Uzasadnienie
Skarżący H. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w całości. Wskazał, że znajduje się trudnej sytuacji materialnej – jest inwalidą w stopniu umiarkowanym, a żona jest inwalidką w stopniu znacznym. Z tego względu ponoszą duże wydatki na zakup koniecznych leków i rehabilitację oraz na wizyty u lekarzy specjalistów. Wnioskodawca oświadczył, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymują się ze świadczeń z ZUS w łącznej wysokości 2.499,74 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że z tytułu czynszu za mieszkanie uiszcza 634,94 zł miesięcznie, za energię elektryczną – 132,99 zł, telefon – 92,79 zł, za telewizję – 24,80 zł, za lekarstwa i wizyty u lekarzy – 520 zł, utrzymanie samochodu – 175 zł miesięcznie. Łączne stałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą 1.580,52 zł, na pozostałe koszty żywności, środków czystości i odzieży pozostaje 459,61 zł na osobę.
W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku podał, że mieszkają w budynku Spółdzielni Mieszkaniowej, mają mieszkanie o powierzchni 60,5 m² oraz samochód marki Fiat Uno z 1992r. Nie posiadają żadnych wartościowych ruchomości oraz oszczędności.
Wnioskodawca dołączył kserokopie wyciągu z rachunku bankowego na którym widnieje stan konta na kwotę 92,84 zł, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jego oraz żony, karty leczenia szpitalnego, opłaty czynszu i dowody wpłaty za energię, telefon, TV, oraz dowodu rejestracyjnego samochodu.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych należności sądowych (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawcy pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Wprawdzie wnioskodawca wraz z żoną uzyskują stałe dochody z tytułu ubezpieczenia społecznego, ale ich wysokość z trudem pozwala na zaspokojenie stałych kosztów koniecznego utrzymania rodziny. Z uwagi na wiek i stan zdrowia ponoszą zwiększone wydatki bieżnego utrzymania na leki, rehabilitację oraz wizyty u lekarzy specjalistów. Wnioskodawca dysponuje majątkiem nieruchomym w postaci mieszkania, ale majątek ten jest wykorzystywany na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Nie stanowi, zatem źródła dodatkowego dochodu.
W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że skarżący nie ma możliwości pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania, chociażby w części.
Mając na uwadze wysokość rynkowego honorarium adwokata, przedstawiona sytuacja finansowa wskazuje, że skarżący tym bardziej nie jest w stanie wygospodarować środków na zapłacenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska