Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej M. K. – jej matka G. G. - wniosła skargę na decyzję Wojewody wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W formularzu PPF o prawo pomocy pełnomocnik uzasadniła, że jest osobą starszą, samotnie gospodarująca na należącej do córki nieruchomości. Sama utrzymuje nieruchomość oraz siebie, choruje; leki i dojazdy do lekarzy pochłaniają znaczną ilość pieniędzy. Oświadczyła, że nie ma osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, nie ma żadnych własnych nieruchomości, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł. miesięcznie. Opłaty jakie ponosi to: za telefon [...] zł, energię elektryczną [...] zł, śmieci [...] zł, ubezpieczenie [...] zł, opał [...] zł, gaz [...] zł, lekarstwa [...] zł. miesięcznie.
Prawo pomocy może być przyznane wyłącznie stronie postępowania na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), dalej jako P.p.s.a. Takie rozwiązanie ustawowe oznacza, że uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skarżącej oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 P.p.s.a.). Przymiot strony posiadają także inni uczestnicy postępowania tj. osoby, które nie wniosły skargi, ale brały udział w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczył ich interesu prawnego, a także określone w przepisach osoby i organizacje społeczne, dopuszczone do udziału w postępowaniu przez Sąd (art. 33 P.p.s.a.).
W świetle powyższych przepisów pełnomocnik w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który jednocześnie nie jest stroną, ani uczestnikiem postępowania, nie jest uprawniony do występowania we własnym imieniu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., sygn. akt I OZ 709/08).
W świetle powyższych przepisów nie można uwzględnić wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego we własnym imieniu przez pełnomocnika skarżącej – G. G., która nie jest ani stroną postępowania, ani uczestnikiem postępowania sądowego.
Zasadniczo wniosek o prawo pomocy na odpowiednim formularzu powinien być wypełniony przez skarżącą, a więc w niniejszej sprawie przez M. K. Dopuszczalne jest jednak złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez pełnomocnika skarżącej, jej matkę, ale jedynie w imieniu skarżącej. Wówczas we wniosku powinny być zawarte informacje dotyczące aktualnej sytuacji finansowej skarżącej M. K. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik jest w tym przypadku umocowany jedynie do podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu skarżącej, która udzieliła pełnomocnictwa i do jego wniesienia do Sądu (por. uchwała NSA z 20 maja 2010 roku, sygn. akt I OPS 11/09).
Jednocześnie należy wyjaśnić, że nie ma możliwości przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez skarżącą. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest bowiem ograniczony ustawowo. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może być wniesiony na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Nie wyklucza to możliwości złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez M. K. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w związku z art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska