Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. E. K. zaskarżyła decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r., [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., [...]
W związku z faktem, że w jednym piśmie zaskarżono dwie odrębne decyzje różnych organów, zawarte w treści pisma z dnia 5 grudnia 2017 r. skargi zostały zarejestrowane oddzielnie. Sprawie ze skargi na decyzję Starosty z dnia [...] r., [...] nadano sygnaturę II SA/Po 1210/17 (obecnie procedowana), natomiast sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., [...] nadano sygnaturę II SA/Po 1209/17.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 18 grudnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządził przesłać skargę Staroście, przeciwko któremu była ona adresowana, w celu sporządzenia i nadesłania przez ten organ odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (zob. k. 1 verte, k. 113 i 115 akt sądowych).
Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. Starosta przedstawił odpowiedź na skargę (k. 123 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2018 r. referendarz sądowy rozpoznał wniosek E. K. o przyznanie prawa pomocy odmawiając jego uwzględnienia (k. 152 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 marca 2018 r. Sąd utrzymał postanowienie referendarza w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W stosunku do zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r., [...] skarżąca nie wniosła – jak wynika to z akt administracyjnych – odwołania, a więc nie wyczerpała środków zaskarżenia, a to dopiero uprawniałoby ją do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Dopowiedzieć też trzeba, że skarga taka formalnie mogłaby być zresztą skierowana tylko przeciwko decyzji drugoinstancyjnej wydanej na skutek odwołania.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. postanowienie o odrzuceniu skargi mogło zostać wydane na posiedzeniu niejawnym.
Zupełnie na marginesie sprawy Sąd wyjaśnia skarżącej, że w sytuacji, gdy kwestionuje ona decyzję już wcześniej wydaną, od której nie wniesiono odwołania (co, jak wskazano wyżej, jest warunkiem wniesienia skargi do sądu), może ona podjąć starania w celu jej podważenia kierując odpowiednie żądania do organu administracji. Można to uczynić przede wszystkim w drodze wystąpienia:
- - z wnioskiem o wznowienie postępowania (na przykład, gdy dana osoba pozostaje w przekonaniu, że jest stroną, ale nie doręczono jej decyzji) albo
- - z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji (najczęściej jeżeli wnioskodawca twierdzi, że kwestionowana przez niego decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa).
/-/ J. Szuma