Uzasadnienie
J. B. złożył skargę do Sądu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] 2009 r. nakładającą na E. i Z. B. obowiązek wykonania balustrady wraz z pochwytem na schodach, spoczynku oraz pochylni, poszerzenia schodów do szerokości min. 35 mm, zapewnienia nawierzchni schodów z materiału nie powodującego niebezpieczeństwo poślizgu, zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym poprzez montaż urządzenia zapewniającego dostęp osobom niepełnosprawnym.
J. B. obok wniosku głównego domagającego się uchylenia zaskarżonej decyzji złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji do czasu rozstrzygnięcia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270/ po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z treści cytowanego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwoliłyby na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki do wstrzymania zaskarżonego aktu. Tymczasem skarżący poza złożeniem wniosku nie przedstawił żadnych okoliczności pozwalających na dokonanie takiej oceny. Także treść skargi, jak również samego rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie pozwala wywieść, że skarżącemu należałoby udzielić tymczasowej ochrony. W ocenie Sądu trwający już wiele lat spór o pobudowanie przez inwestorów schodów zewnętrznych i obecne nałożenie na inwestorów pewnych obowiązków w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 7.07.1994 r. prawo budowlane nie stanowi dla skarżącego możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Reasumując w ocenie Sądu nie są spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. wobec czego Sąd na zasadzie cytowanego przepisu w zw. z § 5 art. 61 orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ E.Brychcy