Uzasadnienie
D. G. wraz ze skargą wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla p. z dnia [...] 2011 r. nakazującą dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego użytkowanego jako warsztat o wymiarach 6,91 x 4,41 m, wys. 2,7 m, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. K. w D.. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że w przedmiotowym obiekcie, który w oparciu o zaskarżoną decyzję podlega nakazowi rozbiórki prowadzi działalność gospodarczą, która to działalność stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego. W obiekcie tym skarżący wykonuje usługi lakiernicze i blacharskie. Skarżący podniósł, że bez dalszego użytkowania obiektu nie będzie w stanie uzyskać środków utrzymania zarówno dla siebie, jak i rodziny.
Skarżący wniósł również o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu uzyskania przez skarżącego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania (kwestia prejudycjalna) o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego obiektu, a tym samym istnieje przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania. Związek ten polega na tym, ze rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej.
Co do przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że chodzi o szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozbiórka przedmiotowego obiektu niewątpliwie może prowadzić do sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego obiektu w razie wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego - to jest jego odbudowanie - będzie się wiązało z poniesieniem znacznych nakładów (finansowych, organizacyjnych), jak również może spowodować uciążliwości dla inwestora w formie niemożności korzystania z obiektu celem prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowi podstawowe źródło jego utrzymania.
Sąd nie podziela natomiast wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zaznaczyć należy, że rolą sądu administracyjnego jest – zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że rolą tutejszego Sądu jest zbadanie, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniały przesłanki do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, w szczególności zaś, czy organy nadzoru budowlanego prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie spełnił w wyznaczonym terminie obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu (zgodnie z art. 48 ust. 4, 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).
Bez wątpienia rolą Sądu nie jest zaś prowadzenie za organy nadzoru budowlanego działań zmierzających do legalizacji przedmiotowego obiektu (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2011 r., II OSK 1100/11, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że kwestia uzyskania przez skarżącego – inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania wywołanego skargą wniesioną w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Sąd w punkcie 1. sentencji postanowienia orzekł na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., zaś w punkcie 2. – w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a.
/-/ B. Drzazga