Uzasadnienie
Skarżąca A. K. w skardze z dnia 10 stycznia 2018 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem Sądu z dnia 14 lutego 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do wezwania urzędowym formularzu PPF. Wezwanie zostało osobiście odebrane przez kuratora skarżącej w dniu 19 lutego 2018 r. (k.19 akt sąd.).
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu zarządzeniem z dnia 01 marca 2018 r., wydanym na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wyjaśniono, iż zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Wezwanie skarżącej do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF zostało wykonane i formularz został przedłożony, jednak nastąpiło to po zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 26 lutego 2018 r.
Pismem z dnia 27 marca 2018 r. kurator skarżącej wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, która nie możliwości samodzielnego opuszczenia mieszkania, natomiast kurator cierpiała na rwę kulszową i z powodu bólu nie była w stanie przesłać formularza PPF wcześniej. Nie było też osób, które mogłyby je w tym wyręczyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;
Stosowanie do art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ocenia stan sprawy w momencie wydania kwestionowanego zarządzenia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez kuratora A. B. Sąd uznał, iż sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana kuratorowi skarżącej i przez nią osobiście odebrana w dniu 19 lutego 2018 r., jednakże formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony w zakreślonym terminie. Został złożony dopiero w dniu 27 marca 2018 r. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Zauważyć jednocześnie należy, iż w świetle art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy może być zatem przyznane w każdym momencie do czasu zakończenia postępowania, a wniosek może być składany w sprawie wielokrotnie. Uchybienia formalne strony zaistniałe w tym przedmiocie nie prowadzą w żadnym razie do zamknięcia stronie możliwości ponownego żądania przyznania prawa pomocy w toku postępowania. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1a i c P.p.s.a. sprawy z zakresu pomocy i opieki społecznej oraz dotyczących świadczeń leczniczych oraz rehabilitacyjnych, a taki jest przedmiot decyzji, której przedmiotowa skarga dotyczy, zwolnione są z kosztów sądowych.
Z kolei zgodnie z art. 199 i art. 200 P.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym strony skarżącej nie obciążają koszty postępowania poniesione przez organ oraz uczestników postępowania.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak