierdzając, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a.
Pismem z dnia 18 czerwca 2025 r. T. P., M. K., M. C. reprezentowani przez pełnomocnika r. S. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie.
Pismem z dnia 15 lipca 2025 r. B. K. wniósł również zażalenie.
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia T. P., M. K., M. C. oraz B. K. uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 9 czerwca 2025 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze "sprostowało decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r., znak [...] w ten sposób, że:
- 1. w rubrum decyzji usuwa się słowa "zażalenia B. K.
- 2. w uzasadnieniu decyzji usuwa się zdania:
"Pismem dnia 25.05.2025 r. B. K. wniósł podanie o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a."
"Pismem z dnia 15.07.2025 r. B. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie."
Zażalenie na powyższe postanowienie, działając zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu, wniosła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej również jako "Skarżąca" lub "Spółka") wskazując, iż sprostowanie dokonane przez organ nie znajduje uzasadnienia gdyż nie dotyczyło oczywistej omyłki czy też błędów rachunkowych lub błędów pisarskich.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, iż w decyzji z dnia 4 sierpnia 2025 r. nastąpiła omyłka gdyż w decyzji błędnie wpisano, że przedmiotem sprawy było rozpoznanie zażalenia m.in. B. K. podczas gdy nie składał on zażalenia na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 9 czerwca 2025 r.. Organ wskazał, iż B. K. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 9 lipca 2025 r.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. zarzucając naruszenie"
- 1. art. 6 K.p.a. tzw. zasady praworządności,
- 2. art. 113 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., tj. Organ administracji publicznej może z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ postanowieniach
Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż skierowanie rozstrzygnięcia do osoby niebędącej stroną w sprawie nie stanowi błędu pisarskiego ani rachunkowego. Nie stanowi również oczywistej omyłki. Nie można bowiem poprzez art. 113 § 1 K.p.a. prostować merytorycznej kwestii. Ponadto należy wskazać, że "Okoliczności stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania nie mogą być zakwalifikowane jako błąd lub omyłka w rozumieniu komentowanego przepisu i nie jest możliwe ich sprostowanie w trybie tego przepisu (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2001 r., II SA/Gd 2089/98, LEX nr 46467)." Cyt. za P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 113. Ponadto, należy wskazać, że "Wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 powinny cechować się oczywistością (wyrok NSA z 11 sierpnia 1999 r., II SA 1072/99, LEX nr 46235)." (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 113.). Nie sposób mówić o oczywistości błędu jeżeli pojawia się on kilkakrotnie w rozstrzygnięciu, zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż stanowisko Skarżącej nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli, Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Kolegium oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2025 r. zostały wydane z naruszeniem art. 113 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej: K.p.a.), który stanowił podstawę prawną jego wydania.
Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W rozpoznawanej sprawie organ postanowieniem z dnia 6 października 2025 r. stwierdził oczywistą omyłkę pisarską w wydanym uprzednio postanowieniu w zakresie wskazania w rubrum decyzji jak i w jego uzasadnieniu kwestii wniesienia zażalenia przez B. K..
W tym miejscu Sąd zaznacza, iż organ w sentencji błędnie określił, iż prostuje decyzję podczas gdy w sprawie zostało wydane postanowienie.
Wracając do istoty sprawy w ocenie składu orzekającego postanowienie wydane w przedmiocie sprostowania podlega wyeliminowaniu w obrotu prawnego z powodu naruszenia art. 113 K.p.a., który wyklucza możliwość kwalifikowania zaistniałej omyłki jako omyłki oczywistej oraz sanowania wadliwości w zakresie ustalenia podmiotowych granic rozstrzygnięcia.
W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się na to, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Błędy pisarskie i omyłki powinny być zatem oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć też charakter techniczny i nieistotny (J. Borkowski, B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 113 - i powołane tam orzecznictwo).
Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu lub akcie. Sanowanie wydanego przez organ aktu w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jego strony formalnej, a nie błędów merytorycznych, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej - wyrok NSA z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 1682/22.
Tym samym sprostowanie nie może skutkować modyfikacją merytoryczną ustaleń faktycznych lub prawnych organu, stanowiąc swoistą sanację popełnionych błędów. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. II SA/Rz 1447/19, LEX nr 3030977).
Co istotne, sprostowanie oczywistej omyłki możliwe jest wówczas, gdy dla wykazania, że określony zapis decyzji jest błędny, nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 725/18).
W ocenie Sądu analiza akt sprawy (złożone w sprawie wnioski o wznowienie, wydane postanowienia o odmowie wznowienia jak również wniesione środki zaskarżenia) wyklucza stanowisko, że wpisanie B. K. w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2025 r. jako osobę wnoszącą zażalenie na postanowienie z dnia 9 czerwca 2025 r. stanowiło oczywistą omyłkę pisarską.
Dochodząc do powyższych wniosków Sąd miał na uwadze, iż zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 sierpnia 2025 r., organ wymienia B. K. jako osobę wnoszącą zażalenie. Ponadto należy mieć na uwadze, iż w aktach sprawy znajduje się zażalenie B. K.. Co prawda z zażalenia wynika, iż jego przedmiotem uczyniono postanowienie z dnia 9 lipca 2025 r., a nie z dnia 9 czerwca 2025 r., to jednakże powyższe nie może oznaczać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą omyłką. Ponadto należy mieć na uwadze, iż B. K. składał również wniosek o wznowienie postępowania.
Tym samym zgodzić należy się ze Skarżącą, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 113 K.p.a.
Ponadto w tym miejscu wskazać, iż w postanowieniu z dnia 6 października 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie pouczyło o przysługującym środku odwoławczym. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 127 § 3 w związku z art. 144 K.p.a. od postanowienia wydanego w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie ani zażalenie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe uchybienie nie pozbawiło możliwości Skarżącej z korzystania prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i z tych tez względów Sąd pismo Skarżącej nazwane "zażaleniem" potraktował w ten sposób.
Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy, wniosek strony i wysokość uiszczonych kosztów sądowych przez skarżącego (100 zł wpisu od skargi), jak też fakt korzystania z zastępstwa procesowego (480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa). Sąd zastosował stawkę wynagrodzenia pełnomocnika ustaloną na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).